Hot or Not #236: Όλα όσα μάς άρεσαν (ή μάς χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Monopoli κρατάει σημειώσεις από όσα συζητά στο γραφείο, στις παρέες, στις βόλτες και γενικά εκεί έξω. Όσα μας τράβηξαν την προσοχή, μας άρεσαν, μας προβλημάτισαν ή απλώς μας έκαναν να σταθούμε λίγο παραπάνω. Από την επικαιρότητα και την πόλη μέχρι τον πολιτισμό, αυτά είναι όσα ξεχωρίσαμε αυτή την εβδομάδα.

Οι 32ες Νύχτες Πρεμιέρας σήκωσαν αυλαία την Τετάρτη (30/9) το βράδυ και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, που φιλοξένησε την τελετή έναρξης, γέμισε με ανθρώπους που λατρεύουν το σινεμά και, κυρίως, με χορευτική, δυνατή μουσική για χάρη της ταινίας της βραδιάς, Club Kid. Η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Jordan Firstman έκανε πρεμιέρα και κυριάρχησε στο 79ο Φεστιβάλ Κινηματογράφουν των Καννών ως μια δυνατή, γεμάτη αυτοπεποίθηση και συγκινητική ειλικρίνεια dramedy (ο συνδυασμός μιας ρομαντικής και δραματικής ταινίας). Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών την επέλεξε, τώρα για ταινία έναρξης, καθώς, όπως είπε και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Λουκάς Κατσίκας, «Θέλαμε μία ταινία που να θυμίζει μερικούς από τους λόγους που ξεκίνησαν οι Νύχτες Πρεμιέρας» – μία ταινία χειροποίητη, από έναν νέο και ανερχόμενο σκηνοθέτη, που μιλάει για πραγματικούς ανθρώπους, χωρίς υπερβολές, μελό και προσποίηση.

Η ταινία ήταν ακριβώς όλα όσα μας είχαν υποσχεθεί. Μία ιστορία φτιαγμένη για το κοινό που θα τη δει, γλυκιά, σοκαριστικά αστεία και ανάλαφρη, αλλά την ίδια στιγμή σκληρή, πραγματική και τρομερά συγκινητική. Ο Firstman μας μεταφέρει στην queer club σκηνή του 2016 μέσα από τα μάτια ενός gay άντρα που δουλεύει, μεταξύ άλλων, ως promoter σε πάρτι και προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και πού ανήκει. Ωστόσο, τίποτα εξωφρενικά δραματικό δεν συμβαίνει, κανείς δεν πεθαίνει – γιατί δεν μπορεί να αντέξει τα πολύ εύλογα βάρη του να είσαι queer σε αυτή τη ζωή. Η ιστορία ξετυλίγεται και οι άνθρωποί της, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επιβιώνουν μέσα σε αυτή, και η αγάπη, όπως συμβαίνει πάντα, τους συναντάει ακόμα και όταν δεν το περιμένουν. Χρειαζόμαστε περισσότερες queer ιστορίες που να μιλούν για την αγάπη ως κάτι που όχι μόνο πονάει, αλλά επουλώνει κιόλας – και το Club Kid το κάνει εξαιρετικά αυτό.
Μαρία Βαλτζάκη

Ήδη από το καλοκαίρι, όταν ο Leon of Athens και η Katerine Duska μοιράζονταν στο TikTok το ρεφρέν, ανυπομονούσα να ακούσω επιτέλους ολόκληρη τη «Δευτέρα». Και επιτέλους, μόλις αυτή την εβδομάδα, κυκλοφόρησε (και πρώτη φορά περιμένω έτσι μια Δευτέρα). Eίναι ένα τρυφερό alt-pop ντουέτο, με ηλεκτρονικό ήχο, διακριτικές 2010s pop αναφορές και δύο φωνές που κουμπώνουν όμορφα μεταξύ τους. Και αυτή η «Δευτέρα» μιλά για την ανάγκη να βρούμε κάτι που θα μας βγάλει, έστω για λίγο, από έναν κόσμο που «θέλει να μας κάνει μικρούς σαν κι αυτόν».

Το τραγούδι συνοδεύεται από ένα εντελώς DIY raw video diary μιας σχέσης, με φιλιά, γέλια, καβγάδες, βόλτες και μικρές καθημερινές στιγμές – όλα όσα περιγράφουν, δηλαδή, τέλεια μια σχέση που όμως δεν είναι τέλεια. Χωρίς φίλτρα και χωρίς καμία προσπάθεια να την ωραιοποιήσει. Κι αυτό είναι τέλειο.

