«Η Ελλάδα μετά τον πόλεμο»: Ένα λεύκωμα γεμάτο φως

Ο άνθρωπος παράγει περισσότερες στάχτες απ’ ό,τι φαντάζεται, δημιουργεί δηλαδή. Δώσε του ένα τουφέκι, μια χειροβομβίδα, ένα πολυβόλο, ένα μαχαίρι και μια φωτιά και θα τα κάνει όλα μαύρα. Ναι, το χειρότερο του (μας) είναι ο επεκτατικός πόλεμος, ο εμφύλιος και η επικράτηση του ζώου πάνω μας, μέσα μας. Η Ελλάδα βρέθηκε πολλές φορές σε πεδία μαχών, προσπάθησε ξανά και ξανά να αναπνεύσει, να μην πνιγεί από τον τοξικό καπνό των χαλασμάτων, από αδελφικό αίμα και από τις σιδερένιες μπότες των εισβολέων. Η Ελλάδα διαλύθηκε και χτίστηκε, μέτρησε σημάδια από σφαίρες και κρατήρες-ανοιχτές πληγές. Τα βλέμματα των κατοίκων δύσκολα διασταυρώνονταν και μέσα από τα ερείπια ταξίδευαν. Τα χέρια, όπως και τα μάτια, δεν είχαν από που να πιαστούν, ώσπου ορθώθηκε μια φωνή, κυρίως εσωτερική, και είπε «Φτάνει! Να ζήσουμε σαν άνθρωποι πια». Και έτσι, παρά τον επίμονο χορό της μαύρης κλωστής, άρχισαν να φαίνονται τοπία που άντεξαν και άνθρωποι που φύλαξαν τις αναπνοές τους. Πρώτα τους ζέσταινε το ασπρόμαυρο και μετά το πολύχρωμο της φύσης που είχε τολμήσει να μπει στον φακό, πρώτα του ματιού και μετά της φωτογραφικής μηχανής. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο χαρτί που λάμπει, στο βιβλίο «Η Ελλάδα μετά τον πόλεμο», σε ένα λεύκωμα γεμάτο φως.

Το βιβλίο -κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών- είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας. Βάση του οι φωτογραφίες του Robert A. McCabe. Η αγάπη για την τέχνη του και τη χώρα μας συνδυάστηκαν αρμονικά και μας έδωσαν εικόνες δυνατές, αδρές, όλο ζωντάνια. Ένα ταξίδι στη χώρα μας, το καλοκαίρι του 1954, ήταν αφορμή για να ξεκινήσει το κυνήγι της γέννησης του νέου ανθρώπου. Τι άλλο ήταν η Ελλάδα μετά τον πόλεμο, μετά τους πολέμους; Ένα πλάσμα που κουβαλούσε το ξεραμένο αίμα και τα μαύρα-κόκκινα υγρά του επώδυνου, βίαιου τοκετού.

Διαβάστε περισσότερα στο GazzettaPlus