Περίμενε υπομονετικά να ακούσει το όνομά της και να πάρει τη θέση της, στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου. Η συγκίνηση ήταν έκδηλη από τα τελευταία μέτρα του αγώνα, από όταν άπλωσε το χέρι της προηγούμενη περίπου 2 λεπτά της Ισπανίδας Ρακουέλ Γκονζάλεζ και πήρε την ελληνική σημαία. Στα τελευταία βήμα του τελικού των 35 χλμ βάδην στους δρόμους του Μονάχου, τα μάτια της γυάλιζαν καθώς συναντούσαν τον καλοκαιρινό ήλιο της Βαυαρίας και μιλούσαν την οικουμενική γλώσσα των δακρύων. Λένε πως τα δάκρυα καθαρίζουν την ψυχή και το βλέμμα της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη πιο καθάριο κι εξαγνισμένο από ποτέ, φώναξε ένα τεράστιο: τα κατάφερα!
Μέχρι τα πρώτα 20 χιλιόμετρα του αγώνα η Αντιγόνη δεν μέτρησε. Δεν σκέφτηκε τίποτα. Είπε απλώς ξανά ένα: «πάμε να κάνουμε μια προπόνηση 20 χιλιομέτρων». Μετά τα 20, λοιπόν, όταν κι η κόπωση άρχισε να κάνει την εμφάνισή της παλεύοντας να κάμψει τις αντοχές της, όταν τα πόδια έγιναν πιο βαριά και το μυαλό άρχισε να θολώνει κοίταξε το ρολόι της.
Κι όπως συνήθως άρχισε να βάζει τους δικούς της κανόνες στον αγώνα. Στα 25 χλμ,, είχε διαφορά 8 δευτερολέπτων από την Γκονζάλεζ κι ενώ η Μάνταραζ είχε βγει εκτός διεκδίκησης του χάλκινου μεταλλίου. Από εκεί και μετά, η Ντρισμπιώτη άνοιγε προοδευτικά την ψαλίδα της διαφοράς από την Ισπανίδα μέχρι το τέλος, μέχρι τη γραμμή του τερματισμού που την είδε να χαμογελά πλατιά, κρατώντας την ελληνική σημαία.
Συνηθίζουμε να μιλάμε για εθνική υπερηφάνεια και να καρπωνόμαστε έστω και λίγη από την επιτυχία των αθλητών και των αθλητριών που αγωνίζονται με τα γαλανόλευκα, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε τις περισσότερες φορές ιδέα από τις στερήσεις, τις θυσίες, τα πελώρια εμπόδια που υψώνονται στον δρόμο τους καθώς παλεύουν να διακριθούν. Στις δηλώσεις της μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, η Αντιγόνη ευχαρίστησε την οικογένειά της που την στήριξε και κατάφερε να λείψει για 3,5 μήνες από το σπίτι. Και ξέρετε αυτή η δήλωση δεν ήταν στο ελάχιστο τετριμμένη. Τον καιρό της απουσίας της, οι δικοί της έμειναν πίσω, δούλευαν για περισσότερες από 10 ώρες στην οικογενειακή τους επιχείρηση για να καλύψουν τη θέση της.
Η Αντιγόνη μπορεί να τερματίζει πρώτη σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα έχοντας διανύσει μια χρονιά με μέσο όρο ξεκούρασης τις έξι ώρες. Μπορεί να έχει καταγράψει εντυπωσιακές επιδόσεις φορώντας τα ίδια παπούτσια μέχρι να φθαρούν, αλλά «Δεν παρακαλάω!», είχε πει φορτισμένη μιλώντας στο GWomen όταν η συζήτηση με τον Βασίλη Τσίγκα πήγε στις χορηγίες και τη θεσμική βοήθεια.
Διαβάστε περισσότερα στο Gazzetta.gr
