Θέατρο ΕΝ-Α: Οι μονόλογοι πρωταγωνιστούν στο πρόγραμμα της νέας θεατρικής σεζόν 2026-27

Το θέατρο ΕΝ-Α, παρουσιάζει για τη θεατρική περίοδο 2026-2027 δύο θεατρικούς μονολόγους, «Η Μονίκ» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου και «Η Αόρατη Οθόνη» του Γιάννη Παπάζογλου.

Ζωντανεύει το κείμενο και σκηνοθετεί η Ελπίδα Αμίτση.

Η Μονίκ, Βελγίδα ελληνίστρια, γόνος φιλελλήνων αρχαιολόγων, παντρεύεται τον Κίμωνα· γιο πετυχημένου Έλληνα επιχειρηματία που με πατριωτικό οίστρο συλλέγει ελληνικές αρχαιότητες. Μετά τον θάνατό του, εγκαθίστανται στο παλαιό του πατρογονικό. Εκεί· ανάμεσα σε θησαυρούς

Απ’ όλη την ελληνική ιστορία, η Μονίκ ζει μαζί με ό,τι αγάπησε και σπούδασε ξεδιπλώνοντας τον έρωτά της για την Ελλάδα.

Με εξαιρετική μαεστρία, μέσ’ απ’ τον ψυχισμό και τις αντιδράσεις τής Μονίκ, το κείμενο του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου ερευνά σε βάθος την προαιώνια σχέση τής κυρίαρχης Δύσης προς την Ελλάδα. Σχέση που από θαυμασμός αρχικά, μεταλλάσσεται σε ζήλεια απ’ τη μεριά του Δυτικού, καθώς βλέπει πως υπολείπεται σε όλα κι έρχεται πάντα δεύτερος. Και η ζήλεια γίνεται φθόνος… Και η ερωτευμένη Μονίκ συνειδητοποιεί με φρίκη πως είναι πολύ λίγη μπροστά στον έρωτά της.

Και μέσα στο μεθυσμένο της παραλήρημα, με διαρκώς αυξανόμενη ένταση, φτάνει στο συγκλονιστικό finale, που μόνο του απαντάει στο αμείλικτο ερώτημα: Φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο;

Το έργο κυκλοφορεί και σε βιβλίο: Αλέξανδρος Αδαμόπουλος «Η Μονίκ»
Εκδόσεις Οδός Πανός σελ.38
2025, ISBN 978-960-477-727-3

Ζωντανεύει το κείμενο και σκηνοθετεί η Ελπίδα Αμίτση.

Ιρέν. Διεθνούς φήμης πιανίστα. Με σειρά συναυλιών ανά την υφήλιο. Κάποτε. Τώρα σε παρακμή. Αποδέχεται πρόσκληση για επανεμφάνιση στην αίθουσα εκδηλώσεων μυστηριώδους Ιδρύματος. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τις «Τέσσερις Εποχές» του Βιβάλντι. Η πρόβα διακόπτεται συνεχώς. Αιτία η αόρατη οθόνη. Σα να πρόκειται για παλιό κινηματογράφο. Προβάλλονται ασταμάτητα θραύσματα της μνήμης της. Στιγμές της ζωής της. Εικόνες απ’ την παιδική ηλικία και την εφηβεία. Ό,τι στοίχειωσε την προσωπική της Άνοιξη. Εν συνεχεία η γνωριμία κι ο έρωτας  με τον μάνατζερ . Η άνοδος ως σολίστ. Η ευτυχία του Καλοκαιριού. Ακολουθεί η προδοσία και η πτώση. Το μελαγχολικό Φθινόπωρο. Κατάληξη ο τρόμος της γήρανσης και του θανάτου. Ο ζοφερός Χειμώνας. Ήχοι απειλητικοί εισβάλλουν στο χώρο. Ήχοι ανατριχιαστικοί. Πού βρίσκεται άραγε; Στη συνοριακή γραμμή ύπαρξης και ανυπαρξίας; Ή σ’ αυτήν που χωρίζει τη λογική απ’ την τρέλα; Μοναδικός συνοδοιπόρος και συνομιλητής ένας αόρατος τρόφιμος. Το φορτίο της μνήμης. Η επίδρασή του στον ψυχισμό της ηρωίδας. Ο ρόλος του καλλιτέχνη. Η μουσική ως αντίδοτο στον υπαρξιακό τρόμο. Μονόλογος που καταγράφει εν τέλει την πάλη του λευκού ενάντια στο μαύρο.

