Νικόλας Άσιμος: Ο κομήτης μόνος απέναντι στον μηχανισμό

Η ζωή του σαν παραμύθι που δεν έχει αρχή, μόνο ξαφνικό τέλος. Αυτός που δεν αναθεώρησε, απλά θεώρησε την εγκυρότητα και την ισχύ της δικής του θεώρησης. Του “δονκιχωτισμού”. Δον Κιχώτης χωρίς Σαν Πάντσο και με τους ανεμόμυλους να είναι τόσο κοντά και τόσο μακριά την ίδια στιγμή. Όσο εφορμούσε με το κοντάρι-καλάμι ψαρέματος, τόσο απομακρύνονταν. Όσο αδιαφορούσε, τόσο τον πλησίαζαν. Κι όταν έπεφτε με φόρα πάνω τους, έψαχνε τις ρωγμές, έψαχνε το “ΚΡΟΚ”, το δικό του Ροκ, το δικό του νήμα.

Πηγή: Λίλιαν Άσιμου

Τότε, ξεκινούσε η πραγματική πορεία προς το άγνωστο. Εκεί, βαθιά μες τη ρωγμή, δίχως φως, με σκοπό να ακούσει την ηχώ του “ΚΡΟΚ”, να ακούσει τον άνθρωπο μέσα στον άνθρωπο, πέρα από τον άνθρωπο. Αυτός με τις ιδέες του και τις παραξενιές του, με την υδρόγειο σ’ ένα καλάθι, με τον κόσμο (του) στα χέρια του. Η πορεία στο κέντρο του κόσμου (του), όμοια με του κομήτη. Οι άνθρωποι-δοχεία αίφνης είδαν τη λάμψη, τον κρατήρα που δημιούργησε και μετά… την εξαφάνιση.

Στο σύντομο πέρασμα του μοναδικού ξεπεσμένου-κυρίαρχου ιππότη στη Γη, στη χώρα μας, μουσική, βιβλία, κασέτες και ασταμάτητα βλέμματα συνόδευσαν την παρουσία του. Ο ιππότης αυτός ήταν άνθρωπος-κλειδί και ξεκλείδωσε τον μηχανισμό της πλαστικής σφαίρας που μας περιβάλλει. Προχώρησε για να δει πού καταλήγει το νήμα που κρατούσε και δεν ήταν σε κάποιο “ΚΡΟΚ” σημείο, αλλά στο ταβάνι ενός σχεδόν άδειου δωματίου. Ο Νικόλας Άσιμος δεν μένει πια εδώ.

Διαβάστε περισσότερα στο Gazzetta.gr