Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, συναντιώμαστε στο κέντρο της πόλης, με τις ομπρέλες και τις καρδιές μας διάπλατα ανοιχτές. Η ομαδική εικαστική έκθεση «Βροχή» στον χώρο τέχνης «ΣΤΟart Κοραή» της Εθνικής Ασφαλιστικής, ξεκινά την Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2021 με διάρκεια έως και τις 28 Ιανουαρίου 2022.
Κατά την πρώτη ημέρα της λειτουργίας της (10.00-18.00), δεν θα πραγματοποιηθούν εγκαίνια, ωστόσο οι συμμετέχοντες θα βρίσκονται από τις 14.00 και εξής εκεί, και θα μας περιμένουν να μας ξεναγήσουν και να ανταλλάξουμε τις ευχές μας.
Το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου συμμετέχει στην έκθεση παρουσιάζοντας τα γλυπτά του Γιώργου Ζογγολόπουλου «Φακός με ομπρέλες» και «Φακός με τρεις ομπρέλες», και το ζωγραφικό έργο «Ομπρέλα ΙΙ».
Τάσος Λειβαδίτης, «Βροχή» *
«Μια νύχτα θα κάνουμε μια μεγάλη σκέψη, αλλά δεν πρέπει να την πούμε πουθενά (είναι η μόνη δικαιοσύνη), ύστερα θα βγούμε στους δρόμους, θα βρέχει κι η βροχή έχει κι εκείνη την ιδιωτική της ζωή, ενώ εμείς δεν είχαμε, θ’ αργοπορήσουμε μπροστά σ’ ένα φαρμακείο, μιας κι είμαστε θνητοί και αφού οι ουρανοί γνωρίζουν την αθωότητά μας, τέλος, όπως θα ξημερώνει, θα χτυπήσουμε την πόρτα του σπιτιού μας, αλλά κανείς δε θα μας γνωρίζει – είναι απίστευτο σαν τις μεγάλες μέρες που ζήσαμε. Αντίο, λοιπόν. Ας ανοίξουμε την ομπρέλα μας κι ας προσπεράσουμε βιαστικά το τέλος μιας εποχής».
«Η έκθεση «Βροχή», παρουσιάζεται στη διάφανη εκθεσιακή αίθουσα της «ΣΤΟart ΚΟΡΑΗ», στο τέλος μιας εποχής και στην καρδιά της πόλης, έναν ολόκληρο χρόνο μετά τον αρχικό προγραμματισμό της. Αφουγκραζόμενη μια νέα καθημερινότητα των πραγμάτων, αλλά και μια συναισθηματική και ενσυναισθητική συνθήκη διαφορετική από εκείνη που ίσχυε στην αφετηρία του σχεδιασμού της.
Η βροχή, μοτίβο λύπης, συνθήκη ύφεσης αλλά και ευφραντικής κάθαρσης και δυνητικής γαλήνης, λειτουργεί εδώ ως ένα κυριολεκτικό και εννοιολογικό πεδίο ύφανσης, μέθεξης και διείσδυσης. Ως τόπος αυτοτελής, άλλοτε αφαιρετικός και άλλοτε παραστατικός, που εμπεριέχει λεπταίσθητες υφές και οργανικές αρχετυπικές φόρμες, άχραντες σιωπές και ενδιάμεσες μετέωρες συνομιλίες. Ως κυριολεκτικό και ψυχικό υγρό τοπίο ανθρώπων, μεταπτώσεων και καταστάσεων που συντελούνται στον αστικό ιστό, στη σφαίρα του μύθου ή στο υπαίθριο διάσελο.
Οι δεκαπέντε συμμετέχοντες εικαστικοί, συναντώνται σε αυτήν την ποιητική μπαλάντα της βροχής με εξέχοντα παλαιά και νεότερα ζωγραφικά και γλυπτά έργα διαφορετικής κλίμακας, επιστρατεύοντας διαφορετικά πλαστικά μέσα και αρθρώνοντας μια ρέουσα εικονοποιητική ρυθμολογία, αδρά συναρμολογημένη με ίχνη λιτά και συνδέσμους εύγλωττους.
Οι νυχτερινοί αθηναϊκοί δρόμοι του Γιώργου Σαλταφέρου, οι υγρές αστικές διαβάσεις της Δάφνης Αγγελίδου και η νωπή προάστια ακτή της Ράνιας Ράγκου, συναντούν το βροχερό τοπίο του Βορρά του Γιάννη Αδαμάκη, τη ρυθμική γαιώδη Βροχή του Μιχάλη Μαδένη και τη μεγαλειώδη πρωτογενή ομορφιά της Βάλια Κάλντα του Φραγκίσκου Δουκάκη μα και τους μυθικούς σχεδόν καταρράκτες της Σαμοθράκης της Μαρίας Φιλοπούλου. Το παράδοξο γεωφυσικό φαινόμενο της κίτρινης βροχής της Άννας Αχιλλέως, συναντά την ποιητική υγρή μπλε ώρα μελάνης του Ανδρέα Γεωργιάδη. Ο υγρός μεταφυσικός περίπλους του σκύλου της Μαρίας Γιαννακάκη, συναντά τη στροβιλική ασπρόμαυρη καταιγίδα του Νίκου Κρανάκη. Τέλος, η αφαιρετική σημειολογία της Εβίτας Κανέλλου που παραπέμπει στον Οδυσσέα του Tennyson, συναντά τον βρόχινο νοητικό αστικό περίπλου του Νίκου Χουλιαρά, τις εμβληματικές ομπρέλες του Γιώργου Ζογγολόπουλου και τη σκιά της ομπρέλας της «Μαγικής Βροχής» του Παύλου Σάμιου».
* (Από τη συλλογή «Ο τυφλός με τον λύχνο», ενότητα «Δάφνες για νικημένους», εκδ. Κέδρος, 1983. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τρίτος τόμος, 1979 – 1990», εκδ. Μετρονόμος, 2015).