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ξεκίνησε τις σπουδές της σε μικρή ηλικία μαθαίνοντας πιάνο. Απεφοίτησε από το Ελληνικό Ωδείο, από την τάξη μονωδίας της Γ. Ντι Τάσσο με βαθμό διπλώματος «Άριστα Παμψηφεί». Παρακολούθησε σεμινάρια με την Κ. Λούντβιχ και συνέχισε την σπουδή της με τον Τζ. Μοδινό. Είναι κάτοχος των πτυχίων αρμονίας, αντίστιξης και φούγκας. Έχει συμμετάσχει ως σολίστ στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Ηρώδειο, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς κ.λπ. και έχει διοργανώσει ατομικές συναυλίες στον Παρνασσό, το Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας, την Αίθουσα Γκαίτε, την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση καθώς επίσης σε φεστιβάλ και διάφορους συναυλιακούς χώρους Δ. Στα Θέατρα Διθύραμβος, Ιλίσια και Φούρνος διοργάνωσε σειρά συναυλιών που αφορούσαν την σύγχρονη Ελληνική μουσική καθώς και παραστάσεις με νέγρικα τραγούδια, μιούζικαλ και τραγούδια της Κάτω Ιταλίας. Το ρεπερτόριο της περιλαμβάνει έργα όλων των εποχών (άριες, λίντερ κ.α.).

Ερμηνεύτρια ως επί το πλείστον έργων του 20ου αιώνα έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στους Έλληνες συνθέτες παρουσιάζοντας και έργα σε πρώτες εκτελέσεις. Συνεργάσθηκε με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών και το Κ.Ε.ΣΥ. Δημιούργησε τις παραγωγές: “Τας χορδάς ας αλλάξωμεν”, “ Ήχος Ελληνικός”, “Έλληνες μουσουργοί”, “Ημέρες σύγχρονης Ελληνικής μουσικής”, “Με μουσικές εξαίσιες και με 5 αισθήσεις για οδηγό”, “Φωνή Ελπίδας”, “Το κρύσταλλο της σιωπής η μουσική ραγίζει”, “Εν αναμονή”, “Αφηγήσεις σε χρώμα μαύρο” , “Ζωογόνον ύδωρ”, “Ένας άγγελος διαβάτης”, “Φύσηξε ο Ζέφυρος τραγούδια ”, “2 woman’s songs”, “Ήχοι Εικόνων”. “Ελλήνων έργα” όπου ερμήνευσε σύγχρονους Έλληνες και ξένους συνθέτες της λόγιας μουσικής και έργα σε πρώτη εκτέλεση. “Φωτίζοντας τη μουσική” με τον συνθέτη και πιανίστα Μ. Αρχοντίδη ερμηνεύει έργα από το παγκόσμιο ρεπερτόριο του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έχει παρουσιάσει επίσης το θεατρικό έργο “Ο Σιμιγδαλένιος” του Α. Αδαμόπουλου σε σκηνοθεσία του ιδίου, στο οποίο και ερμηνεύει 22 ρόλους η ίδια και έχει πρωταγωνιστήσει στο θεατρικό έργο του Λ. Μπίκα “Ο Θαλής και η Θάλεια πάνε θέατρο” σε σκηνοθεσία Α. Μπασσά.

Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή και παρουσίαση ραδιοφωνικών εκπομπών με θέμα την κλασσική μουσική και έχει διδάξει ορθοφωνία και τραγούδι σε σεμινάρια επαγγελματικής κατάρτισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δημιούργησε και παρουσίασε κύκλο σεμιναρίων και παραστάσεων με θέμα “Σώμα-Φωνή-Στοχασμός-Έκφραση-Ερμηνεία’’, “Ανάπτυξης των ψυχονοητικών ικανοτήτων με στόχο την αυτογνωσία και την επιτυχή επικοινωνία”, “Σχέσεις …σχέσις”, “Αναγνώριση και χειρισμός της ανθρώπινης φωνής με μέσον την ψυχονοητική και σωματική κατάσταση”, “Εκφραστική ικανότητα, ακεραιότητα-πρόθεση& δύναμη”, “Μελόδραμα”, “Αναπνοές και ζωτική ενέργεια”, “Θέατρο μέσα στη Μουσική και Μουσική μέσα στο Θέατρο”, στα πλαίσια των οποίων παρουσίασε τις παραστάσεις: “Πέρσες”, “Λυσιστράτη”, “Του Μαυριανού και της αδελφής του”, “Παρωδίες”, “Ερωτικός”, “Νυν και αεί”, “Ένα λεύτερο ζευγάρι”, “Γελώντας άγρια”. Διδάσκει τραγούδι στο Ωδείο ΕΝΤΕΧΝΟΝ.

