Λένα Δροσάκη: μ’ αυτό το βραβείο επιβραβεύεται η απέραντη αγάπη μου για το θέατρο

Η χρυσή καρφίτσα της Μελίνας είναι εδώ και λίγα λεπτά περασμένη στο πέτο της, κάνοντας αντίθεση με το κόκκινο φόρεμα που φοράει. Δηλώνει δικαιωμένη που «επιβραβεύεται η απέραντη αγάπη μου για το θέατρο» και βαθύτατα συγκινημένη «αφού με κρίνετε άξια γι’ αυτό το βραβείο».

Φίλοι, συγγενείς και συνάδελφοι της που βρίσκονται στο ακροατήριο την επευφημούν, κάνοντας ζωηρό θόρυβο. Σφυρίγματα, χειροκροτήματα και «μπράβο» σε αφθονία. Τους ευχαριστεί κι αυτούς: Την οικογένεια που μοιράστηκε μαζί της «το όνειρο του θεάτρου», τους φίλους «που την δέχονται όπως είναι» και τους Bijoux de Kant που την εμπιστεύτηκαν.

Ήταν εξάλλου οι ερμηνείες που έδωσε στο πλαίσιο δύο παραστάσεων της ομάδας, που την έφεραν ομόφωνα νικήτρια στην χθεσινή βράβευση•
η φεστιβαλική «Ramona Travel» της Γλυκερίας Μπασδέκη και ο «Πολιτισμός: Μια κοσμική τραγωδία» του Δημήτρη Δημητριάδη.

Η Λένα Δροσάκη είναι από χθες η ένατη κάτοχος του βραβείου Μελίνα Μερκούρη, το οποίο και διεκδίκησε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Πέρυσι βρέθηκε ανάμεσα στις υποψήφιες για τον ομώνυμο ρόλο της «Στέλλα travel» μιας διασκευής των Bijoux de Kant πάνω στην εμβληματική ταινία του Κακογιάννη. Και μοιάζει με ενδιαφέρουσα σύμπτωση το γεγονός πως οι φωτογραφίες της βράβευσης της γίνονται με φόντο έναν ασπρόμαυρο φωτογραφικό καμβά της Μελίνας Μερκούρη: Σε μια χαρακτηριστική σκηνή από την κινηματογραφική «Στέλλα» καθώς ανεβαίνει στο πειραϊκό πάλκο για να τραγουδήσει…

Η αλήθεια είναι πως όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα, παντού αντικρίζεις τη Μελίνα. Σε φωτογραφίες, σε αφίσες, σε βίντεο, παντού. «Σιχαίνομαι την ιδέα να με λησμονήσουν… Δεν φοβάμαι την αρρώστια ή τον θάνατο, φοβάμαι να μη μ’ αγαπάνε πια» λέει με την βραχνή φωνή της στο πλαίσιο μιας συνέντευξης. Και η αγωνία της 20 και πλέον χρόνια μετά έχει πανηγυρικά διαψευστεί. «Η τέχνη είναι το αντίδοτο στην υπαρξιακή αγωνία του θανάτου. Μας παρηγορεί εν ζωή και διαφυλάσσει τη μνήμη μετά θάνατον» συνηγορεί και ο πρόεδρος του Ιδρύματος Μερκούρη Χριστόφορος Αργυρόπουλος.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης, μέλος της κριτικής επιτροπής μα και σταθερός επιμελητής της βραδιάς των απονομών βρίσκει πως και το βραβείο στο όνομα της Μελίνας είναι κάθε χρόνο μια μικρή νίκη ενάντια στη λήθη. «Για κάθε ηθοποιό που έχει καβατζάρει τα 20 χρόνια δραστηριότητας στη σκηνή είναι μια συγκινητική ανάγκη να θέλει να μείνει στις μνήμες των ανθρώπων. Και είναι γεγονός πως ο αληθινός καλλιτέχνης δεν πεθαίνει. Η Μελίνα άφησε πίσω της ένα πολυσχιδές έργο, μια μεγάλη και απαιτητική παρακαταθήκη. Κι αυτό το βραβείο στο όνομα της είναι ένα τρόπαιο, ένα εφαλτήριο ώστε νέες ηθοποιοί να ζήσουν το μέλλον, να δουλέψουν με επιμονή και υπομονή».

Όσο για μέλλον του ίδιου βραβείου αυτό «ακούει» και προσαρμόζεται στην εποχή του. Είναι άρα, ελπιδοφόρο. Από την επόμενη χρονιά απονομής – που θα είναι η δέκατη στην ιστορία του θεσμού – θα καθορίζεται βάσει ενός νέου «καταστατικού». Ενώ μέχρι τώρα η βράβευση αναφερόταν σε ηθοποιούς με πενταετή εμπειρία στο θέατρο, από τούδε και στο εξής παύει να υπάρχει χρονικός περιορισμός.

Ο προβληματισμός της κριτικής επιτροπής, όπως ανακοίνωσε η πρόεδρος της Μάγια Λυμπεροπούλου, έγκειται στην «ευκολία με την οποία μπορεί κανείς να κάνει θέατρο σήμερα», στο πλήθος των παραστάσεων και στις συχνά ακατάλληλες συνθήκες κάτω από τις οποίες ανεβαίνουν. Φαινόμενα δηλαδή που «θολώνουν το τοπίο» μέσα από το οποίο καλείται να αναδειχθεί μια νέα πρωταγωνίστρια. Δεδομένου λοιπόν ότι η πενταετία επαγγελματικής προϋπηρεσίας δεν είναι αρκετή, ο θεσμός «ανοίγει» και σε ηθοποιούς με «ικανή πορεία στις θεατρικές σκηνές».

Στέλλα Χαραμή