Hot or Not #237: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Monopoli κρατάει σημειώσεις από όσα συζητά στο γραφείο, στις παρέες, στις βόλτες και γενικά εκεί έξω. Όσα μας τράβηξαν την προσοχή, μας άρεσαν, μας προβλημάτισαν ή απλώς μας έκαναν να σταθούμε λίγο παραπάνω. Από την επικαιρότητα και την πόλη μέχρι τον πολιτισμό, αυτά είναι όσα ξεχωρίσαμε αυτή την εβδομάδα.

Γίνομαι και πάλι παιδί, επιστρέφοντας στον κόσμο του Avatar: The Last Airbender – αυτή τη φορά για το πολυαναμενόμενο Seven Havens, που έχει όλα τα συστατικά για να πετύχει: γνώριμα γραφικά, υπέροχο δάμασμα των στοιχείων, επικό worldbuilding και φανταστική μουσική. Στην 20λεπτη διάρκεια των επεισοδίων γίνονται πολλά. Με αφορμή την επιστροφή της earthbender Avatar Pavi (και Nisha) η σειρά κινουμένων σχεδίων 2D σε παραγωγή των Avatar Studios, φέρνει για πρώτη φορά δύο δίδυμες Avatar στην Ellora. Πλέον ο Avatar θεωρείται απειλή και καταδιώκεται. Αποτελεί συνέχεια του The Legend of Korra, την οποία Korra θα δούμε στην συνέχεια (σπόιλερς από το τρέιλερ), και την τρίτη σειρά του franchise  του Avatar Legends.

Υπό την καθοδήγηση των συν-δημιουργών του Avatar, οι Michael Dante DiMartino και Bryan Konietzko έχουν δημιουργήσει δύο «Βιβλία» (κύκλους) των δεκατριών επεισοδίων. Το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Επιβίωση» (Book One: Survival) μάς δίνει το χρονικό του νέου κόσμου με τα ερωτηματικά για την καταγωγή της νέας Άβαταρ να παραμένουν, διατηρώντας το σασπένς, ενώ ήδη στα πρώτα τρία επεισόδια έχουν τεθεί οι πυλώνες για ωραία μηνύματα, σχέσεις και η ιδέα του νέου εχθρού που παραμονεύει. Πάρα, πάρα πολύ ωραία δουλειά και λεπτομέρειες που με κάνουν να νοσταλγώ τις στιγμές που γύριζα από το σχολείο και έβλεπα το The Last Airbender. Full circle στιγμή και ανυπομονώ για τα επόμενα τρία επεισόδια, την επόμενη βδομάδα…
Λίνα Ρόκα

Μια φίλη μου είπε να μην κάνω spoilers για τον καινούργιο κύκλο οπότε δεν θα πω πολλά… Η φετινή χρονιά μου είχε παραδόξως πολύ σχέση με το γυναικείο ποδόσφαιρο. Λίγο η νέα σεζόν του Ted Lasso, λίγο το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζουν οι φίλοι μου, θα τολμήσω να πω ότι έγινα αρκετά μεγάλη φαν του αθλήματος. Αν και μου φέρνει σοβαρή δυσφορία ο διαχωρισμός γυναικείο ποδόσφαιρο και σκέτο ποδόσφαιρο aka αντρικό ποδόσφαιρο, θα το χρησιμοποιήσω γιατί σε αυτή την σεζόν του Ted Lasso είναι πολύ ζωτικής σημασίας!

Σε αυτή την σεζόν λοιπόν, ασχολούμαστε με την γυναικεία εμπειρία. Πώς είναι να είσαι επαγγελματίας γυναίκα αθλήτρια και ταυτόχρονα single μητέρα; Πώς είναι να διευθύνεις ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό όμιλο και να προσπαθείς να είσαι καλή σύντροφος; Πώς είναι να πιστεύεις σε μια ομάδα που δεν πιστεύει κανείς άλλος; Ερωτήσεις που δεν είχα, πριν ξεκινήσω να βλέπω την πολυαναμενόμενη τέταρτη σεζόν της σειράς, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι spin-off. Κάθε επεισόδιο σε αφήνει με αυτό το κλασικό feelgood συναίσθημα που έχουν και οι προηγούμενες σεζόν. Κάποιες φορές γλυκόπικρο σε βαθμό που δεν έχουμε συνηθίσει αλλά δένει πάρα πολύ όμορφα. Η σειρά που με συνόδευσε τον Σεπτέμβριο και μακάρι να συνέχιζε για λίγο ακόμα, γιατί ειλικρινά δεν χορταίνω να μαθαίνω τις περιπέτειες των καινούργιων και παλιών αγαπημένων χαρακτήρων. Την συνιστώ ανεπιφύλακτα και θα τολμήσω να πω ότι είναι από τις αγαπημένες μου σεζόν της σειράς.
Νικολέτα Χατζησάββα

