Οι σπουδαστές του Ωδείου Αθηνών παρουσιάζουν “Όλο το θέατρο” στο Μέγαρο

Φέτος, με τη συμβολή των φοιτητών αρχιτεκτόνων που παρακολουθούν το μάθημα των Μεταμορφώσεων του θεατρικού χώρου του Σταύρου Γυφτόπουλου στο ΕΜΠ και με τη σκηνοθετική συμμετοχή πολλών καθηγητών της Δραματικής Σχολής, η συγκεκριμένη άσκηση αναβαθμίζεται σε ολοκληρωμένη θεατρική εμπειρία.

Το πρόγραμμα της παράστασης περιλαμβάνει αποσπάσματα, στην πρωτότυπη μορφή τους, από πέντε εμβληματικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου («Βάκχες» του Ευριπίδη, «Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζων Φορντ, «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ, «Κεκλεισμένων των θυρών» του Ζαν Πωλ Σαρτρ και «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ). Tα αποσπάσματα αυτά συνοδεύονται το καθένα από δύο παραλλαγές, έτσι όπως θα τις φαντάζονταν άλλοι δραματουργοί (Σαίξπηρ, Ρέιβενχιλ, Ουάιλντ, Πίντερ, Μπρεχτ, Μπέκετ, Μονζεαμόν) ή σχήματα (Compagnia degli Stolti, Peeping Tom, Trio Fratellini) ανά τους αιώνες.

Πρόκειται για μια συμπαραγωγή του Ωδείου Αθηνών και του ΜΜΑ στο πλαίσιο του κύκλου Θέατρο στο Μέγαρο.

Λίγα λόγια για την παράσταση

«Είναι φυσικό, απ’ τη μια, οι νέοι άνθρωποι να μπαίνουν στο θέατρο με τα μάτια γεμάτα εικόνες πώς οι ίδιοι θα το έκαναν αλλιώς. Η πείρα, απ’ την άλλη, διδάσκει εμάς, τους δάσκαλους, ότι η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινάει απ’ την ανάγκη να μάθουν να σκέφτονται απλά. Γι’ αυτό και δουλεύουμε πάνω στην απλούστατη αρχή ότι το θέατρο είναι αφήγηση. Το πρώτο ερώτημα που θέτουμε είναι Ποια ιστορία αφηγείται το έργο; Και στη συνέχεια ρωτάμε Αν την ίδια αυτή ιστορία την έλεγε κάποιος άλλος κάπου αλλού κάποτε άλλοτε, πώς θα την έλεγε; 

Το κέρδος είναι διπλό: αφενός πάμε στην καρδιά του μύθου, αφετέρου, προβάλλοντας τα χαρακτηριστικά του κάθε συγγραφέα στο ίδιο φόντο, βλέπουμε ξεκάθαρα τι καθιστά το ύφος του μοναδικό. Το bonus είναι ότι από αυτή την “άσκηση” προκύπτει μια συναρπαστική για τους θεατές εμπειρία –που φέτος αποφασίσαμε να μοιραστούμε με το ευρύ κοινό.

Πέντε σκηνές από το παγκόσμιο ρεπερτόριο θα παρουσιαστούν στην “πρωτότυπη” μορφή τους (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) και κατόπιν σε δύο παραλλαγές. Αρχίζοντας από τον Ευριπίδη, θα κάνουμε μια στάση στον Σαίξπηρ, πριν φτάσουμε στον Ρέιβενχιλ, και με όχημα τον Χάινερ Μύλλερ θα γυρίσουμε το χρόνο πίσω, όχι για να συναντήσουμε την πηγή του, τον Λακλό, αλλά για να δούμε πώς είναι ν’ αφηγείσαι μια ιστορία ζήλιας με κιμονό». Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Το πρόγραμμα

1. Ευριπίδη «Βάκχες»

i) Ουίλλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο βακχικής νύχτας»

ii) Μαρκ Ρέιβενχιλ «Shopping and Bacching»

2. Τζων Φορντ «Κρίμα που είναι πόρνη»

i) Όσκαρ Ουάιλντ «Η σημασία να είσαι πόρνη»

ii) Χάρολντ Πίντερ «Παλιά πόρνη»

3. Ροζέ Βιτράκ «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία»

i) Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο Βίκτορ με την κιμωλία»

ii) Compagnia degli Stolti «Vittorio o I Bambini al Potere»

Διάλειμμα

4. Ζαν Πωλ Σαρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών»

i) Peeping Tom «No Exit»

ii) Τρίο Φρατελλίνι «Πόρταααααα!»

5. Χάινερ Μύλλερ «Κουαρτέτο»

i) Σάμιουελ Μπέκετ «Κουάρτ»

ii) Τσικαμάτσου Μονζαεμόν «四重奏»