Α, και στις 10 Οκτωβρίου θα έχουμε την ευκαιρία να το ακούσουμε live, μαζί με άλλα αγαπημένα κομμάτια του Leon of Athens, στο δεύτερο live του στο ΚΛΑΚΑΖ.
Ευδοκία Βαζούκη

Αυτή την εβδομάδα μπήκε επισήμως το φθινόπωρο. Όσο κι αν δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε, ο καιρός δεν μας αφήνει άλλη επιλογή. Τα καλοκαιρινά μας ρούχα έδωσαν τη θέση τους σε φούτερ και τζακετ, οι ομπρέλες βγήκαν από τις θήκες τους και όλοι εμείς που αγαπάμε το καλοκαίρι μπαίνουμε σε χειμερία νάρκη, για να μην πέσει κι άλλο η ψυχολογία μας. Μέχρι που, δύο ανακοινώσεις του Release Athens μάς εδωσαν μια γλυκιά γεύση από το καλοκαίρι που μας περιμένει: Οι Neighborhood έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα κάνοντας την έκπληξη, ενώ οι Tokio Hotel, οι αγαπημένοι Γερμανοί των απανταχού millennials που πέρασαν emo φάση στο σχολείο, επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από 17 ολόκληρα χρόνια, με νέο μάλιστα δίσκο ο οποίος θα κυκλοφορήσει μέσα στον μήνα. Παράλληλα, φήμες μιλούν για ένα σούπερ καυτό συναυλιακό καλοκαίρι που θα περιλαμβάνει ονόματα όπως οι System of a Down, κάτι που μέχρι πρότινος φαινόταν αδύνατο αν κρίνουμε από την συναυλιακή τους ιστορία στη χώρα μας. Μένει να δούμε αν οι φήμες θα βγουν αληθινές και αν τα συναυλιακά μας όνειρα θα γίνουν πραγματικότητα το καλοκαίρι του 2027. Μέχρι τότε, θα ακούμε το Sweater Weather και το Monsoon στο repeat, ενώ φανταζόμαστε τη στιγμή που θα δούμε επιτέλους live τις αγαπημένες μπάντες μας.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου

Dig, dig, dig ή «Drill, baby, drill»;  Ο ταγμένος στο (καλό) σινεμά Tom Cruise επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη ως ο Digger Rockwell, ο πάμπλουτος μεγιστάνας, χρυσοθήρας καπιταλιστής και παντοδύναμος ιδιοκτήτης πετρελαιοπηγών σε ένα απίστευτο σενάριο των Sabina Berman, Alexander Dinelaris Jr., and Nicolás Giacobone. Όταν μια επιχείρηση εξόρυξης στην Γροιλανδία επιφέρει τρομερές ανθρώπινες, περιβαλλοντικές (πρωτίστως βέβαια οικονομικές!) καταστροφές, και ένα γιγαντιαίο παγόβουνο βρίσκεται σε τροχιά προς την Ευρώπη, τα “μεγάλα μυαλά” της πολιτικής αναζητούν λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν, ορθότερα το πειστικότερο αφήγημα, αφού «η αντίληψη είναι η πραγματικότητα». Φταίνε οι Ρώσοι (παγόβουνο Κρεμλινόβα!) ή οι Κινέζοι, οι ασύμφορα κοστοβόρες μη ανανεώσιμες πηγές ή ο ειλικρινής *Ινδός επιστήμονας, όλοι όσοι επιλέγουν να πάνε στην δουλειά τους με αυτοκίνητο και όχι ποδήλατο και καταναλώνουν αχόρταγα ή οι άπληστοι εξουσιαστές του χρήματος που εξισώνονται με Θεό…

Σύντομα η ταινία ξεδιπλώνει εκτός από τα εύστοχα σχόλιά της (κορυφαία η δεκάλεπτη αδιάλειπτη σκηνή του λόγου του Digger), και τον άσσο στο μανίκι της. Ο Digger είναι ρόλος σε θεατρικό έργο που κάνει πρεμιέρα την επόμενη μέρα και ο Cruise υποδύεται τον ηθοποιό του. Το θέατρο αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό και αποτελεί την μεγαλύτερη μπηχτή του Μεξικανού σκηνοθέτη. Είναι η ειρωνεία του τελευταίου χειροκροτήματος που επιβεβαιώνει την ιστορία, εξάλλου στο θέατρο, όπως και στην πολιτική, δεν έχει τόση σημασία τι συνέβη όσο το ποιος το αφηγείται. Έξυπνα το σενάριο “παίζει” και με τον θεατρικό παραγωγό (ταιριαστός ο Jesse Plemons), τον με μυστήρια μέσα διαχειριστή της πληροφορίας, έναν ιδιότυπο σκάφτη στην εποχή μας.

Ο Cruise μοιάζει να διασκεδάζει αφάνταστα μέσα σε έναν ρόλο που του δίνει άπειρο υλικό να αναδείξει, ένα έργο που δεν ανακυκλώνει, μόνο παράγει προβληματισμό με ρυθμό γρήγορο όπως τα καπιταλιστικά γρανάζια. Εξαιρετικός ο άρρωστος πρόεδρος του John Goodman και ο επικεφαλής περιβαλλοντικής ασφαλείας του Riz Ahmed, χαμηλότερων τόνων σεναριακά η ετεροθαλής αδελφή Emma Rockwell, της (διαφορετικής εδώ) Sandra Hüller και συμπληρωματική η γραμματέας Lina (Emma D’Arcy). Η ματιά του Iñárritu είναι σατιρική, ενίοτε οργισμένη και συχνά απολαυστικά κυνική στον τρόπο με τον οποίο η εξουσία κατασκευάζει την αλήθεια της αλλά και την αδιαφορία και την απάθεια του (εκάστοτε) κοινού απέναντί της. Προτείνω ανεπιφύλακτα!
Λίνα Ρόκα

