Αιμιλία Υψηλάντη: «Αφήνουμε τους μεγάλους ανθρώπους στην άκρη – Αυτό είναι πολιτιστικό πρόβλημα» (vid)
Η Αιμιλία Υψηλάντη μίλησε για την τάση της κοινωνίας να κάνει στην άκρη τους μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους, ενώ εξομολογήθηκε ότι υπάρχουν στιγμές που νιώθει ότι οι νεότεροι “δεν την παίζουν”.
Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασής της “AI-MILIA” στο θέατρο Αργώ, η Αιμιλία Υψηλάντη βρέθηκε σήμερα (Τετάρτη 15/04) στην εκπομπή Buongiorno, όπου μίλησε για την πορεία της στο θέατρο, αλλά και για την έννοια της νεότητας και των γηρατειών.
“Βγήκα κάπως αργά στο επάγγελμα, γιατί όταν έβγαλα τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, παντρεύτηκα έναν ναυτικό και ταξίδεψα πολύ, έκανα την κόρη μου. Είμαι περίπου 60 χρόνια, λοιπόν, στη δουλειά αυτή”, ανέφερε αρχικά.
“Οι μεγάλοι άνθρωποι, τα 70, τα 80 χρόνια, δεν είναι όπως τα φανταζόμαστε. Βέβαια, από τα 80 και μετά μπαίνεις σε αυτό που λέμε γήρας. Αλλά το γήρας πια είναι κάπως διαφορετικό, κυρίως όταν οι άνθρωποι είναι ενεργητικοί. Το είδα στους γονείς μου, που ήταν εκπαιδευτικοί, όταν άφησαν την δουλειά τους, άλλαξαν εντελώς. Οπότε καλό είναι να μην σταματάμε. Και αυτό είναι ένα πολιτιστικό πρόβλημα της εποχής μας. Αφήνουμε τους μεγάλους ανθρώπους στην άκρη – και αν μπορούν να επιζήσουν κάπως, καλώς. Δηλαδή, πολλές φορές κι εγώ βλέποντας πολύ νέους ανθρώπους, νιώθω ότι κάπως δεν με παίζουν. Λέω «θέλω να με παίζετε. Το ίδιο με εσάς είμαι»” αποκάλυψε η ηθοποιός.
“Γιατί τι νομίζετε πως είναι το γήρας; Τι είναι νεότητα; Γιατί μέσα στη νεότητα μπορεί να υπάρχει πολύ γήρας και το αντίστροφο. Σημασία έχει πώς αποφασίζει ο άνθρωπος να αντιμετωπίζει τη ζωή που έχει τώρα. Τη ζωή την αντιμετωπίζω με περισσότεροη σωφροσύνη. Χαμογελώ περισσότερο τώρα. Παλιά ήμουν πιο σοβαρή”, εξομολογήθηκε.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αναφέρθηκε και στην διαδικασία που ακολουθεί για να μπει σε έναν ρόλο: «Το καμαρίνι πρέπει να είναι “μοναστήρι”. Για να μεταμορφωθώ σε έναν ρόλο πρέπει να περάσω από μία κατάσταση ουδετερότητας, αλλιώς θα με επηρεάσει. Θέλω να αφήσω τον εαυτό μου στο κενό για να πάω κάπου αλλού».
«Είμαι γέννημα θρέμμα μίας άλλης εποχής. Είμαι παιδί δύο εκπαιδευτικών, η πρώτη κόρη της οικογένειας, που σημαίνει ότι έχεις αίσθηση καθήκοντος. Ήμουν από μικροαστική οικογένεια, προφυλαγμένη. Ημασταν σε ένα κουκούλι, σε μία αγκαλιά» είπε επίσης για τα παιδικά της χρόνια.
