Ο πατέρας

Ο 83χρονος Άντονι που ζει μόνος στο διαμέρισμα του στο Λονδίνο αρχίζει να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια άνοιας. Η κόρη του Αν διχάζεται ανάμεσα στην ευθύνη της φροντίδας του και στην προσωπική ευτυχία της, όταν ο σύντροφος της την καλεί να μείνουν μαζί στο Παρίσι.

«Έχει τον τρόπο του» λέει σε κάποια σκηνή στην αρχή του φιλμ η Αν (Ολίβια Κόλμαν) στην οικιακή βοηθό (Ιμοτζεν Πουτς) που έχει έρθει για να γνωρίσει τον πατέρα της και να αναλάβει να τον φροντίσει. Κι όντως τον έχει τον τρόπο του ο γοητευτικά τετραπέρατος («μερικές φορές εκπλήσσομαι ακόμη κι εγώ για την εξυπνάδα μου» λέει αυτάρεσκα ο Άντονι) γέροντας, που στέλνει αδιάβαστες τις κοπέλες που προσλαμβάνει η Αν για να τον προσέχουν. Σε αυτές τις καθημερινές τριβές εντοπίζονται και τα πιο χιουμοριστικά κομμάτια ενός πανέξυπνα δομημένου σεναρίου που κάποια στιγμή θα πάρει το δρόμο χωρίς επιστροφή και θα κάνει βουτιά σε μια απέραντα συγκινητική ιστορία.

Ό,τι πιο τρυφερό, αυθεντικό και αψεγάδιαστο έχουμε δει τελευταία στο σινεμά είναι η ταινία του Ζελέρ που βασίζεται στο δικό του ομότιτλο και πολυβραβευμένο θεατρικό έργο. Ο «Πατέρας» είναι ένα σοφό ψυχογράφημα που μετατρέπεται σε πυξίδα επιβίωσης για τους ασθενείς (καθώς και τους ανήμπορους φροντιστές του) του αλτσχάιμερ, μέσω μιας δοκιμασίας που μοιάζει σκληρή και άδικη για ανθρώπους χαρισματικούς που έχτισαν όλο τους το είναι στην δύναμη του πνεύματος τους.

Η θαρραλέα ερμηνεία του Χόπκινς ανταμείφθηκε με το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του μετά από το παρθενικό του Χάνιμπαλ Λέκτερ προ 30ετίας, ενώ και η Κόλμαν άξια συμπρωταγωνίστρια του δεν χάνει ποτέ την τσαλακωμένη κι εύθραυστη στάση της κόρης που θρηνεί για την απώλεια του πιο αγαπημένου της προσώπου. Τρομερή κι η δουλειά του, επίσης υποψήφιου για όσκαρ, μοντέρ Γιώργου Λαμπρινού που κατασκεύασε ένα ολόκληρο χωροχρονικό σύμπαν για να αποδώσει εξαίσια το μπέρδεμα φαντασίας και πραγματικότητας στο μυαλό του ήρωα.