Μια από τις πιο δυσάρεστες ειδήσεις την εβδομάδα που μας πέρασε, ήταν η καταγγελία μιας νεαρής γυναίκας στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία κατήγγειλε στις 19 Οκτωβρίου 2024 να έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού από επτά μέλη μιας αδελφότητας στο Πανεπιστήμιο Cornell. Είναι πολλά αυτά για τα οποία μπορούν να σε εξοργίζουν διαβάζοντας για την υπόθεση. Ο τρόπος που η πανεπιστημιακή αστυνομία και η εισαγγελία χειρίστηκαν την υπόθεση τον Νοέμβριο του 2024, με κρίσιμα στοιχεία να μην διαβιβάζονται ή να μην αξιολογούνται πλήρως, έτσι η υπόθεση τότε έκλεισε χωρίς να ασκηθούν διώξεις. Με εξοργίζει το γεγονός ότι δεν κατοχυρώνεται νομικά με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις χώρες, η αρχή πως μια σεξουαλική πράξη δεν μπορεί να θεωρείται συναινετική όταν ένα άτομο βρίσκεται σε τέτοιο βαθμό μέθης ή επήρειας ουσιών ώστε να μην είναι σε θέση να συναινέσει, ανεξάρτητα από το αν έφτασε σε αυτή την κατάσταση οικειοθελώς -κάτι που ευτυχώς προβλέπεται από το ελληνικό δίκαιο.

Και, φυσικά, με εξοργίζει -και θα ήθελα να σταθώ σε αυτό- η ίδια η παραδοχή του Πανεπιστημίου Cornell για τις κυρώσεις που επέβαλε στους εμπλεκόμενους φοιτητές, με τη δικηγόρο του θύματος να υποστηρίζει πως μόνο δύο από τους επτά αποβλήθηκαν, ενώ για τους υπόλοιπους επιβλήθηκαν ηπιότερες πειθαρχικές ποινές. Και εδώ επανέρχεται το γνωστό μοτίβο που είδαμε και στη γνωστή υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης στο Stanford, όπου ο καταδικασμένος φοιτητής έλαβε ποινή έξι μηνών, με τον δικαστή να συνεκτιμά μεταξύ άλλων το νεαρό της ηλικίας του και τις συνέπειες της φυλάκισης για τη ζωή του. Είναι απορίας άξιο γιατί το μέλλον ενός δράστη πρέπει να προστατεύεται από τις συνέπειες των πράξεών του, την ώρα που το θύμα μπορεί να κουβαλά για όλη του τη ζωή τις συνέπειες μιας πράξης που κάποιος άλλος του επέβαλε. Η υπόθεση της νεαρής γυναίκας που υπέστη ομαδικό βιασμό στο Πανεπιστήμιο του Cornell άνοιξε ξανά, τον Σεπτέμβριο του 2026, με νέα στοιχεία να έρχονται στο φως. Μακάρι να βρει τη δικαίωση που της αξίζει.
Αριστούλα Ζαχαρίου

Μπορεί να είναι και η πιο unpopular γνωμάρα όλων των εποχών αλλά ειλικρινά η αγαπημένη μου εποχή να πηγαίνω σε θερινά σινεμά είναι τέλη Σεπτέμβρη και τον Οκτώβριο. Αυτές οι μέρες που δεν έχει ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Που χρειάζεσαι ένα ζακετάκι και χουχουλιάζεις βλέποντας μια ταινία. Η καρδιά μου ανήκει στα σινεμά της Θεσσαλονίκης και ας έχω γυρίσει όλα τα θερινά της Αθήνας. Η μεγάλη μου αδυναμία, το Απόλλων, λειτουργεί μέχρι και τον Δεκέμβριο (!) με αφιερώματα και καινούργιες προβολές.

Ένα από τα αφιερώματα που μου έχει κινήσει έντονα το ενδιαφέρον και είναι υπεύθυνο για τα άπειρα πεντάευρα που ξοδεύω εβδομαδιαία σε εισιτήρια, είναι το αφιέρωμα της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. “Σινεμά Ξανά”, το ελληνικό σινεμά όπως δεν το έχεις ξαναδεί. Μια πρωτοβουλία της ακαδημίας που φέρνει ξανά στις αίθουσες αγαπημένες ελληνικές παραγωγές. Από πολύ γνωστούς τίτλους μέχρι κάποιους που είχαν περάσει κάτω από το ραντάρ του κοινού. Από την Βέροια μέχρι τα Χανιά, σε θερινά και χειμερινές αίθουσες. Μια ευκαιρία για το σινεφίλ (και μη!) κοινό να δει ξανά, πάνω από 50 ελληνικούς τίτλους.
Νικολέτα Χατζησάββα