Το Uchronia του Φιλ Ιερόπουλου, σε σενάριο Φοίβου Δούσου πήρε παράταση στον Τριανόν, μετά από μια εβδομάδα με πολύωρα Q&As και εγώ ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που είχαν μια ακόμη ευκαιρία να δουν την πολύ ιδιαίτερη αυτή ταινία. Ένα avant-garde, ψυχεδελικό docu-essay – που θυμίζει ότι η ιστορία δεν είναι Wikipedia, αλλά μνήμη, τραύμα, προπαγάνδα, φαντάσματα. Μια ελεύθερη διασκευή του «Μια εποχή στην Κόλαση» του Ρεμπώ, που στέλνει το φάντασμα του ποιητή να τριγυρίσει σε έναν μη γραμμικό χωροχρόνο, ανάμεσα σε επαναστατικές και queer μορφές των τελευταίων 150 χρόνων, από την Έμμα Γκόλντμαν ως τον Άντι Γουόρχολ.

Για εμένα, το πιο ενδιαφέρον στην ταινία αυτή ήταν το γεγονός ότι στρέφει το βλέμμα και προς τα μέσα και – σχεδόν αυτοαναφορικά – αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν το queer πάψει να είναι επαναστατικό και γίνει απλώς lifestyle; Το σύστημα μπορεί να σου πει «να είσαι όσο διαφορετικός θέλεις», με την προϋπόθεση ότι συνεχίζεις να καταναλώνεις, να δουλεύεις και να μην αμφισβητείς τίποτα ουσιαστικό. Η διαφορετικότητα μπορεί να γίνει ασφαλές προϊόν και η αντίσταση ένα ακόμη αισθητικό ύφος. Οι αναφορές και οι θεματικές διαδέχονται η μία την άλλη, ακολουθώντας τη συνειρμική δομή του έργου του Ρεμπώ και δημιουργώντας ένα πυκνό σύνολο ιδεών και εικόνων. Πρόκειται για μια προσέγγιση που συνήθως με κερδίζει. Εδώ, όμως, συχνά με άφηνε περισσότερο στον αέρα παρά με παρέσυρε.  Κάποιες στιγμές είχα την αίσθηση πως η ταινία δεν είχε αποφασίσει απόλυτα προς τα πού ήθελε να κινηθεί. Ίσως, βέβαια, αυτό να είναι ταυτόχρονα η δύναμη και η αδυναμία της. Το Uchronia δεν ενδιαφέρεται να σου προσφέρει μια εύκολη διαδρομή Θέλει χρόνο και καθαρό μυαλό, αλλά η τόλμη της κάτι σου αφήνει.
Φίλια Λεκαράκου

Εξαιρετικά αμήχανη μια ακόμη εβδομάδα κατά την οποία, όσες φορές κι αν άνοιξα την τηλεόραση, κάπως θα τύχαινε να πέσω πάνω σε κάποιο θέμα σχετικό με τη διαμάχη Βίσση – Καρβέλα. Μέχρι και στο δελτίο ειδήσεων, που πλέον με το ζόρι μπορώ να παρακολουθήσω (συνήθως για άλλους λόγους). Στο μεταξύ, ο πραγματικός κόσμος γύρω μας βράζει. Πολίτες σε όλη την Ευρώπη βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας τα αυτονόητα, η στεγαστική κρίση και η γενικότερη ακρίβεια πιέζουν ασφυκτικά, η βενζίνη παραμένει στα ύψη, η ακροδεξιά κερδίζει έδαφος και το διεθνές κλίμα γίνεται ολοένα πιο τεταμένο. Κι εμείς, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, τι ακριβώς να πούμε για τη Βίσση και τον Καρβέλα;

Εντάξει, μια τέτοια υπόθεση μπορεί να παρουσιάζει ενδιαφέρον. Ιδίως όταν αγγίζει τα δικαιώματα των δημιουργών, θα μπορούσε να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση. Μόνο που αυτή μοιάζει να χάνεται πίσω από την προσωπική αντιπαράθεση, τις αχρείαστες λεπτομέρειες και το αδιάκοπο ξεψάχνισμα της ιδιωτικής σφαίρας από τα media. Κι αυτή είναι η πραγματική αμηχανία · ότι δεν είναι μόνο πως τα media επιλέγουν ξανά την εύκολη οδό του θεάματος, αλλά ότι η ίδια η δημόσια συζήτηση μοιάζει να έχει μάθει να λειτουργεί με τους όρους του. Ακόμη κι όταν το αντιλαμβανόμαστε, δυσκολευόμαστε να αποστρέψουμε το βλέμμα.
Ευδοκία Βαζούκη

