MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΣΑΒΒΑΤΟ
02
ΙΟΥΛΙΟΥ
  • ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
    Status Update: Ιφιγένεια Γρίβα, ηθοποιός
    Απόφοιτη της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών και της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ. Πιστεύει πως το να είσαι γυναίκα και ηθοποιός μοιάζει σαν ένα νούμερο κλόουν.
    KEIMENO: Στέλλα Χαραμή | 06.04.2022 Φωτογραφίες: Ηλίας Καρδάσης, Κώστας Καυκής

    Όλα άρχισαν από την παιδική μου ηλικία.

    Δεν μου έφτανε το σχολείο ή οι εξωσχολικές δραστηριότητες. Περίμενα τη στιγμή που ήμουν όσο γίνεται λιγότερο προφυλαγμένη μέσα στο καταφύγιό μου. Εκεί που η καρδιά μου επιβιώνει ακόμα και τώρα σαν θαύμα: Ένας τρόπος να χορεύεις πάνω στο νερό.

    Ιδού λοιπόν ο δρόμος που μου έδειξε πώς να προχωρώ:

    ‘Oλα τα «Όχι» και «Δεν Μπορώ» που άκουσα από αγαπημένα και φιλικά πρόσωπα. Αυτές οι πυξίδες μου φανέρωσαν τον δρόμο που έπρεπε να βαδίσω για τον απέραντο κόσμο που φλέγεται και ανθίζει.

    Αισθάνομαι στο κέντρο μου όταν μπορώ να εκφράσω ολοκληρωτικά την ανάγκη μου για δημιουργία.

    Κατά βάση σαν ηθοποιός, αλλά αν μου γεννηθεί έντονα ένα όραμα μιας παράστασης δεν θα διστάσω το σκηνοθετικό εγχείρημα ξανά.

    Η απαξίωση που έχει η εποχή μας από την κοινωνία είναι αρκετή

    για να δώσει το χρίσμα της απόλυτης ομορφιάς που επιφυλάσσεται σε όλους τους απόκληρους και κατατρεγμένους ανθρώπους. Οι δουλειές που βρήκα είναι χίλιες φορές ομορφότερες από αυτές που έψαχνα. Μαθαίνω ότι το να αγαπάς τη ζωή ως έχει – και όχι ως αυτό που περιμένεις ή αυτό που ψάχνεις – είναι ένα αίνιγμα που σε οδηγεί στη μεγαλύτερη χαρά που υπάρχει.

    Συμμετέχω στο ανέβασμα του έργου της Ντυράς «Moderato Cantabille»

    σε σκηνοθεσία της Ευφροσύνης Μαστρόκαλου, που περιγράφει την επίδραση ενός εγκλήματος στη ζωή δύο μαρτύρων του. Σε αυτό το έργο με έλκει η πολυπόθητη κρυφή έννοια της ελευθερίας. Η μόνη λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των ηρώων του έργου, αφού δεν υπάρχει στη ζωή τους. Αυτή η θεία τρέλα που σε κάνει να γελάς κλαίγοντας και να κλαις γελώντας, χορεύοντας στο κύκλο της ερωτικής δύναμης της ζωής.

    Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται πολύ συχνά πια μάρτυρας σε δολοφονίες γυναικών

    που χαρακτηρίζονται ως «εγκλήματα πάθους» – όπως και το έγκλημα στο μυθιστόρημα της Ντυράς. Βλέπω αυτή την καταστροφή. Πώς να μην την δεις; Ο θάνατος και η βιαιότητα δημιουργούν ένα βάρος σαν μια σκιά που προπορεύεται αντί του εαυτού. Προσπαθώ να αντισταθώ. Παίζοντας με ένα παιδί, βλέποντας φως στο σκοτάδι.

    Το να είσαι γυναίκα ηθοποιός είναι σαν ένα νούμερο κλόουν.

    Αν το κοιτάξεις καλά είναι φτιαγμένο από σκληρά υλικά: Πέφτεις, σηκώνεσαι, πέφτεις ξανά, κλαις, κάνεις το χαζό για να τραβήξεις πάνω σου όλη τη χαιρεκακία του κόσμου και λίγο πριν σε συντρίψει αυτή η κακία, την μεταμορφώνεις σε γέλιο.

    Βλέποντας την εξέλιξη των δύο δικών του ελληνικού θεάτρου

    σκέφτομαι πως ό,τι μας χτυπάει την πόρτα είναι πάντα για να μας δώσει κάτι. Στο θεατρικό τοπίο που μας φανερώθηκε, υπάρχει κάτι οδυνηρό που εκκρίνει πολύ μαύρο. Εμείς καλούμαστε στην αποκάλυψη του αγνώστου να γεννήσουμε ξανά το φως. Δεν υπάρχει θέαση, χωρίς τυφλό σημείο.