Δημιούργησε την θεατρική Ομάδα ΕΝ-Α. Σκηνοθέτησε τα έργα: «Homo Normalis το πρότυπο της “ομαλότητας”» σε κείμενο της ιδίας εμπνευσμένο από το “Άκου Ανθρωπάκο’’ του Β. Ράιχ, “Ο μικρός αδελφός” της Μαριέλλης Σφακιανάκη-Μανωλίδου, “Ο Σιμιγδαλένιος” του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, “ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ IBSEN+GRIEG” του Ερρίκου Ίψεν, “Κάποτε ένας πυροβολισμός” του Γιάννη Παπάζογλου, “Η στρίγγλα έγινε αρνάκι;” του Κώστα Παπαπέτρου, “Ταξίδι στην έρημο… προς Βορ(ρ)ά ” του Γιάννη Παπάζογλου, ‘’Ο κύκλος που δεν κλείνει’’ του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου. Σκηνοθέτησε τις ταινίες μεγάλου μήκους “Οδοιπόρος” σε σενάριο Μαρίας Μπριλή-Καλουτά, “ Το σεντούκι του παππού μου ” και ‘’Η Monique’’σε σενάρια Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, “Ταξίδι στην έρημο” και ‘’Κάποτε ένας πυροβολισμός’’ σε σενάρια Γιάννη Παπάζογλου. Δημιούργησε το Θέατρο ΕΝ-Α.

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος (1953) σπούδασε Νομικά στο ΕΚΠ, σκηνοθεσία και κλασική κιθάρα στην Αθήνα, και παρακολούθησε μεταπτυχιακά -Sociologie Politique- στη Σορβόννη· Paris II, Assas.

Υπήρξε ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος τής ‘Εταιρείας Φίλων Μουσικής Γιάννη Χρήστου’ με σκοπό τη διάσωση και διάδοση τού έργου τού συνθέτη. Εργάστηκε στο Μουσείο Ελληνικών Μουσικών Λαϊκών Οργάνων ως γενικός γραμματέας και ως πρόεδρος τού σωματείου των ‘Φίλων’. Διετέλεσε μέλος και γενικός γραμματέας τού διοικητικού συμβουλίου τού Εθνικού Θεάτρου. Συνεργάστηκε με την Ε.Ρ.Τ, Γ΄ πρόγραμμα, το Θέατρο Τέχνης, το Κ.Θ.Β.Ε, την Ε.Λ.Σ, το Εθνικό Θέατρο, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βόλου, Β. Αιγαίου και Ιωαννίνων, με το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, το χοροθέατρο ‘Ροές’, καθώς και με το Φεστιβάλ Αθηνών, το Υπ. Πολιτισμού, το Μέγαρο Μουσικής, το Künstlerhaus Bethanien Berlin, το Warsaw International Festival ’91, την Norddeutscher Rundfunk Hamburg, το Indira Gandhi International Center for the Arts, την National Academy of Letters N.Delhi, την Frankfurter Buchmesse και το Boğaziçi University Istanbul· όπου εκλήθη και εδίδαξε δις ως επισκέπτης καθηγητής.

