Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό

Όταν το ερασιτεχνικό porn tape της Έμι διαρρέει στο διαδίκτυο, εκείνη προσπαθεί να διασφαλίσει τη θέση της στο φημισμένο και καθώς πρέπει σχολείο όπου εργάζεται ως καθηγήτρια ιστορίας.

Η ταινία που γυρίστηκε εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού είναι μια γροθιά στον πουριτανισμό και την υποκρισία της σημερινής ρουμανικής κοινωνίας. Ο Ράντου Ζούντε τονίζει τις δραματικές επιπτώσεις μιας καθαρά προσωπικής ενέργειας που μετουσιώνεται σε αφορμή για δημόσια διαπόμπευση.

Η αγωνία της ηρωίδας να διατηρήσει την αξιοπρέπεια της απέναντι σε μια μαζική αντίδραση (που αβίαστα μετατρέπεται σε υστερία), συνοδεύεται από ένα σαρδόνιο χιούμορ που κατακεραυνώνει τις ανοιχτές πληγές μιας κοινωνίας η οποία βρίσκεται ακόμη στο σκοταδισμό και την οπισθοδρόμηση.

Ο σκηνοθέτης δεν μασά τα λόγια του. Με αφηγηματικούς πειραματισμούς κατασκευάζει ένα άνισο φαινομενικά αλλά συναρπαστικό φιλμικό σύνολο με την μορφή τριπτύχου: στο πρώτο σκέλος η αγωνία της Έμι να βγάλει άκρη χρησιμοποιείται ως όχημα για μια αποκαλυπτική ματιά στις βαρβαρότητες της καθημερινότητας όπου το σύγχρονο Βουκουρέστι μοιάζει με ένα γήπεδο χυδαιότητας (εχθρικοί οδηγοί που βρίζουν κυρίως τις γυναίκες, σεξιστικές διαφημιστικές αφίσες κ.α.) και χάους.

Το δεύτερο μέρος δεν έχει άμεση σχέση με την υπόθεση αλλά τα πολυάριθμα αποσπασματικά ντοκιμαντερίστικα σκετς που παρατίθενται σαν ανεκδοτάκια σχετίζονται με το παρελθόν της Ρουμανίας (αρκετές αναφορές φυσικά στο καθεστώς Τσαουσέσκου) και τους συσχετισμούς με το σήμερα. Στο τρίτο και πλέον καταγγελτικό μέρος η ηρωίδα έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τους έξαλλους γονείς και η ιλαροτραγωδία ολοκληρώνεται με την μορφή ενός ιδιαίτερα χρήσιμου μαθήματος ιστορίας.

Επίκαιρη, μεταμοντέρνα και απέραντα σαρκαστική η κινηματογραφική βιωματική ματιά του Ζούντε εδώ βρίσκεται σε φουλ φόρμα και δικαίως κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο του φεστιβάλ Βερολίνου όντας μια από τις πρώτες ταινίες που καταγράφει την εποχή της πανδημίας σε μια θεοπάλαβη κοινωνική σάτιρα με εθνογραφικό προφίλ.