Πού θα δούμε τους “Σφήκες” της Λένας Κιτσοπούλου; Το αναλυτικό πρόγραμμα της περιοδείας
Η πιο πολυσυζητημένη παράσταση των ημερών, μετά την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, θα κάνει περιοδεία σε περιοχές εντος και εκτός Αθηνών.
Μετά την πολυαναμενόμενη και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενη πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου την περασμένη Παρασκευή, οι Σφήκες της Λένας Κιτσοπούλου, συνεχίζουν την πορεία τους, περιοδεύοντας σε ποικίλες περιοχές εντός και εκτός Αθηνών. Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα της ηθοποιού αποτελεί μια πολύ ελεύθερη εκδοχή του ομώνυμου έργου του Αριστοφάνη, στο οποίο βασίζεται.
Λίγα λόγια για το έργοΣτους Σφήκες, ο Αριστοφάνης χρησιμοποιεί το όχημα της κωμωδίας για να σατιρίσει, με τον αξεπέραστα αιχμηρό του τρόπο, ένα ζήτημα βαθιά πολιτικό: τη διάβρωση του δικαστικού συστήματος, του ακρογωνιαίου λίθου της λαϊκής κυριαρχίας στην αρχαία Αθήνα.
Από τη μία ένας χαιρέκακος, δικομανής ηλικιωμένος δικαστής που ζει για να καταδικάζει «ενόχους» κι από την άλλη ο απεγνωσμένος γιος του, ένα σαθρό δικαστικό σύστημα που μοιράζει επιδόματα και μια ολόκληρη κοινωνία από Σφήκες: άτομα σκληρά με οξύ κεντρί, ακόρεστη όρεξη για κριτική και μηδενική διάθεση για αυτοκριτική. Μια κοινωνία εγκλωβισμένη μέσα στο αποπνικτικό κουκούλι της διχόνοιας και της κακεντρέχειας. Μια κοινωνία που συστρέφεται, σπαρταρά, εξαπολύει κατηγορώ και καταλήγει να τρέφεται από το ίδιο της το δηλητήριο.
Νίκος Καραθάνος, Πάνος Παπαδόπουλος, Θοδωρής Σκυφτούλης. Φωτ: Χρήστος Συμεωνίδης
Στην παρούσα εκδοχή η σκηνοθεσία στρέφει το βλέμμα της στα σύγχρονα «κεντριά», στα λαϊκά δικαστήρια που στήνονται στις τηλεοπτικές εκπομπές και στα σόσιαλ μίντια. Με καυστικό χιούμορ και σκωπτική διάθεση φωτίζει τη συστημική σαπίλα, τις κοιμισμένες άμυνες, τον ρατσισμό, τον φανατισμό, την άκαμπτη πολιτική ορθότητα της εποχής μας. «…σε καταδικάζω στην εκπομπή μου, στο κινητό μου, δημόσια, όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, και προσέξτε καλά: όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου είναι φασίστας, είναι συνένοχος με τον ένοχο. Κατηγορώ, άρα είμαι κάτι. Κατηγορώ άρα υπάρχω…» σημειώνει η σκηνοθέτρια που επιχειρεί να ζωντανέψει μπροστά μας πότε τον βούρκο που μας απειλεί και πότε εκείνο το άλλο, το ιδεώδες, που μας εξυψώνει.
22 Iουλίου, Καβάλα – Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
25 Ιουλίου, Θεσσαλονίκη – Θέατρο Δάσους
30 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης
5 Αυγούστου, Αρχαίο Θέατρο Δίον
29 Αυγούστου, Ηλιούπολη – Δημοτικό Θέατρο Αλσους “Δημήτρης Κιντής”
6-9 Σεπτεμβρίου, Σχολείον της Αθήνας “Ειρήνη Παπά”
16 Σεπτεμβρίου, Κηποθέατρο Παπάγου
22 Σεπτεμβρίου, Βύρωνας – Θέατρο Βράχων
