“Ένα αλλιώτικο παιδάκι”: Ο Παύλος Παυλίδης για τον Ζακ Κωστόπουλο

Μέσα από τη Facebook σελίδα Justice for Zak/Zackie κυκλοφόρησε πριν από λίγες ώρες το νέο τραγούδι που έγραψε ο Παύλος Παυλίδης μαζί με τους B Movies, αφιερωμένο στον Ζακ Κωστόπουλο. Ένα κομμάτι δυνατό, συνθετικά και μουσικά, που συνοδεύεται από ένα επίσης εξαιρετικό βίντεο σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μαρίνας Δανέζη. Στο βίντεο συμπράττουν φίλοι και γνωστοί τους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων η Άντζελα Μπρούσκου και ο Χάρης Φραγκούλης.

Ακολουθούν τα μηνύματα του Παύλου Παυλίδη και της Μαρίνας Δανέζη, από τις προσωπικές σελίδες τους στο Facebook, σχετικά με τη δημιουργία του κομματιού και του βίντεο που το συνοδεύει:

—

Λίγες μέρες μετά το θάνατο του Ζακ, μου τηλεφώνησαν οι φίλοι του και με ρώτησαν αν θέλω να πω κάτι για το περιστατικό. Τους είπα ότι γράφω ένα τραγούδι που μιλάει γι’ αυτό και ότι προτιμώ να εκφράσω έτσι τη λύπη μου και να πω την άποψη μου, και ότι αυτό μου φαίνεται πιο ουσιαστικό και χρήσιμο.

Τους είπα επίσης ότι θέλω να τους συναντήσω και να μάθω από κοντά λεπτομέρειες για να έχω καλύτερη εικόνα. Κουβεντιάζοντας μαζί τους γεννήθηκε και η ιδέα αυτού του βιντεοκλίπ.

Ευχαριστώ όλους όσους συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο. Ήταν μοναδική εμπειρία για μένα. Ελπίζω να πιάσει τόπο.

Ευχαριστώ.

Παύλος Παυλίδης

Μια κραυγή για αγάπη, για ζωή

Όταν ο Παύλος μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να συνεργαστούμε προκειμένου να δώσουμε «εικόνα» στο τραγούδι του, χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκα. Καταφέραμε να παρασύρουμε δεκάδες παλιούς και νέους φίλους στην περιπέτεια. Άφοβα, με ενθουσιασμό και αγάπη.

Η επιθυμία μας είναι το βίντεο που δημιουργήθηκε από όλη αυτήν την ομάδα να αποτελέσει μια υπενθύμιση, ένα νεύμα. Είναι ο δικός μας τρόπος να πάρουμε θέση, να ενώσουμε την φωνή μας με τους ανθρώπους του Ζακ, να απαιτήσουμε σεβασμό, ορατότητα, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη.

Καλή θέαση!

Μαρίνα Δανέζη, Σκηνοθέτρια

—

Οι στίχοι του κομματιού:

Όσους κλωτσάνε με μανία μπρος στα μάτια μας
τον πληγωμένο κι αβοήθητο εαυτό τους
τους περιμένει ένα φίδι μες στον ύπνο τους
έχει τρυπώσει ήδη μέσα στ’ όνειρο τους.

Αφού χορτάσαν βία και αίμα στις οθόνες τους
αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
βάφουν με αίματα τα χέρια ως τους αγκώνες τους
κι ύστερα πλένουνε τα πεζοδρόμια τους.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ μείνε κοντά μου
μείνε κοντά μου απόψε εδώ μείνε κοντά μου
χλωμή βασίλισσα σήκω και χόρεψε
απόψε λέω ν’ ανατινάξω την καρδιά μου.

Όσους κοιτάζουν παγωμένα και αδιάφορα
ένα παιδί που απλά δεν ήταν το δικό τους
τους περιμένει ένα φίδι στο σαλόνι τους
έχει στοιχειώσει ξαφνικά το σπιτικό τους.

Αφού χορτάσαν βία και αίμα στις οθόνες τους
αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
ανασηκώσαν πάλι αδιάφορα τους ώμους τους
και επιστρέψαν ένας ένας στη δουλειά τους.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ μείνε κοντά μου
φυσάει μέσα μου ένα όμορφο αεράκι
χλωμή βασίλισσα σήκω και χόρεψε
τρομάζουνε γιατί είσαι αλλιώτικο παιδάκι.

Είναι οι ίδιοι που χλευάζουν μπρος στα μάτια μας
κάποιον που είναι έτοιμος να πέσει στο κενό τους
γαβγίζουν “πέσε” και όπως τρέχουνε τα σάλια τους
στέκονται ακίνητοι μπροστά στο κινητό τους.

Αφού χορτάσαν βία και αίμα στις οθόνες τους
αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους
στη λερωμένη τους φωλιά ανακραυγάζοντες
διαρρηγνύουν με οργή τα ιμάτια τους.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ μείνε κοντά μου
δεν είμαι άγγελος και ίσως μου αξίζει
που μες στην έρημο των πόλεων η ψυχή μου
κάτω απ’ τον ήλιο διψασμένη τριγυρίζει.

Μα ίσως η δίψα μου μια μέρα να μαζέψει
τα μαύρα σύννεφα του κόσμου και πριν φύγω
ν’ αστράψει μέσα στην ψυχή μου και να βρέξει
και να ξεπλύνει αυτή τη θλίψη έστω για λίγο.

Μείνε κοντά μου απόψε εδώ μείνε κοντά μου
δεν ξέρω αν θ’ αντέξω αυτή τη νύχτα μόνος
αν τα αλλιώτικα παιδιά είναι παιδιά μου
αν είμαι θύμα ή αν είμαι δολοφόνος.

Έχουνε φράξει από χρόνια τον ορίζοντα
με σύρματα κι αγκάθια οι νομοθέτες
κι όλο μας φέρνουν με φορεία στα επείγοντα
με πρόσωπα σκισμένα τους δραπέτες
κι όπως κοιτάμε προς το μέρος που κοιτάζανε
τα πρόσωπα μας όλο μοιάζει να κοιτάμε
που μας κοιτούν με απορία τόσο επίμονα
που δεν αντέχουμε και τους χαμογελάμε
μα αν γελάσουνε κι αυτοί τότε αλίμονο
είχαμε πάντα τόσα πράγματα να πούμε
για όλα αυτά που εμείς ποτέ μας δεν τολμήσαμε
για όσα τι κρίμα ούτε τώρα εδώ τολμούμε.