Small metal objects από το Back to Back Theatre και τη Στέγη στην Πλατεία Συντάγματος

Σουρουπώνει. Είμαστε σε μια πλατεία, στο κέντρο της Αθήνας. Καθόμαστε σε εξέδρες. Φοράμε ακουστικά. Παρατηρούμε τους περαστικούς. Κι εκείνοι παρατηρούν εμάς. Αίφνης, είμαστε όλοι λίγο αλλόκοτοι… Θέατρο και πραγματικότητα έρχονται τα πάνω κάτω. Μια σειρά από ζητήματα, σχεδόν δεδομένα, ανατρέπονται.

Τι είναι ιδιωτικό και τι δημόσιο; Τι είναι επιτρεπτό να υποστείς σε κοινή θέα και τι ανεπίτρεπτο; Άραγε, τι ορίζει την αξία και το status quo ενός ατόμου: Η προσωπικότητα ή, μήπως η αποτελεσματικότητα; Πόσο χρήσιμο είναι, τελικά, να είσαι παραγωγικός; Και πόσο σημαντικά είναι εκείνα τα μικρά μεταλλικά αντικείμενα (αγγλ. small metal objects), τα κέρματα – δηλαδή, το χρήμα;

«Το small metal objects διερευνά τις κοινωνικές επιπτώσεις της “οικονομικοποίησης” του πολιτισμού μας. Το θέμα του αφορά ειδικότερα τα άτομα που παραδοσιακά θεωρούνται λιγότερο “παραγωγικά” –άνθρωποι με αναπηρίες, άνεργοι, περιθωριακοί, ο τρίτος κόσμος–, εξετάζοντας την έννοια του “σεβασμού” ή του “μη σεβασμού”, που σημαίνει να μη σε βλέπουν και να μη σε θεωρούν πλήρη άνθρωπο.» σημειώνει ο σκηνοθέτης Bruce Gladwin.

Και συνεχίζει, σχετικά με την επιλογή του να γίνεται η παράσταση σε δημόσιο χώρο: «Το small metal objects παραδίδει το θέατρο στο ευρύ κοινό, παίρνοντας τις εξέδρες ενός αμφιθεάτρου και τοποθετώντας τες στο πεδίο της καθημερινής εμπειρίας. Οι θεατές γίνονται μια εγκατάσταση για το ευρύ κοινό, το ευρύ κοινό γίνεται το έξτρα της θεατρικής αφήγησης. Είναι ένα θεατρικό θέαμα που γεννιέται από την ισχυρή αλληλεπίδραση θεατών και περαστικών, και το οποίο αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στους ρόλους του θεατή και του θεάματος.»

Αυτό το σύντομο και φαινομενικά απλό, αλλά νοητικά απείρως σύνθετο δημόσιο θέαμα, το οποίο οι συντελεστές του χαρακτηρίζουν «περισυλλογή για ηδονοβλεψίες ή/και αστικό θρίλερ», αναμένεται να προκαλέσει μεγάλες συγκινήσεις.