Queer

Παραδομένος στους πειρασμούς μιας ζωής χωρίς κανένα περιορισμό, ο αμερικανός συγγραφέας Γουίλιαμ Λι αναζητά στις κακόφημες γειτονιές της Πόλης του Μεξικού, νέες εμπειρίες. Όταν συναντά το νεαρό ναύτη Γιουτζίν Άλερτον, ξέρει ότι ήρθε η στιγμή για να αφεθεί ολοκληρωτικά στον έρωτα που θα τον οδηγήσει στην επόμενη φάση της ύπαρξης του.

Ο Λούκα Γκουαντανίνο είναι ικανός για το καλύτερο («Είμαι ο έρωτας», «Να με φωνάζεις με το όνομα σου») αλλά και το χειρότερο («Σουσπίρια»). Το νέο του φιλμ ενώ ξεκινά δυνατά και φιλοδοξεί να πιάσει τις ευαίσθητες, βρώμικες χορδές από το ιδιοσυγκρασιακό ερωτικό σύμπαν του Μπάροουζ, καταλήγει σε ένα αδόκιμο «ρεαλισμό», λουσμένο μεν στο εκτυφλωτικό φως του Μεξικού αλλά ενοχλητικά γυαλιστερό και φυσικά χωρίς τα σκοτεινά σημεία του λογοτεχνικού έργου του Μπάροουζ.

Τον κύριο εκφραστή των μπίτνικ υποδύεται ένας αποφασισμένος για όλα Ντάνιελ Κρεγκ που διαλύει μεμιάς όλο το μάτσο οικοδόμημα του Τζέιμς Μποντ σε μια γενναία και τολμηρή ερμηνεία. Ο βρετανός σταρ είναι ο κύριος λόγος για να δει κάποιος το «Queer» καθώς δίνει και την ψυχή του προκειμένου να υπάρχει μια ζωηρή συνέπεια μεταξύ του Λι (alterego του συγγραφέα) και του Μπάροουζ.

Θα μπορούσαμε ίσως να δούμε με αρκετό ενδιαφέρον και γιατί όχι να απολαύσουμε το «Queer» αλλά από τη μια ο ναρκισσισμός του Γκουαντανίνο (που σπαταλά ενέργεια αλλά κι αρκετή δυναμική από το στόρι, σε αχρείαστα «αισθαντικά» καρέ προκειμένου να μας θαμπώσει το βλέμμα) κι από την άλλη η ολοκληρωτική ψυχεδελική αφέλεια της σεκάνς στη ζούγκλα, μας βάζει φρένο.

Όλο το τρίτο μέρος είναι δανεισμένο θαρρείς από την κινηματογραφική μυθιστορία αποκρυφισμού του Απιτσαπονγκ Βερασετάκουλ («Ανάμνηση», «Ο θείος Μπούνμι θυμάται τις προηγούμενες ζωές του») που φυσικά ελάχιστη σχέση έχει με τη συγκλονιστική εντροπία που κυριαρχεί στο έργο του Μπάροουζ. Κερασάκι στην άγευστη τούρτα η καρικατούρα της Λέσλι Μάνβιλ, στο ρόλο φευγάτης βοτανολόγου που ζει στον Αμαζόνιο.