Ο σκηνοθέτης Νίκος Κορνήλιος αφηγείται τη μάχη των σωμάτων με το βάρος του παρελθόντος

Τον δρόμο της για τις αίθουσες παίρνει, αυτή την εβδομάδα, η νέα, ενδέκατη ταινία μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη και συνθέτη Νίκου Κορνήλιου, «Η θάλασσα το χειμώνα» (2025, 108′), που θα προβάλλεται από το Σάββατο 18 Απριλίου (18.00) έως και την Τετάρτη 22 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Μεγάλου Αλεξάνδρου 136, Γκάζι). Μετά την προβολή, το Σάββατο και την Κυριακή, θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές.

Η ταινία έκανε πανελλήνια πρεμιέρα στο 66ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον Νοέμβριο του 2025, ενώ συμμετείχε στο 38ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής του Πανοράματος και με το Βραβείο της Επιτροπής Κοινού (σε συνεργασία με το περιοδικό «Αθηνόραμα»).

«Η θάλασσα το χειμώνα» διαδραματίζεται στην ευρύτερη περιοχή του Λαυρίου, σε μια πόλη με παλιά μεταλλεία, όπου η Ναντίν, γεωλόγος, θα συναντηθεί με τον Χρήστο, απόγονο μεταλλωρύχων, και με την Κατερίνα, τη μοναδική γυναίκα αλιέα της περιοχής, δημιουργώντας ένα ιδιότυπο συναισθηματικό πλέγμα. Μέσα στο φορτισμένο αυτό τοπίο θα απαλλαχθούν από τα δεσμά του παρελθόντος τους, αλλά και από το βάρος της Ιστορίας, προκειμένου να ζήσουν ένα αβέβαιο παρόν.

Ο Νίκος Κορνήλιος υπογράφει ένα ψυχολογικό δράμα που συνδυάζει εσωτερικές συγκρούσεις, κοινωνικές προεκτάσεις, συνύπαρξη διαφορετικών κόσμων, προσωπικά ταξίδια αυτογνωσίας και τη λυτρωτική δύναμη της αγάπης, κάτω από το φως και το σκοτάδι ενός ιδιαίτερου τόπου. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Αδελαΐδα Κατσίδε, Βαγγέλης Ρόκκος, Παρθενόπη Μπουζούρη, Δημήτρης Παπαγιάννης.

Ο Νίκος Κορνήλιος σπούδασε αρχιτεκτονική και μουσική στο Παρίσι, όπου συνέθεσε έργα τα οποία παρουσιάστηκαν σε διάφορους χώρους. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, αφοσιώθηκε στη σκηνοθεσία ταινιών μυθοπλασίας. Μέχρι σήμερα έχει ολοκληρώσει 11 ταινίες μεγάλου μήκους, οι οποίες έχουν παρουσιαστεί σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Με την ευκαιρία της προβολής της πιο πρόσφατης, της «Θάλασσας το χειμώνα», είχαμε μια σύντομη συνομιλία μαζί του γι’ αυτήν.

Το σημείο εκκίνησης για κάθε ταινία, όταν μπορεί να προσδιοριστεί, είναι διαφορετικό. Σε αυτή την ταινία ήταν η έντονη επιθυμία μου να κινηματογραφήσω τη θάλασσα τον χειμώνα, σε όλες τις εναλλαγές του χειμερινού φωτός. Τη θάλασσα τον χειμώνα ως καθρέφτη ενός εσωτερικού ψυχικού τοπίου: κάτι το απειλητικό και όμορφο, το σκοτεινό και θελκτικό, όπως η ερωτική επιθυμία.

Το Λαύριο, ως τόπος, χωρίς να αναφέρεται ονομαστικά, είναι ένας συνεχής ζωντανός διάλογος ανάμεσα στο παρόν και την ιστορία. Στο Λαύριο συνυπάρχουν και συνομιλούν τα μεταλλεία, από την αρχαιότητα μέχρι πρόσφατα, το μεγάλο λιμάνι, το επιβλητικό εργοστάσιο ηλεκτρισμού, η Μακρόνησος, ένας τόπος εξορίας, και το αρχαίο θέατρο του Θορικού. Η ανασύνθεση αυτών των χώρων έχει σκοπό τη δημιουργία ενός κινηματογραφικού «οικουμενικού τόπου», ο οποίος φέρει το τεράστιο αυτό ιστορικό και συναισθηματικό φορτίο.

Η Ιστορία καταπιέζει την ανάγκη των σωμάτων να ζήσουν στο παρόν

Μέσα σ’αυτόν τον τόπο κινούνται οι τρεις μοναχικοί χαρακτήρες της ταινίας: η Ναντίν, νεαρή γεωλόγος, η Κατερίνα, μοναδική αλιέας της περιοχής, και ο Χρήστος, νυχτοφύλακας στο εργοστάσιο ηλεκτρισμού και απόγονος μεταλλωρύχων. Στην περιπλάνησή τους αναζητούν τους μεταξύ τους ψυχικούς δεσμούς, θέτοντας το απλό ερώτημα: τι είνα η αγάπη; Είμαστε ικανοί και σεποιο βαθμό να συνδεθούμε με ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα; Μπορούμε ν’αγαπήσουμε πραγματικά κάτω από το βάρος των προσωπικώνβιωμάτων αλλά και της κοινωνίας που μας περιβάλλει; Κάτω από την επίδραση της «μεγάλης Ιστορίας», στην οποία, εκόντες άκοντες, όλοι και όλες συμμετέχουμε, αλλά και κάτω από το βάρος της προσωπικής,«μικρής ιστορίας»;

Το ιστορικό και κοινωνικό βάρος των χώρων, συνυφασμένο με το βάρος των προσωπικών ιστοριών, πιέζει ασφυκτικάτους χαρακτήρες της ταινίας. Η Ιστορία (η μικρήκαι η μεγάλη) καταπιέζει τη ζωτική ανάγκη των σωμάτων να ζήσουν στο παρόν. Και οι χαρακτήρες εξεγείρονται υποσυνείδητα, προσπαθώντας να αποσείσουν το φορτίο του παρελθόντος για να ζήσουν στο τώρα, ν’αγαπηθούν με το όποιο τίμημα. Αυτήτη μάχη των σωμάτων απέναντι στο βάρος του παρελθόντος αφηγείται η ταινία.