Δεν περίμενα να ξυπνήσω αυτή την Παρασκευή και να ακούσω μια pop όπερα για τη ζωή του Alan Turing. Κι όμως, αυτό συνέβη όταν έβαλα τα ακουστικά μου και άκουσα τον νέο δίσκο των Pet Shop Boys, με τίτλο “A Man from the Future”. Σε αφήγηση της ηθοποιού Juliet Stevenson και σε συνεργασία με τον βιογράφο του Turing, Andrew Hodges, αυτός ι δίσκος είναι ο,τι πιο συγκινητικό έχω ακούσει τελευταία, ο,τι πιο ανατρεπτικό μας έχουν χαρίσει οι Βρετανοί πρωτοπόροι της pop τα τελευταία χρόνια – μαζί με το soundtrack τους για το Θωρηκτό Ποτέμκιν.

Ένας “άνθρωπος από το μέλλον”, ο Άλαν Τούρινγκ έζησε μια τραγική ζωή στη Βρετανία του 20ου αιώνα. Ως πρωτοπόρος επιστήμονας, προσέφερε όλες του τις δυνάμεις στη χώρα του, αναπτύσσοντας τεχνολογία που μέχρι σήμερα αξιοποιείται στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, με τη συμβολή του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να είναι καθοριστική. Κι όμως, το βρετανικό κράτος τον κυνήγησε βάναυσα λίγα μόλις χρόνια αργότερα, μόνο και μόνο επειδή αγαπούσε ανθρώπους του ίδιου φύλου. Οι Pet Shop Boys παραδίδουν ένα συγκινητικό πορτρέτο αυτού του σπουδαίου ανθρώπου και επιστήμονα, από τα παιδικά του χρόνια και τον πρώτο του έρωτα, μέχρι το πάθος του για τις επιστήμες και την εξέλιξη των μηχανών, και τελικά για την δική του, την αδικία που υπέστη, με το τελευταίο τραγούδι του δίσκου να μας δίνει μια γεύση από τα όσα θα μπορούσε να ένιωσε ο Άλαν Τούρινγκ από τη φοβερή αυτή προδοσία. Μακάρι κάποια στιγμή αυτή η pop όπερα ν ανέβει και στη θεατρική σκηνή.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου

Στην αρχή αυτής της εβδομάδας και μέσα στα άνετα καθίσματα του Θεάτρου Ζίνα, έπιασα τον αυτό μου να αναρωτιέται. Πόσα ποτήρια αλκοόλ, αιχμηρές ατάκες και καλά κρυμμένα μυστικά χωρούν σε μια νύχτα; Στο κλασικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι «Ποιος φοβάται της Βιρτζίνια Γουλφ;», ο Τζορτζ και η Μάρθα υποδέχονται στο σπίτι τους ένα νεότερο ζευγάρι και η βραδιά εξελίσσεται σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αποκαλύψεων και ψυχολογικού πολέμου. Η πνευματώδης, αν και συχνά επιθετική, στιχομυθία των ηρώων ντύνει με έναν κωμικό μανδύα μια κατά τα άλλα βαθιά τραγική κατάσταση, αποδεικνύοντας πως μερικές φορές το γέλιο είναι απλώς ένας άλλος τρόπος να πεις τα πιο σκληρά πράγματα. Οι σχέσεις εξουσίας, οι ανισορροπίες και η ανάγκη για έλεγχο διαμορφώνουν τις δυναμικές όχι μόνο ανάμεσα στα δύο ζευγάρια, αλλά και στο εσωτερικό τους, καθώς οι τέσσερις ήρωες λειτουργούν σαν καθρέφτες ο ένας του άλλου.

Μετά από μία άκρως επιτυχημένη πρώτη σεζόν, η παράσταση σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλιας επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Ζίνα, με τους Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Έφη Μουρίκη, Σπύρος Σταμούλη και Ελεάνα Στραβοδήμου, να ζωντανεύουν επί σκηνής ένα έργο που παραμένει απολαυστικά επίκαιρο. Αν αγαπάτε το μαύρο χιούμορ, τις ανατρεπτικές αναμετρήσεις και τις ιστορίες που ισορροπούν ανάμεσα στο γέλιο και την αμηχανία, αξίζει να δώσετε σε αυτή τη παράσταση μια θέση στο θεατρικό σας πρόγραμμα!
Μαρία Βαλτζάκη