• ‘Γιάννης Χρήστου’, βιογραφικά (‘Το Τέταρτο’ τ. 3, 1985)
• ‘Δώδεκα και ένα ψέματα’, διηγήματα (Ίκαρος 1991, 2 η έκδοση Άγρα 2009)
• ‘Ψέματα πάλι’, διηγήματα (Άγρα 1999).
• ‘Οι Δαιμονισμένοι’, θεατρική προσαρμογή του A Camus τού έργου τού Ντοστογιέφσκι, (μτφρ. ΚΘΒΕ, 1991)
• ‘Ο Σιμιγδαλένιος’, θέατρο – ποίηση (Εστία 1993, 13 η έκδοση.)
• ‘Η πόλη που πρίγκιπάς της είν’ ένα παιδί’, Henry de Montherlant, (μτφρ. Εθνικό Θέατρο, εκδ. Λιβάνη1993)
• ‘Γιάννης Χρήστου’, τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του. (Μου.Σ.Α 2000)
• ‘The mask in the Hellenic classical theatre’ (Seminar ‘Man mind and mask’) Aryan books Int. N. Delhi 2001
• ‘Αυτό’, διήγημα (στη συλλογή ‘Χάριν παιδιάς’, Ίκαρος 2001).
• ‘Δεν παίζουνε με την αγάπη’, θεατρικό Alfred de Musset, μετάφραση (Εστία 2003)
• ‘Ο θείος Όσβαλντ’, μυθιστόρημα τού Roald Dahl, μετάφραση (Άγρα 2004)
• ‘Διαθήκη’, Auguste Rodin, μετάφραση (Άγρα 2005, 2 η έκδοση Οδός Πανός 2023)
• ‘Μισό ποτήρι νερό’, θεατρικό Tarik Günersel, μετάφραση, 2006
• ‘Η Δύναμις τού σκότους’, θεατρικό Leon Tolstoy, μετάφραση (Ροές 2007)
• ‘Το τσιγάρο και η γιόγκα’, Ηθιστόρημα (Άγρα 2008)
• ‘Μονομαχία γυναικών’, Eugène Scribe, μετάφραση-θεατρική προσαρμογή ‘Διάχρονο’ 2011
• ‘Οχιναιλέγοντας’, θέατρο – ποίηση (Ίκαρος 2011).
• ‘Ο κύκλος που δεν κλείνει’, πολιτικό αφήγημα (Ίκαρος 2013)
• ‘Von Athen lernen, oder Athen etwas aufdrängen?’, σχόλιο για Documenta 14. (Diablog 8/7/2017)
• ‘Ίναχος, ο γιος του Ωκεανού’, χοροθέατρο για παιδιά (Κάκτος 2017, 2 η έκδοση.)
• ‘Οι δυο Μαργαρίτες’, Μ. Λυμπεράκη – Μ. Καραπάνου, ολιγόλογη ακτινογραφία (Τα ΝΕΑ 6/7/2019)
• ‘Τα όχι τού ΝΑΙ’, μικρό χρονικό μιας άρνησης, (Οδός Πανός 2019, 2 η έκδοση.)
• ‘Ο Αδάμ και το μήλο’, αφηγήσεις και διηγήματα (Οδός Πανός 2020, 4 η έκδοση.)
• ‘Η ρόμπα’, διήγημα (Fractal 1/6/, Μονόκλ 3/6, Timesnews 4/6, Με ανοιχτά βιβλία 6/6, Ολόγραμμα 11/6/2021)
• ‘Οι Δαιμονισμένοι’, θέατρο – λιμπρέτο, Εθνική Λυρική Σκηνή 2001. (Οδός Πανός 2021)
• ‘Ο κύκλος που δεν κλείνει’, αφηγήσεις, θεατρικό αναλόγιο (Οδός Πανός 2022, 2 η έκδοση.)
• ‘Χύμα’, Ηθιστόρημα (Οδός Πανός 2024)
• ‘Για τον Γιάννη Χρήστου’, σπονδυλωτό χρονικό (Οδός Πανός 2024, 5 η έκδοση.)
• ‘Η Μονίκ, φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο;’, μονόλογος, θεατρικό αναλόγιο (Οδός Πανός 2025.)
• Μεταφράσεις έργων του στο εξωτερικό:
• ‘Twelve and one lies’ Sahitya Akademi 1998 και 2 η έκδοση, Samkeleen Prakashan, New Delhi 1999
• ‘On Iki arti Bir Yalan’ IMGE Kitabevi, Ankara 2000
• ‘Zwölf und eine Lüge’ Elfenbein Verlag, Heidelberg 2001
• ‘The Spiceman’ Ithaka editions, Melbourne 2004 (Wesley College Student Theater 2011)
• ‘Yeni Azizler’ IMGE Öyküler, τ.4 Istanbul 2005
• ‘Douze et un mensonges’ Editions Alteredit, Paris 2005
• ‘Irmikoǧlan’ Albatros Yayinlari, Istanbul 2005 (Κρατικό Θέατρο τής Τουρκίας 2012-13)
• ‘Noyessaying’ ISBN 978-960-93-5016-7/ 2013
• ‘Der Lebkuchenmann’ Heidelberg 2014
• ‘Hayirevet diyerek’ Bence Kitap, Ankara 2015
• ‘Noch mehr Lügen’ Elfenbein Verlag, Berlin 2016
• ‘The never ending cycle’ Theater EN-A 2022
• ‘Vier Leugens’ Terras 23, Amsterdam 2023

Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

• Θέατρο Λήδρα, 1992–1993.
  Σκηνοθεσία: Χρήστος Κόκκινος.

• Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου 1989.
  Δημοτικό Θέατρο Δάφνης «Φάνης Χηνάς», 1993–1994 και, σε δεύτερο ανέβασμα, 1999–2000.
  Σκηνοθεσία: Γιώργος Γιαννακόπουλος.

• Θέατρο Μάσκες, 1993–1994.
  Σκηνοθεσία: Γιώργης Χριστοφιλάκης.
• Δημοτικό Θέατρο Δάφνης «Φάνης Χηνάς», 1994–1995.
  Σκηνοθεσία: Γιώργος Γιαννακόπουλος.

• Θέατρο του Ήλιου, 1996–1997.
  Σκηνοθεσία: Ανδρέας Παπάσπυρος.
• Θέατρο της Ημέρας, 2023–2024.
  Σκηνοθεσία: Θωμάς Μαυρογονάτος.

• Θέατρο Φανάρι (Παραμυθιάς), 1999–2000.
  Σκηνοθεσία: Γεράσιμος Σπάθης.

• Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου 2004.
  Θέατρο Σημείο, 2006–2007.
  Σκηνοθεσία: Νίκος Διαμαντής.
• Μικρό Θέατρο Θεσσαλονίκης, 2008–2009.
  Σκηνοθεσία: Εύη Δημητροπούλου.
• Θέατρο Αλκμήνη, 2019–2020.
  Σκηνοθεσία: Βίκυ Μανώλη και Αστέτης Πελέκης.
• Θέατρο Τεχνοχώρος Εργοτάξιο, 2021–2022.
  Σκηνοθεσία: Γιάννης Φασόης.

• Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Θέατρο Μονής Λαζαριστών), 2007–2008.
  Σκηνοθεσία: Νίκος Διαμαντής.
• Θέατρο Radar, 2014–2015.
  Σκηνοθεσία: Γιώργος Γιανναράκος.
• Θέατρο Εν-Α, 2019–2020.
  Σκηνοθεσία: Ελπίδα Αμίτση.

• Θέατρο Διάχρονο, 2011–2012
  Σκηνοθεσία: Γεράσιμος Σπάθης

• Θέατρο Πολιτεία, 2012–2013.
  Σκηνοθεσία: Γεράσιμος Σπάθης.

• Studio Μελενίκου (Calderone), 2017–2019.
  Σκηνοθεσία: Μαίρη Μαραγκουδάκη.

• Θέατρο Εν-Α, 2017–2018 και 2018–2019.
  Σκηνοθεσία: Ελπίδα Αμίτση.

• Nuovo Teatro Sanità (Νάπολη), 2018–2019.
  Σκηνοθεσία: Gianni Spezzano.
  Μετάφραση στα ιταλικά: Τζίνα Καρβουνάκη
• Θέατρο Τεχνοχώρος Εργοτάξιο, 2023–2024.
  Σκηνοθεσία: Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος.

• Nuovo Teatro Sanità, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Νάπολης, Ιούνιος 2019.
  Σκηνοθεσία: Mario Gelardi
  Μετάφραση στα ιταλικά: Τζίνα Καρβουνάκη
• Θέατρο Εν-Α, 2019–2020.
  Σκηνοθεσία: Ελπίδα Αμίτση

• Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής, 2022–2023
  Σκηνοθεσία: Τάσος Ράπτης

• Θέατρο Calderone, 2023–2024.
  Σκηνοθεσία: Μαίρη Μαραγκουδάκη

• Θέατρο Actina (Ιωάννινα), 2023–2024.
  Σκηνοθεσία: Αθηνά Τσικνιά