Ο Μαέστρος

Η σχέση ζωής του διάσημου μουσικοσυνθέτη Λέοναρντ Μπερνστάιν και της συζύγου του Φελίσια  αλλά και οι προσωπικοί δαίμονες του που συχνά τον οδηγούσαν στις αγκαλιές άλλων αντρών.

Ομοφυλοφιλία, εξαρτήσεις, συναισθηματικές εντάσεις (στο πόντιουμ καθώς και πέρα από αυτό) αλλά και μια σχέση ζωής που τον καθόρισε σε μέγιστο βαθμό. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ διαβάζει εντυπωσιασμένος τη ζωή του Μπερνστάιν αλλά αδυνατεί να την επιμερίσει στα κατάλληλα κινηματογραφικά κεφάλαια. Έτσι παραλαμβάνουμε ένα ομολογουμένως δυνατό οπτικο-ακουστικό θέαμα, από το οποίο πάντως απουσιάζει η ψυχή και η αναλυτική σκέψη.

Αντί να επιχειρήσει ο Κούπερ να διεισδύσει στο μυαλό του κορυφαίου μαέστρου και να αποδώσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μουσικής ιδιοφυίας του, αρκείται στην επιδερμική ανάγνωση- καταμέτρηση των περιστασιακών εραστών του και στην πιασάρικη «ερμηνεία» της μεταμόρφωσης του μαέστρου σε ένα αληθινό οδοστρωτήρα που έπαιρνε φωτιά κάθε φορά που έπιανε την μπαγκέτα στα χέρια του.

Η εστίαση στην οικογενειακή γαλήνη και τις συμφωνίες τιμής («πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός» ακούμε να του λέει η Φελίσια όποτε τον βρίσκει μαζί με κάποιον εραστή του) που κάνει με την αγαπημένη του σύζυγο, προσφέρουν στο θεατή ένα ανώδυνο μελόδραμα που παρακολουθείται μεν άνετα – συν μια ευπρόσδεκτη συγκίνηση- αλλά στην πραγματικότητα δεν γίνεται ποτέ συναρπαστικό και δεν προσφέρει ούτε ένα λιθαράκι στο μύθο του Μπερνστάιν. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκλέκτορες της Ακαδημίας θα ξεπεράσουν αβίαστα τη δημιουργία του Κούπερ: η αδυναμία του θείου Όσκαρ στα λαμπερά biopics είναι γνωστή.