Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ στο Θέατρο Βέμπο

Μερικοί το προτιμούν Γκρέυ. Και κάποιοι δίνουν τις δικές τους 3D διαστάσεις στο μύθο της αιώνιας νεότητας, στον αιώνα της θεοποίησης της εικόνας. Εδώ η αποθέωση και η αποκαθήλωση του προσωπικού και κοινωνικού πορτραίτου διαδέχονται η μία την άλλη, σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι συνειδησιακών αντανακλάσεων με φόντο το Βικτωριανό Λονδίνο, που μηδενίζει το υπαρξιακό κοντέρ και “δολοφονεί” χαρακτήρες ενός κόσμου που ζει πέρα απ΄ τα όρια της κρίσης και συντονίζεται μόνο με την προσωπική ηθική ενώ ο Ντόριαν Γκρέυ είναι διατεθειμένος για όλα, σ΄αυτό το παιχνίδι της ψυχής και της αιώνιας ύπαρξης. 

Μια παράσταση-γέφυρα που έχει τη δική της ιστορία, “προβάλλοντας” και βγάζοντας στο φως έναν ολόκληρο κόσμο New Age ηθικής, με όλα τα επίπεδα, τις αποχρώσεις και τις γκρίζες ζώνες της συνείδησης, ενώ ο κλασικός μύθος του Όσκαρ Ουάιλντ έρχεται να ακτινοσκοπήσει όλο το σύμπαν της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, από τον έρωτα έως το τέλος του κόσμου και ενός σύμπαντος προσωπικού και επικίνδυνου.

Οι προσωπικοί δαίμονες αναζητούν τα βήματά τους, μπαινοβγαίνοντας σε δυο παράλληλα σύμπαντα και συντονίζονται επί σκηνής στους ήχους μιας πρωτότυπης μουσικής υπόκρουσης, που δίνει τον τόνο ενός προδιαγραφέντος πεπρωμένου, από το πιάνο του Φώτη Λάμαρη.

Αναστρέφοντας το φακό, σε μια σύγχρονη κρίση ταυτότητας, οι πρωταγωνιστές του Γιάννη Βολιώτη ακροβατούν σε παράλληλα σύμπαντα, ανάμεσα στην προσωπική και την οικουμενική ηθική, το χρόνο και το χώρο που αλλάζει με ταχύτητα φωτός και που ανάμεσα στο χθες και το σήμερα η ισορροπία κρύβεται στο κενό. 

Κλασικά υπαρξιακά διλήμματα που γράφουν ιστορία στην πρωτότυπη διασκευή του Γιάννη Βολιώτη, σε παγκόσμια πρώτη, στη σκηνή του ιστορικού Θεάτρου Βέμπο. Η εμπνευσμένη διασκευή του κειμένου και η τέχνη της εικόνας του Γιάννη Βολιώτη έρχονται να κλέψουν για δεύτερη φορά τις εντυπώσεις μετά τη “Σμύρνη μου αγαπημένη” και να μας ταξιδέψουν με ταχύτητα φωτός στις προβολές του Βικτωριανού Λονδίνου, που ζωντανεύει επί σκηνής στο ιστορικό Θέατρο Βέμπο, σε μια ατμοσφαιρική υπερπαραγωγή εικόνας και ήχου, από την εικόνα και
την πένα του Γιάννη Βολιώτη και την πρωτότυπη μουσική του Φώτη Λάμαρη.