Κολυμπώντας στον αέρα, της Σάρλοτ Τζόουνς για 2η χρονικά στο Θέατρο 104

Το τρυφερό και συνάμα συγκινητικό έργο, το οποίο μελετά με χιούμορ τη θέση της γυναίκας τον 20ο αιώνα, το «Κολυμπώντας στον αέρα» της Charlotte Jones έρχεται από τις 7 Οκτωβρίου για δεύτερη χρονιά και για λίγες μόνο παραστάσεις στο Θέατρο 104 στη σκηνή Black Box, σε σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ. Αυτή τη φορά τους ρόλους της Dora Kitson και της Persephone Baker θα κρατήσουν η Λουκία Ανάγνου και η Σίλια Γεωργέλου.

Η σχέση των δυο γυναικών του έργου-παράξενη αλλά και συνάμα σωτήρια- είναι ο κεντρικός πυρήνας του και μέσα από αυτόν, φωτίζεται το πώς κοινωνικά στερεότυπα και πατριαρχικές δομές μπορούσαν να οδηγήσουν στον εγκλεισμό όσων δεν ταιριάζουν στις προσδοκίες της εποχής.

Η δράση τοποθετείται στην Αγγλία του 1920. Παρά τις πρώτες κατακτήσεις των γυναικών στο δικαίωµα ψήφου, η κοινωνία εξακολουθούσε να αντιµετωπίζει µε καχυποψία και τιµωρητική διάθεση κάθε γυναίκα που δεν ταίριαζε στο «καλούπι» της συζύγου ή της µητέρας. ∆ύο γυναίκες, η Dora Kitson και η Persephone Baker, εγκλείονται άδικα σε ψυχιατρικό ίδρυµα, όχι λόγω ψυχικής ασθένειας αλλά εξαιτίας κοινωνικής προκατάληψης. Μέσα στους τοίχους του ασύλου, αναπτύσσουν µια βαθιά φιλία και αντιστέκονται στην αποµόνωση και τη βία του συστήµατος µε όπλο το χιούµορ και τη φαντασία. Το έργο αναδεικνύει ζητήµατα που παραµένουν διαχρονικά: την αµφισβήτηση της γυναικείας φωνής, τον κοινωνικό έλεγχο πάνω στο σώµα και στη σεξουαλικότητα, καθώς και την ανάγκη για ισότητα και σεβασµό της διαφορετικότητας.

«Το “Κολυμπώντας στον αέρα” είναι μια κωμωδία για την απόγνωση. Εμπνεύστηκε από διάφορες αληθινές ιστορίες γυναικών που τοποθετήθηκαν σε ψυχιατρικά ιδρύματα τη δεκαετία του 1920 επειδή γέννησαν εξώγαμα παιδιά ή για άλλους αυθαίρετους λόγους, όπως ότι ήταν κωφές, λεσβίες ή απλώς «άτυπες». Κάποιες από αυτές τις γυναίκες δεν αποφυλακίστηκαν παρά μόνο τη δεκαετία του 1970, όταν πολλά από τα βικτωριανά ψυχιατρικά ιδρύματα έκλεισαν, καθώς είχε πλέον ανατείλει η μεγάλη εποχή της φαρμακολογίας.Το έργο αποτελεί έναν στοχασμό πάνω στη στασιμότητα, πάνω στην αίσθηση του να είσαι παγιδευμένος σε μια αδιέξοδη κατάσταση, και στη σωτηρία που μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα από τη φιλία. Τα στοιχεία του χορού και του τραγουδιού είναι καθοριστικά για την αίσθηση χαράς που μπορεί να προσφέρει το έργο στη σκηνή. Η Ντόρα και η Περσεφόνη βρίσκουν η μία την άλλη και παραμένουν ουσιαστικά ελεύθερες, παρότι είναι έγκλειστες, χάρη στην απόλαυση και την παρηγοριά που αντλούν από τη συντροφιά της άλλης. Όπως έγραψε με τόσο συγκινητικό τρόπο ο Βίκτορ Φρανκλ στο βιβλίο του «Το νόημα της ζωής»: «Όλα μπορούν να αφαιρεθούν από έναν άνθρωπο, εκτός από ένα: την τελευταία ανθρώπινη ελευθερία — να επιλέγει τη στάση του απέναντι σε κάθε δεδομένη κατάσταση, να επιλέγει τον δικό του δρόμο». Η Ντόρα και η Περσεφόνη καταφέρνουν να σώσουν η μία την άλλη και μεταμορφώνονται σε Ντορφ και Πορφ προκειμένου να επιβιώσουν». 
Σάρλοτ Τζόουνς