Η φεστιβαλική “Κλυταιμνήστρα” του Γιώργου Κουμεντάκη στη Γερμανική Ευαγγελική Εκκλησία Αθηνών

Μετά από δύο sold out παραστάσεις στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2021, η «Κλυταιμνήστρα, μουσική δωματίου για ένα όργανο» των Κωνσταντίνου Χατζή (σκηνοθεσία)- Γιώργου Κουμεντάκη (μουσική) – Σοφίας Χιλλ (ερμηνεία) επιστρέφει ανανεωμένη, σε νέο χώρο, για δύο έξτρα παραστάσεις 5 και 12 Απριλίου.

Η ιστορία του ανθρώπου ως αέναη αφήγηση πολέμου, ως σπαρακτικό πορτρέτο του κόσμου μας, με όχημα τα χορικά του Αγαμέμνονα και τους μονολόγους της Κλυταιμνήστρας. Μοναδική ερμηνεύτρια, στο κέντρο της σκηνής, η Σοφία Χιλλ, σε διάλογο με το νέο μουσικό έργο του Γιώργου Κουμεντάκη. Μινιμαλιστική προσέγγιση, τραγικός λόγος και οι ήχοι του γιαϊλί ταμπούρ, σε ερμηνεία του Ευγένιου Βούλγαρη, και του πιάνου, σε ερμηνεία του σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Χατζή, παντρεύονται με τις καθηλωτικές φωτογραφίες του πολυβραβευμένου ακτιβιστή φωτογράφου Σεμπαστιάο Σαλγκάδο.

Όλα ξεκίνησαν το 2014, όταν ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Χατζής «συνάντησε» έναν σπουδαίο φωτογράφο, τον Σεμπαστιάο Σαλγκάδο (Sebastião Salgado) και το έργο του «Africa». Η Σοφία Χιλλ, γοητευμένη από την ποιητική αλήθεια του Σαλγκάδο, την αποκωδικοποίησε μέσα σε δύο φράσεις: «Να ένας “σημερινός” Αισχύλος. Εάν κάποιος έγραφε τραγωδία σήμερα, αυτός θα ήταν ο Σαλγκάδο». Το έργο του ποιητή/φωτογράφου υπήρξε για τον σκηνοθέτη και την πρωταγωνίστρια «εργαλείο» πάνω στη μελέτη τους για τον Αισχύλο αλλά και στην έννοια του πολέμου, πηγή έμπνευσης και βαθύτερης κατανόησης της σημερινής πραγματικότητας και παραδοχής του ότι η ανθρώπινη ιστορία είναι μια διαρκής επανάληψη. Η ανθρώπινη ιστορία είναι μία ιστορία πολέμου.

Η μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη ένα μοιρολόι τόσο οικείο και καθολικό. Σαν μια μακρινή μελωδία που ακούγεται από καταβολής κόσμου.

Κωνσταντίνος Χατζής

Με τη Σοφία Χιλλ και τον Γιώργο Κουμεντάκη επεξεργαστήκαμε το υλικό διαφορετικά, και λέγοντας την ιστορία από τη μεριά της Κλυταιμνήστρας. Φυσικά, η Κλυταιμνήστρα είναι η αφορμή. Αυτό που μας νοιάζει είναι ο «πόλεμος». Είναι μια «μελέτη» για τον πόλεμο. Είναι μια συνάντηση με κοινή οπτική και κοινά θέλω… Στο θέατρο όλα είναι, και πρέπει να είναι, ανοιχτά ακόμα κι όταν έχεις αποφασίσει τον «δρόμο» που θα ακολουθήσεις, γιατί το τέλος της διαδρομής δεν μπορείς να το ξέρεις. ‘Οπως γράφει και ο Αισχύλος: «Τα μέλλοντα, στο πλήρωμα του χρόνου θα τα ακούσεις».