Η Παναγία των Παρισίων, του Βίκτωρος Ουγκώ από τις εκδόσεις Αγγελάκη

Το κορυφαίο μυθιστόρημα της ρομαντικής λογοτεχνίας, «Η Παναγία των Παρισίων», του εκπροσώπου του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού, Βίκτωρος Ουγκώ, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αγγελάκη», σε μετάφραση Δ.Π.Κωστελένου.

Ένα από τα πιο γνωστά, πολυδιαβασμένα και πολυμεταφρασμένα μυθιστορήματα όλων των εποχών, «Η Παναγία των Παρισίων» (Notre-Dame de Paris), πρωτοδημοσιεύθηκε το 1831. Ο Βίκτωρ Ουγκώ άρχισε να γράφει την «Παναγία των Παρισίων» το 1829, για να ευαισθητοποιήσει τους συγχρόνους του για την αξία της γοτθικής αρχιτεκτονικής, η οποία παραμελήθηκε και καταστράφηκε για να αντικατασταθεί από νέα κτίρια ή να παραμορφωθεί με αντικατάσταση τμημάτων κτιρίων σε νεότερο στυλ.

Για παράδειγμα, τα μεσαιωνικά βιτρό πάνελ της Παναγίας των Παρισίων είχαν αντικατασταθεί από λευκό γυαλί για να αφήσουν περισσότερο φως στην εκκλησία. Λίγα χρόνια νωρίτερα, ο Ουγκώ είχε δημοσιεύσει σε μια εφημερίδα άρθρο με τίτλο «Guerre aux Démolisseurs» («Πόλεμος στους Κατεδαφιστές») με στόχο τη διάσωση της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής του Παρισιού.

Έτσι, στο κορυφαίο αυτό μυθιστόρημα της ρομαντικής λογοτεχνίας, ο Ουγκώ παράλληλα με τη συγκινητική και τρυφερή ιστορία της Εσμεράλδας και του Κουασιμόδου εγκωμιάζει την υπέροχη Notre-Dame περιγράφει την πολεοδομία του Παρισιού και καταγγέλλει τις αρχιτεκτονικές επεμβάσεις που έγιναν στον καθεδρικό ναό και σε άλλα μνημεία του Μεσαίωνα. Αφηγείται γεγονότα ενάντια στον σκοταδισμό και ασκεί κριτική στην Εκκλησία.

Η όμορφη τσιγγανούλα Εσμεράλδα αγαπάει τον λοχαγό Φοίβο ντε Σατοπέρ. Όμως ο αρχιδιάκονος Κλαύδιος Φρόλλο, που θέλει να κάνει δική του την όμορφη τσιγγάνα, μην μπορώντας να ελέγξει το σκοτεινό του πάθος, μαχαιρώνει τον λοχαγό. Στη συνέχεια, κατηγορεί την Εσμεράλδα για τον φόνο, επειδή εκείνη τον απορρίπτει, και το δικαστήριο την καταδικάζει σε θάνατο πιστεύοντας ότι ο Φοίβος είναι νεκρός.

Ωστόσο, ο Κουασιμόδος, ο κωδωνοκρούστης της Παναγίας των Παρισίων, που είναι στα κρυφά ερωτευμένος με την όμορφη τσιγγάνα, την αρπάζει και την κρύβει μέσα στην πολυδαίδαλη εκκλησία, αλλά τελικά ο αρχιδιάκονος καταφέρνει να την πάρει από τα χέρια του και να την παραδώσει στον δήμιο. Η τραγική ιστορία αγάπης τελειώνει με την Εσμεράλδα στην κρεμάλα και τον Κουασιμόδο να τιμωρεί τον Φρόλλο, ρίχνοντάς τον από τον ναό, και να εξαφανίζεται.

Βίκτωρ Ουγκώ

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo) (26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα Λατινικά, καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στον γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Χαρακτηρίστηκε «παιδί θαύμα», καθώς σε ηλικία 15 ετών πήρε έπαινο από τη Γαλλική Ακαδημία. Ταυτόχρονα, ασχολήθηκε με την πολιτική, μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό.

Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία. Προπάντων, όμως, ως ο μεγαλύτερος Γάλλος συγγραφέας του άμεσου μετεπαναστατικού περιβάλλοντος, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.