Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης εμπνέεται από τον Ανδρέα Εμπειρίκο και παρουσιάζει τα έργα του στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη

«Οκτάνα θα πη αληθινή ελευθερία και όχι εκείνη η φοβερά ειρωνεία, να λέγεται ελευθερία ό,τι χωρεί ή ό,τι εναπομένει στα ελάχιστα περιθώρια που αφήνουν στους ανθρώπους οι απάνθρωποι νόμοι των περιδεών και των τυφλών ή ηλιθίων», γράφει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης εμπνέεται από την «Οκτάνα», ενός εκ των κορυφαίων έργων της ελληνικής λογοτεχνίας, και δημιουργεί έναν τόμο με 39 έργα ζωγραφικής και αποσπάσματα του έργου που έχει επιλέξει ο ίδιος.

Όπως γράφει και ο ίδιος ο Γ. Ψυχοπαίδης για τη σχέση του με την ποίηση του Ανδρέα Εμπειρίκου:

«Πώς διαλογίζεται κανείς με τα χρώματα πάνω στην ελευθερία και την αλήθεια; Οι εικαστικοί δηµιουργοί καλούνται ν’ αφουγκραστούν τις ποικίλες φωνές και της νυκτός τους ήχους, μιας ποίησης που με λέξεις-χρησμούς μεταφράζει τα μεγάλα και υψηλά αισθήματα. Και να μεταφράσουν κι αυτοί με τη σειρά τους τον ποιητικό λόγο σε εικόνες-παράθυρα ανοιγµένα στη ζωή. Μια ζωή µακριά από τους ψεύτες, τους σφετεριστές και τους λαοπλάνους, μαζί µε όλους τους αναχωρητές, τους ερηµίτες και τους προδρόμους που «πήραν τα βουνά, να μην τους φάει ο κάμπος». Και να αναζητήσουν με τον χρωστήρα τους, μέσα στην τέχνη τους παντού και πάντα, την εν ηδονή ζωή όπου το «εγώ» γίνεται «εσύ», σε µια διηνεκή στυτική λειτουργία του πνεύματος. Μέσα στο φέγγος της καθημερινής µας τραγωδίας, διωγμένοι από τα ψέματα και τις φενάκες της φοβερής ετούτης εποχής, οι ανήσυχοι δημιουργοί βιάζονται να ταξιδέψουν – επιβάτες και αυτοί σε εξαίσιες αμαξοστοιχίες της πιο μεγάλης, της καθολικής του κόσμου τούτου νοσταλγίας, της νοσταλγίας του απώτατου μέλλοντος. Οκτάνα, ένα ταξίδι δίχως τέλος!».