Ο Κήπος των Επίγειων Απολαύσεων: Η νέα παράσταση χορού του Σπύρου Κουβαρά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει τη νέα δημιουργία του χορογράφου Σπύρου Κουβαρά και της ελληνογαλλικής ομάδας σύγχρονου χορού «Synthesis 748 Dance Co.» με τίτλο «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων», για έξι μόνο παραστάσεις, από τις 16 έως και τις 21 Απριλίου, στη Σκηνή Ωμέγα.

Αντλώντας έμπνευση από τον ομώνυμο εμβληματικό πίνακα του Ολλανδού ζωγράφου Ιερώνυμου Μπος, ο χορογράφος διερευνά τις έννοιες της τέρψης, της επιθυμίας και της εγγύτητας, προτάσσοντας την ιδέα ότι οι απολαύσεις δεν αποτελούν εκτροπή ή αμαρτία, αλλά μια φυσική πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Επί σκηνής ένας αναδυόμενος τόπος αποκαλύπτεται, στον οποίο οι αισθήσεις περιπλανώνται μεταξύ ιερού και βέβηλου, φύσης και τεχνολογίας, φαντασίας και πραγματικότητας. Μέσα από τη μνήμη, το αρχέτυπο και το ασυνείδητο, ένα συναισθηματικό “τοπίο σωμάτων” μάς τυλίγει στο “δέρμα” του μ’ έναν χορό επιβίωσης. Εκεί οι ερμηνευτές δεν είναι απλώς οντότητες, αλλά “κινητικοί κήποι” που μοιάζουν να προσδοκούν μια αργοπορημένη αναγέννηση. Αναδυόμενη κοινότητα ή μια χαμένη ουτοπία; Σ’ έναν κόσμο που σήμερα φαίνεται ολοένα και πιο δυστοπικός, “Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων” του Σπύρου Κουβαρά μάς προσκαλεί σ’ ένα βιβλικό φτερούγισμα της φαντασίας, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα για έναν πολιτισμό που αναζητά ξανά ένα νόημα: πού βρίσκονται η καθαρή χαρά και η ευδαιμονία, όταν όλα γύρω μας τελούν υπό κατάρρευση;

H Synthesis 748 Dance Co. ιδρύθηκε το 2010 στο Παρίσι από τον χορογράφο, χορευτή, Σπύρο Κουβαρά με την υποστήριξη του CND – Γαλλικού Εθνικού Κέντρου. Από το 2017 η ομάδα υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και βάση της είναι η Αθήνα. Η Synthesis 748 Dance Co. έχει αναπτύξει διεθνή πορεία και έργα της έχουν παρουσιαστεί σε θέατρα, μουσεία, γκαλερί, αρχαιολογικούς χώρους και φεστιβάλ σε ευρωπαϊκές χώρες, στη Νότια Αμερική, στον Λίβανο και πρόσφατα στο CICA Museum στη Νότια Κορέα. Η χορογραφική έρευνα του Σπύρου Κουβαρά αγκαλιάζει την ουτοπία και το κοινωνικό φαντασιακό χρησιμοποιώντας συχνά τον μύθο ως εργαλείο επεξεργασίας σύγχρονων προβληματισμών. Το χορευτικό του λεξιλόγιο αποκλίνει από τις αναγνωρίσιμες φόρμες του σύγχρονου χορού και επικεντρώνεται στις αλληλεπιδράσεις σώματος, ήχου και εικόνας δημιουργώντας κινητικά περιβάλλοντα νεοτελετουργικής αισθητικής που προσλαμβάνονται κυρίως από τις αισθήσεις και το ασυνείδητο του θεατή.