Τα Ταξίδια των Γκιουλ_Ιβερ από την ομάδα Huit στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Τί γίνεται όταν ένα μικρό παιδί πρέπει να ταξιδέψει μακριά από την πατρίδα του και ο κόσμος μοιάζει τεράστιος στα μάτια του; Η μικρή φοβισμένη Γκιουλ, παρέα με το alter ego της, τη ζωηρή Ιβέρ, θα ξεκινήσουν μία απρόβλεπτη ταξιδιωτική περιπέτεια αποφασίζοντας ότι τα μάτια δεν βλέπουν τον κόσμο. Δημιουργούν τον κόσμο.

Θα γυρίσουν ολόκληρη την υφήλιο, γνωρίζοντας υπό το πρίσμα των ξέφρενων τόπων του Jonathan Swift, τους πολιτισμούς του κόσμου με τις παράξενες πλευρές τους, τις ξένες συνήθειες και τις μαγικές μουσικές τους! Στο δρόμο τους θα συναντήσουν λιλιπούτειες φυλές, θα αντιμετωπίσουν γιγαντιαία πλάσματα, θα συμβουλευτούν αγάλματα, θα περπατήσουν στα σύννεφα και θα μιλήσουν με άλογα. Θα τρέξουν, θα κολυμπήσουν και θα πετάξουν! Θα βρουν τη δύναμη να κάνουν τη δυσκολία κατόρθωμα, να κάνουν τον ξένο φίλο και να αντλήσουν χαρά βλέποντας τον κόσμο με τα μάτια της καρδιάς. Στόχος τους, η αναζήτηση μιας χώρας πολύ πιο φωτεινής. Μία αναζήτηση που θα τους προκαλέσει την ανάγκη από το τίποτα να φτιάξουν τα πάντα. Μέσα από τις αποκαλυπτικές διαδρομές και παρακάμψεις του εφευρετικού παιδικού μυαλού, το ταξίδι αποδεικνύεται κυρίως εσωτερικό. Μήπως ο τελικός προορισμός είναι ο αρχικός; Μήπως για να μη νιώθεις ξένος στο σκοτάδι να πρέπει να αντλήσεις το φως από μέσα σου;

Η ιστορική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, αποδεικνύεται το ιδανικό σκηνικό για το πέρασμα από μια αφιλόξενη οπτική της πραγματικότητας σε μια γιορτή φωτός, χαράς και αλήθειας, με χιούμορ και ευαισθησία. Παραδοσιακές μουσικές απ’ όλο τον πλανήτη και την Ελλάδα, πρωτότυπα ενορχηστρωμένες από τη Μαρίνα Σάττι, αναδεικνύουν τη διαφορετικότητα και την πολυπολιτισμικότητα σε οργανικής σημασίας στοιχεία του καιρού μας, ενώ η απίθανη αισθητική του τοπίου, που συνθέτουν ευφυώς ο Πάρις Μέξης και ο Philippe Charpentier, ταξιδεύει τα παιδικά μάτια σε αλλόκοτους και εξωτικούς κόσμους με την ταχύτητα του φωτός!

Αν δεν μπορείς να δεις αυτό που λείπει, τότε σίγουρα δεν κοιτάς προς το σωστό μέρος. Γιατί το πολύτιμο είναι επίτηδες καλά κρυμμένο, στο σημείο που συνήθως κοιτάμε τελευταίο. Μέσα μας.