Κοντσέρτο για Μία Μέρα που Πέρασε της Γεωργίας Βεληβασάκη στο Θέατρο Τ

Η Φιλομήλα. Το πρωί κορίτσι, ονειρεύτηκε πως μαθαίνει την αλήθεια. Ήθελε να γίνει θάλασσα. Αγάπησε έναν ξένο κι έγινε χαρταετός. Το μεσημέρι, γυναίκα πάνω στο κύμα της θάλασσας, έπαιξε με λέξεις και νότες. Τακτοποίησε το χάος. Καθρεφτίστηκε στον νερόλακκο. Όταν λυπήθηκε, έφαγε μια κουταλιά γλυκό τριαντάφυλλο. Το απόγευμα, οι επιθυμίες της, οι ματαιώσεις της, πέτρες. Χτίστηκε στο δωμάτιό της. Συντροφιά της η τηλεόραση. Ύστερα, φόρεσε τα καλά της, μαχαίρωσε τη θάλασσα και όρμησε στο άδειο της όνειρο. Κυνήγησε λέξεις, μία νότα που χάθηκε. Η Φιλομήλα γκρεμίστηκε. Δάκρυσε το γλυκό τριαντάφυλλο. Και πίκρισε. Μετά νύχτωσε. Τα κύματα πιο χαμηλά. Η θάλασσα πιο μακριά. Η Φιλομήλα έγινε διάφανη. Είδε την αλήθεια…

Η παράσταση

Το κείμενο «συνομιλεί» – εν είδει pastiche – με αποσπάσματα λόγου και ποίησης των Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Immanuel Kant, Γιώργου Χειμωνά, Λένας Πλάτωνος, Μαρίνου Καρβελά, Γιώργου Παναγιωτίδη, Elizabeth Bishop, Fernando Pessoa και Jorge Luis Borges.

Η παράσταση υποστηρίζεται από video projection και εμπλουτίζεται από μουσικές αφηγήσεις της Λένας Πλάτωνος, του Μάνου Χατζιδάκι, του Αττίκ, ένα μαργαριτάρι του Bizet, ένα φλαμένκο και άνθη από Aleli και στίγματα άλλα.

Σημείωμα του Κωνσταντίνου Αθυρίδη (σκηνοθέτης)

«Κοντσέρτο για μία μέρα που πέρασε» ή που δεν πέρασε. Η απουσία της κλασικής δραματουργικής φόρμας, η παρουσία μίας κλασικής κιθάρας, μια συνεχής συνομιλία της Φιλομήλας με τον χρόνο και ούτε ένας διάλογος. Μια ζωή γεμάτη όνειρα, προσδοκίες, ματαιώσεις, όλα σ’ ένα κλειστό δωμάτιο, χωρίς τοίχους. Με «όπλα» μία μάσκα και μία μπακέτα μαέστρου, ο Χρόνος στάσιμος, παρών ή απών, τετράγωνος ή διανυσματικός, αργός ή βιαστικός, περνάει μέσα από τον κόσμο της Φιλομήλας, άλλοτε συμπάσχοντας και άλλοτε σαρκάζοντας. Ένα εμπνευσμένο κείμενο που ήταν για μένα μία σκηνοθετική πρόκληση.

Σημείωμα της Γεωργίας Βεληβασάκη (ερμηνεύτρια/συγγραφέας)

Μία γυναίκα σ’ ένα δωμάτιο. Μια γυναίκα χτίζει ένα δωμάτιο. Το δωμάτιο είναι η γυναίκα. Αρχή της έμπνευσής μου ήταν η ιδέα του ονείρου που εμμένει, η ματαίωση. Η ηρωίδα γίνεται όχημα των προσδοκιών της, σωρεύει πέτρες-επιθυμίες και χτίζεται από αυτές. Όλα συμβαίνουν σε μία ημέρα ή σε μία ζωή. Ο χρόνος την εμπαίζει. Η κιθάρα της, ένα «άλλο εγώ» στο οποίο απευθύνεται. Δεν είναι τυχαίο που χάνεται μία νότα. Η ίδια στέκεται απέναντι σ’ ένα όλον, όπως μέσα σ’ ένα «κοντσέρτο» ένα σόλο όργανο απέναντι σε μία ορχήστρα˙ ο κόσμος μέσα της κι έξω ο κόσμος ως ένα αντικαθρέφτισμα της αλήθειας της.

Σημείωμα του Γιώργου Παναγιωτίδη (ποιητής/πεζογράφος)

Η Φιλομήλα, η φιλόμουσος δηλαδή, και η ζωή της ολόκληρη ένα πέτρινο δωμάτιο. Κάθε ημέρα της ζωής της και μία πέτρα. Η Φιλομήλα κτίζει από την αρχή το δωμάτιό της, τα όνειρά της, τις αγωνίες της, τους έρωτές της, εμπρός στα μάτια των θεατών. Αρθρώνει έναν λόγο που πηγάζει τόσο από τα βάθη της ψυχής της, όσο και από τα βάθη της λογοτεχνίας. Τραγουδά και εξυψώνεται, τραγουδά και καταβυθίζεται. Προσπαθώντας να δραπετεύσει από τον χρόνο, ζητώντας να καταλάβει τη σχέση της με τον κόσμο, μοιράζεται με τους θεατές λυρικές μελωδίες, υπέροχους στίχους και πάλει τις χορδές τις ψυχής τους. Η ερμηνεύτρια Γεωργία Βεληβασάκη, ως άλλη αναγεννησιακή καλλιτέχνιδα, μας συγκινεί με την ευαίσθητη και πλήρη νοημάτων κειμενική σύνθεσή της και μας δονεί με τραγούδια γεμάτα από τη δύναμη και το συναίσθημα της φωνής της. Μια θεατρική μουσική παράσταση περισσότερο κατάθεση ψυχής, μια δραπέτευση από τον χρόνο γεμάτη νότες και λέξεις, που θα άξιζε κανείς ν’ απολαύσει από κοντά.