Φοίβος Δεληβοριάς και Πρόδρομος Τσινικόρης: 6 σκέψεις για τo lockdown της Τέχνης

Την αρχή έκανε η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση: Αμείβοντας κάθε συντελεστή που συμμετείχε σε παραγωγή της, την οποία πρόβαλε on line. Και δίνοντας το παράδειγμα για τους επόμενους φορείς που οφείλουν να πράξουν το ίδιο.

Την σκυτάλη παίρνει το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Σε μια συμβολική κίνηση συνεχίζει τη συζήτηση για το τρομακτικό αδιέξοδο που έχουν βρεθεί οι εργαζόμενοι στον πολιτισμό, στην διάρκεια της καραντίνας και μετά από αυτήν. Αλλά ο πολιτισμός εξακολουθεί σε καραντίνα.

Οι ΔΙΑΛΟΓΟΙ του ΙΣΝ, πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη 27 Μαΐου στο dialogues.snf.org,

Αυτή ήταν και η θεματολογία των 31ων «Διαλόγων», της σειράς συζητήσεων που παρουσιάζει η Άννα-Κύνθια Μπουσδούκου, με καλεσμένους τον τραγουδοποιό Φοίβο Δεληβοριά και τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Πρόδρομο Τσινικόρη.

Και οι δυο τους, με απλά λόγια, μέσα σε δύο ώρες, σκιαγράφησαν το δυσμενές τοπίο των τεχνών σήμερα όσο και το ζοφερό τους μέλλον.

Σταχυολογήσαμε έξι notes που δίνουν μια καλή εικόνα για την παρούσα συνθήκη στον χώρο του πολιτισμού.

Φοίβος Δεληβοριάς, Τραγουδοποιός, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΔΕΜ (Ένωση Δικαιούχων Έργων Μουσικής)

«Δεν επιδιώξαμε να ρίξουμε πάνω μας το spotlight. Όμως, δεν μπορούσαμε παρά να αντιδράσουμε αφού απουσιάζαμε από τον γενικό κρατικό σχεδιασμό. Και ο κόσμος γνωρίζει μερικούς γνωστούς καλλιτέχνες. Όμως, πίσω από κάθε γνωστό άνθρωπο της τέχνης, βρίσκεται ένας στρατός εργαζομένων».

«Οι καλλιτέχνες επιδιώκουμε να είμαστε άλλοτε συγκρουσιακοί κι άλλοτε ειρηνικοί αλλά μέσω της τέχνης μας. Ωστόσο, τώρα, μπήκαμε σ’ έναν κύκλο συγκρούσεων με την Πολιτεία γιατί έπρεπε να υπερασπιστούμε την επαγγελματική μας ιδιότητα. Ελπίζουμε αυτό να κοπάσει. Άλλωστε έχουμε πλέον χαρτογραφήσει τα αιτήματα μας κι εκείνο που αναζητάμε πλέον είναι η συνεργασία».

«Η τέχνη θα βρει τον τρόπο να μετουσιώσει τα ερεθίσματα που λαμβάνει από την πανδημία. Αλλά σε κάθε περίπτωση η στάση του καλλιτέχνη θα είναι η έγνοια του να ελευθερωθεί ο άνθρωπος. Ο καλλιτέχνης, ευαισθητοποιημέος στην κοινωνική αδικία, έχει πάντα κατά νου πως θα δημιουργήσει ένα έδαφος για να ονειρευτούμε μια καλύτερη κοινωνία».

Πρόδρομος Τσινικόρης, Σκηνοθέτης – Δραματουργός

«Η ομπρέλα της Πολιτείας είναι απαραίτητη. Ένα παράδειγμα: Στο χώρο του θεάτρου οι θεατρικές επιχορηγήσεις έπαψαν για επτά χρόνια. Αυτή ήταν η αφορμή για μια χιονοστιβάδα εξελίξεων στις εργασιακές σχέσεις. Και σαν να μην φτάνει αυτό, δουλεύουμε σε καθεστώς μιας βίαιης εποχικότητας και τρομακτικής πολυπλοκότητας».

«Πώς να πραγματοποιηθεί ένας μακροχρόνιος σχεδιασμός για τον πολιτισμό όταν κάθετι που πάει να γεννηθεί θα αλλάξει από την επόμενη κυβέρνηση που θα έρθει σε τέσσερα χρόνια; Και δεν είναι μόνο ότι λείπει το σχέδιο μόνο από το κράτος αλλά και από τους εποπτευόμενους φορείς».

«Οπωσδήποτε το κοινό έχει ρόλο συνδημιουργού σε μια παράσταση. Πόσες φορές δεν έχουμε πει ότι κάποιο βράδυ η παράσταση πήγε καλά γιατί και το κοινό ήταν συμμετοχικό. Εγώ, ακόμα και ως θεατής συνηθίζω να κοιτάζω γύρω μου. Με ενδιαφέρει με τι συγκινείται ο κόσμος, με τι γελάει. O βασικός ρόλος της τέχνης είναι να ανοίγει έναν διάλογο με τον κόσμο, αναζητώντας ένα έδαφος συνεννόησης για το πώς ονειρευόμαστε μια κοινωνία. Η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη που έχουμε να ανήκουμε σε μια κοινότητα – και αυτή η κοινότητα δημιουργείται όταν βρίσκονται άνθρωποι μαζί και παρακολουθούν ένα έργο τέχνης – είναι αυτή που θα μας οδηγήσει ξανά στην κανονικότητα».