Κόκκαλο, της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη για 6η σεζόν στο Θέατρο Σημείο

Το πολυσυζητημένο «Κόκκαλο» σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη, μια από τις σημαντικότερες και διεθνώς αναγνωρισμένες ελληνικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων, επιστρέφει, αυτόν τον χειμώνα, στην Αθήνα για 6η συνεχή σεζόν. Στο Θέατρο Σημείο και μόνο για 10 παραστάσεις, από τις 14 Δεκεμβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20.30.

Φωτογραφία: Aris Asproulis

Πριν όμως από ένα ακόμη ραντεβού με το αθηναϊκό κοινό, η παράσταση της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη συνεχίζει σε παγκόσμια τροχιά. Μετά τις θριαμβευτικές παρουσιάσεις σε Νέα Υόρκη, Σόφια και Φιλιππούπολη την τελευταία τριετία, η θρυλική παράσταση επιστρέφει το 2026 με νέα παγκόσμια περιοδεία.

Μετά το The Tank της Νέας Υόρκης, όπου παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία για δεύτερη φορά τον περασμένο Απρίλιο, ακόμα δύο σημαντικά θέατρα του κόσμου την εντάσσουν φέτος στο ρεπερτόριό τους. Στις 28 Οκτωβρίου το «Κόκκαλο» παρουσιάζεται στο Λονδίνο, στο ιστορικό Chelsea Theatre στο πλαίσιο του GRis Festival και στις 25 Νοεμβρίου ταξιδεύει για τη Ρώμη, όπου θα παρουσιαστεί στο περίφημο Off/Off Theatre στην Campo de’ Fiori στο κέντρο της αιώνιας πόλης.

• Νέα Υόρκη
  The Tank Theatre – 16 έως 18 Απριλίου 2026
• Λονδίνο
  Chelsea Theatre – Gris Festival – 28 Οκτωβρίου 2026
• Ρώμη
  Off/Off Theatre – 25 Νοεμβρίου 2026
• Αθήνα
  Θέατρο Σημείο – 14 Δεκεμβρίου 2026 Ως 12 Ιανουαρίου 2027

Φωτογραφία: Kiki Papadopoulou

Ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη για τη ζωή και το έργο του ρηξικέλευθου διανοητή Αντονέν Αρτώ. Με τον Γεράσιμο Γεννατά σε ένα ανεπανάληπτο ερμηνευτικό σόλο και τον ιδιοφυή μουσικό περφόρμερ Γιώργο Παλαμιώτη ζωντανά μαζί του επί σκηνής.

Φωτογραφία: Aris Asproulis

Το 1935 ο Αντονέν Αρτώ επινοεί μια εντελώς νέα θεατρική φόρμα, το «Θέατρο της Σκληρότητας», και για να τη βάλει σε εφαρμογή δημιουργεί την παράσταση «Οι Τσέντσι» – μία πεντάπρακτη τραγωδία, για τον ξακουστό, αιμοδιψή και αιμομίκτη κόμη της Ρώμης, που βρέθηκε δολοφονημένος, μ’ ένα στιλέτο στο μάτι, από την ανήλικη κόρη του. Το έργο κάνει πρεμιέρα τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, στο θέατρο Folies Wagram στο Παρίσι, και παρά τις προσδοκίες αποτυγχάνει παταγωδώς.

Ο Αρτώ αποφασίζει πως δεν θα σκηνοθετήσει ξανά ποτέ, ταξιδεύει ασταμάτητα αναζητώντας τη λύτρωση και στο τέλος συλλαμβάνεται για αλητεία. Το 1938 χαρακτηρίζεται επισήμως ως «παράφρων» και οδηγείται δια της βίας στο ψυχιατρείο, στο οποίο θα παραμείνει έγκλειστος για εννέα χρόνια. Την τελευταία μόνο χρονιά θα υποβληθεί σε περισσότερα από 51 ηλεκτροσόκ. Εκεί αποκτά την εμμονή ότι έρχονται στον ύπνο του και του δηλητηριάζουν τα όνειρα κάνοντας μάγια, εκεί πέφτει σε κώμα και ευτυχώς ξύπνα την ώρα που τον οδηγούν στο νεκροτομείο, εκεί ο ξακουστός ψυχαναλυτής και ψυχίατρος Ζακ Λακάν θα θριαμβολογήσει πως «επιτέλους ο κύριος Αρτώ θεραπεύτηκε και δεν θα χρειαστεί να ξαναγράψει τίποτα πια».

Φωτογραφία: Kiki Papadopoulou

Το 1946 και λίγο πριν τον θάνατό του, αποκτά ξανά ελευθερία κινήσεων, έχοντας υποστεί ωστόσο ανεπανόρθωτες βλάβες από τις επίσημες θεραπευτικές μεθόδους. Οι «Φίλοι του Αντονέν Αρτώ» οργανώνουν μια ειδική βραδιά αφιερωμένη στο έργο του στο Θέατρο «Σάρα Μπερνάρ», αλλά η είσοδος στον ίδιο απαγορεύεται, εξαιτίας του φόβου που προκαλεί η εξασθενημένη του φιγούρα και η πιθανότητα ενός ακόμα θηριώδους ξεσπάσματος, όπως αυτά που συνήθιζε ενώπιων ακροατηρίου και από τα οποία ηρεμούσε μόνο εάν τον φιλούσε ένας φίλος του στο μέτωπο.. Ο άνθρωπος τον οποίο συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν στέκεται μόνος έξω από τις κλειστές πόρτες, ενώ σύσσωμη η καλή κοινωνία των Παρισίων απολαμβάνει τις αναγνώσεις των κειμένων του.

Η παράταση «Κόκκαλο» ξεκινάει με την φανταστική υπόθεση ότι μετά το παραπάνω περιστατικό ο Αρτώ, απογοητευμένος, αρνείται την ελευθερία του και επιστρέφει οικειοθελώς στο κελί του, αποφασίζοντας να ξυπνήσει τα εκφραστικά του μέσα για να μεταμορφωθεί ο ίδιος στον πιο βιρτουόζο περφόρμερ και να δώσει ένα τελευταίο σόλο, μια παράσταση-ξέσπασμα, μπροστά σε ένα κοινό ανυπόκριτο. Ένα κοινό που θα πλάσει με το μυαλό του. Ένα κοινό που γεννήθηκε για να τον αγαπά.

Απομονωμένος στο άσυλο, ο Αρτώ στήνει από την αρχή το παλιό σκηνικό των «αποτυχημένων» Τσέντσι, φέρνει την ψυχή του στο προσκήνιο, την ξεγυμνώνει και την τραγουδά με πάθος και μαεστρία. Σε ένα ονειρικό τοπίο μνήμης και με το ρυθμό της μουσικής, ακολουθεί την κάθοδο μιας βαθιάς και ανείπωτης εξομολόγησης.

Καλλιτέχνης, ιδιοφυής, επαναστάτης, αναθεωρητής, ποιητής, δάσκαλος, παραληρηματικός, επιθετικός, αυτοκαταστροφικός και βαθιά, πολύ βαθιά ερωτευμένος και ερωτικός, συνθέτει με τρόπο προβοκατόρικο την τελική του ετυμηγορία απέναντι στον σύγχρονο καθωσπρεπισμό, βγάζοντας τη γλώσσα στην κοινωνική υποκρισία και τις επινοημένες αυθεντίες του καιρού μας, επαναφέροντας το «Θέατρο της Σκληρότητας» στη θέση που του ανήκει: μέσα στις φλογισμένες καρδιές των εξεγερμένων.