    Μετά το ξέσπασμα του ελληνικού metoo κατανοώ πως η αλήθεια κινείται,

    στριφογυρίζει, δεν αιχμαλωτίζεται από τίποτα, από κανένα αξίωμα, από καμία συνήθεια. Για να μάθουμε, χρειάζεται να δώσουμε προσοχή σε αυτό που έρχεται, σε αυτό που είναι εδώ, σε αυτό που συμβαίνει σήμερα, τώρα.

    Παρακολουθώ το χρονικό εισβολής και ισοπέδωσης της Ουκρανίας.

    Και σκέφτομαι αυτούς που πεθαίνουν τη στιγμή που γράφω αυτή τη φράση. Και σκέφτομαι ότι σε άλλους δεν αφαιρεί τίποτα από τον ύπνο τους. Γιατί να υπάρχουν τόσες ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων και της μοίρας που τους δίνεται; Ο πόλεμος οδηγεί από την απομάγευση στην απελπισία. Με φοβίζει αυτή η «αρρώστια».

    Η παράσταση «Moderato Cantabille» ανεβαίνει σε ένα νέο χώρο της πόλης,

    το Βιομηχανικό Πάρκο ΠΛΥΦΑ. Οι χώροι θα γεννηθούν όταν οι καλλιτέχνες αφουγκραστούν την πραγματική τους φωνή, όταν βγουν από την άβυσσο που έχει λησμονήσει την παιδική ηλικία και θελήσουν πραγματικά να αφήσουν κάτι δικό τους σε αυτό τον κόσμο για όποιον το δει ή το καταλάβει.

    Εμφανίζομαι συχνά σε μη θεατρικούς, μη συμβατικούς χώρους.

    Γιατί νιώθω πως μου ενισχύει την έννοια της εμπιστοσύνης. Τίποτα δεν θα βρίσκεται στη θέση του για να σε προστατέψει: Μια σκηνή, μια απόσταση από τους θεατές, προβολείς που θα σε φωτίζουν. Μαθαίνεις να είσαι εκεί , ζωντανός για τον άλλο. Να μην έχεις εξουσία πάνω στα πράγματα. Όπως όταν αφήνεσαι στην παντοδυναμία του έρωτα. Νιώθεις ανίκητος μέσα στην αδυναμία σου.

    Το «Επισκεπτήριο» σε συνεργασία με τον Ηλία Κουνέλα είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου

    που μου έμαθε πως ο θάνατος πέφτει στη ζωή σαν πέτρα στη λίμνη: Πρώτα πιτσιλάει, πανικός στους θάμνους, έπειτα ησυχία, μα καθόλου η ίδια σιωπή με πριν. Το «Επισκεπτήριο» μου έμαθε να αγαπάω το απλό. Γιατί κανείς ποτέ δεν μας είπε ότι το απλό είναι σπαρακτικό.

    Πιστεύω στην ιαματική δύναμη της Τέχνης.

    Η Τέχνη είναι σαν τη βροχή. Το νερό που έρχεται από τον ουρανό δίνει χαρά. Αυτή η χαρά μπορεί να αναστήσει ό,τι πιο στείρο και στεγνό.

    ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

    Η Ιφιγένεια Γρίβα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Moderato Cantabille» της Μαργκερίτ Ντυράς.
    Η παράσταση ανεβαίνει στο Βιομηχανικό Πάρκο ΠΛ.ΥΦ.Α (Κορυτσάς 39, Βοτανικός, τηλ κρατήσεων:  6943267261)

     

    Μετάφραση: Άρης Μαραγκόπουλος (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ)
    Σκηνοθεσία-Δραματουργία: Ευφροσύνη Μαστρόκαλου
    Ηχητικός Σχεδιασμός: Κορνήλιος Σελαμσής
    Σκηνικά: Δημήτρης Ταμπάκης
    Κοστούμια:  Δήμητρα Καίσαρη
    Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
    Visuals: Διονύσης Σιδηροκαστρίτης

    Συμπρωταγωνιστεί. ο Κωνσταντίνος Γώγουλος
    Σε βίντεο εμφανίζεται η Υβόννη Μαλτέζου

    Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
    Πέμπτη – Κυριακή 21:00 (εκτός 21-24 Απριλίου)

    Τιμές εισιτηρίων:
    Κανονικό: 15 ευρώ
    Μειωμένο: 12 ευρώ
    Ατέλεια: 3 ευρώ

    Περισσότερα από Πρόσωπα
    Για να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα στο email σας
    προτάσεις και προσκλήσεις από το Monopoli.gr
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