“Ασανσέρ για δολοφόνους”: Το αριστούργημα του Λουί Μαλ επιστρέφει στους κινηματογράφους

Πρόκειται για ταινία-σταθμό του 1958, που αποτελεί προάγγελο της νουβέλ βαγκ και των αστυνομικών θρίλερ που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’60. 

Υπόθεση

Ο Ζουλιέν, ένας πρώην αλεξιπτωτιστής και τιμημένος με αρκετά μετάλλια κατά τη διάρκεια του πολέμου, δουλεύει για έναν έμπορο όπλων και έχει κρυφή ερωτική σχέση με τη γυναίκα του τελευταίου, τη Φλοράνς. Σε συνεννόηση μαζί της, θα προσπαθήσει να σκοτώσει το αφεντικό του, αλλά για κακή του τύχη θα κλειστεί στο ασανσέρ για ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο.

Ο Ζουλιέν κάνει τον φόνο, γυρνώντας όμως στο αυτοκίνητό του συνειδητοποιεί ότι έχει ξεχάσει ένα σημαντικό ενοχοποιητικό στοιχείο. Από εκεί και πέρα μία σειρά συγκυριών ανατρέπει τα πάντα.

Ένα ζευγάρι νέων θα κλέψουν το αυτοκίνητο του και θα μπλέξουν σε μια ιστορία φόνου ενοχοποιώντας τον Ζουλιέν. Και η Φλοράνς τον αναζητά απεγνωσμένα στους νυχτερινούς δρόμους του Παρισιού…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Λουί Μαλ
Σενάριο: Λουί Μαλ, Ροζέρ Νιμιέρ
Μουσική: Μάιλς Ντέιβις

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ
Ζαν Μορό, Μορίς Ρονέ, Ζορζ Ποζουλί, Φελίξ Μαρτέν, Λίνο Βεντούρα, Ζαν-Κλοντ Μπριαλί

Ο σκηνοθέτης Λουί Μαλ

Ο Λουί Μαλ γεννήθηκε το 1932 και θεωρείται ως ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της γενιάς του. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Ανωτέρων Σπουδών Κινηματογράφου στο Παρίσι – IDEC . Σε ηλικία 24 ετών δούλεψε σαν βοηθός του Ζακ Υβ Κουστό στο υποβρύχιο φιλμ, “Ο κόσμος της σιωπής”, το οποίο κέρδισε το βραβείο όσκαρ για το καλύτερο ντοκιμαντέρ (1956).

Το 1957, όταν η νουβέλ βαγκ του γαλλικού σινεμά έκανε προκλητικά την εμφάνιση της, θέτοντας ως πρόταγμα τον “κινηματογράφο του δημιουργού” ο Μαλ, γύρισε ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, το “Ασανσέρ για δολοφόνους”, με ρεαλιστική φωτογράφιση των φυσικών χώρων του Παρισιού και με την υποβλητική σύγχρονη μουσική του Μάιλς Ντέιβς. 

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης είχε επαφή με την νουβέλ βαγκ, αν και το έργο του δεν ταυτίζεται απόλυτα με τις αισθητικές ιδέες των Τρυφώ, Γκοντάρ, Σαμπρόλ, Ρομέρ. Ο Μαλ αναζητούσε διαρκώς την αισθητική του πάθους, τις συνέπειες του απαγορευμένου έρωτα και τις παρεκκλίσεις των αισθήσεων.Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και εστίασε το φακό και την προσοχή του στην εσωτερικότητα των ηρώων του, δείχνοντας, όπως έλεγε ο ίδιος, “ενδιαφέρον στους χαρακτήρες που καλούνται να αντιμετωπίσουν καταστάσεις, οι οποίες έχουν να κάνουν με το νόημα της ύπαρξής τους”.

Καταπιάστηκε με καυτά θέματα, όπως είναι η αιμομιξία: “Το φύσημα της καρδιάς“, με την παιδική πορνεία: “Η κουκλίτσα της Νέας Υόρκης“, με το φαινόμενο του ναζισμού: “Επώνυμο Λακόμπ, όνομα Λουσιέν“, με το Μάη του ’68 “Ο Μιλού το Μάη”.  Ξεχωρίζουν οι ταινίες του: “Η φλόγα που τρεμοσβήνει”, η “Ζαζί στο μετρό” (από το διάσημο μυθιστόρημα του Ρεϋμόν Κενώ) που είχε ως αποτέλεσμα ο Τρυφώ να γράψει ένα ενθουσιώδες γράμμα για το έργο ,”Οι εραστές“, “Ατλάντικ Σίτι” και το προτελευταίο του έργο “Μοιραίο Πάθος“, με τους Τζέρεμι Αϊρονς και Ζιλιέτ Μπινός.

Από το 1978 ο Λουί Μαλ εγκαταστάσθηκε στην Αμερική, όπου έκανε αρκετές ταινίες.  Πέθανε το 1995 από λέμφωμα στο σπίτι του στο Μπέβερλυ Χιλς.