Γαλλικός ρομαντισμός στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων

Μετά από πέντε χρόνια αφιερωμένα στο σύγχρονο θέατρο, το Γαλλικό Ινστιτούτο διαφοροποιεί την περιπλάνησή του στη γαλλική δραματουργία και στρέφεται σε έργα του μεγάλου γαλλικού ρεπερτορίου, ελάχιστα ή παντελώς άγνωστα στην ελληνική σκηνή και με φετινό προσανατολισμό το ρομαντικό δράμα ένα είδος που αναστάτωσε βαθιά την ιστορία του γαλλικού και του ευρωπαϊκού θεάτρου.

Τρία έργα, χαρακτηριστικά του λογοτεχνικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα, επιλέχθηκαν από το Γαλλικό Ινστιτούτο :

• Ποτέ μη λες ποτέ, του Alfred de Musset,
• Η χρυσή άμαξα του Prosper Mérimée και
• CHATTERTON | Alfred de Vigny.

Mετά από τους πέντε τόμους με τίτλο «Σύγχρονο Θέατρο» το Γαλλικό Ινστιτούτο και οι εκδόσεις Άγρα ξεκινούν μια νέα σειρά έργων μεταφρασμένων στα ελληνικά από τα εργαστήρια λογοτεχνικής μετάφρασης του Ινστιτούτου. με τίτλο «Γαλλικό θέατρο τότε και τώρα». Ο πρώτος τόμος είναι αφιερωμένος στον Ρομαντισμό και περιλαμβάνει τρία αυτά έργα.

Οι σκηνοθέτες που ανέλαβαν τα τρία αυτά έργα προτάθηκαν από την Νέα Σκηνή με γνώμονα την διαφορετική δυναμική της προσέγγισής τους στο κλασσικό θεατρικό ρεπερτόριο.

Ποτέ μη λες ποτέ | Alfred de Musset

22-24.09.2017, 21.00′

Μετάφραση: Δήμητρα Κονδυλάκη
Σκηνοθεσία: Θέμελης Γλυνάτσης
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Ενδυματολόγος: Αλεξία Θεοδωράκη
Μουσική: Jacques Offenbach
Ηθοποιοί: Μπάμπης Γαλιατσάτος, Βασίλης Λιάκος, Κατερίνα Μαούτσου

«Η συνήθης σύμβαση για ένα αναλόγιο είναι το κοινό να γνωρίζει ένα καινούργιο κείμενο με βάση την ακοή, καταπιέζοντας συνειδητά την όραση – με άλλα λόγια, η εμπειρία γίνεται κυρίως ηχητική. Τι θα γινόταν όμως αν η ηχητική αυτή εμπειρία δεν αφορούσε μόνο το κοινό, αλλά και τους ηθοποιούς, που ακούν και αυτοί το κείμενο που θα έπρεπε να λένε, και καταφέρνουν μόνο να παρεμβαίνουν σε σημεία; Τι θα γινόταν αν οι ηθοποιοί ήταν παγιδευμένοι σε μια κλαουνερί όσο ακουγόταν το εξαιρετικά αστείο κείμενο του Μυσέ, δημιουργώντας μια βουβή φάρσα με αφορμή το κείμενο, αποκαλύπτοντας όμως όλο το τοξικό κοινωνικό σύμπαν που ο Μυσέ τόσο δεξιοτεχνικά μεταμορφώνει σε μια κωμωδία χαρακτήρων; Και όλα αυτά σε μια αποπνικτική, σκοτεινή μπαρόκ ατμόσφαιρα;»

Θέμελης Γλυνάτσης

Η χρυσή άμαξα | Prosper Mérimée

25-27.09.2017, 21.00′

Μετάφραση: Ανδρέας Στάικος
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Γεωργία Μαυραγάνη
Διαβάζουν: Μαρία Τσιμά, Γιώργος Καύκας, Χρίστος Στυλιανού

«Η χρυσή αμαξά είναι μια πικρή πολιτική και υπαρξιακή κωμωδία του Προσπερ Μεριμέ. Αντέχουμε και αγαπάμε όντως την αλήθεια; Και ποιά τελικά είναι αυτή; Πόσο και με ποιόν τρόπο ζητάμε από τον άλλο να μας «ξεγελάσει»; Κι αν τελικά αυτό που ζητάμε είναι ο άλλος να υπερασπιστεί το ζωτικό μας ψέμα με τον πιο αληθινό του τρόπο; Κάπως έτσι δεν είναι και το θέατρο; Θεατρίνα είναι και η βασική πρωταγωνίστρια του έργου που θα κληθεί και θα κάνει αυτή ακριβώς την πολύ δύσκολή αλλά ζωτικής σημασίας υπεράσπιση.»

Γεωργία Μαυραγάνη

CHATTERTON | Alfred de Vigny

28-30.09.2017, 21.00′

Μετάφραση: Ελένη Γύζη
Διασκευή κειμένου: Ελεωνόρα Σταθοπούλου
Σκηνικά και εκτέλεση σκηνικών: Δάφνη Ρόκου & Ελεωνόρα Σταθοπούλου
Σκηνοθετική επιμέλεια αναλογίου: Δάφνη Ρόκου
Ηχητική επιμέλεια: Δάφνη Ρόκου
Eικαστικές κατασκευές: Δάφνη Ρόκου, Ελεωνόρα Σταθοπούλου
Ειδικοί φωτισμοί: Δάφνη Ρόκου
Μετάφραση ποιημάτων: Βαγγέλης Xατζηνικολάου
Ηθοποιοί:Τσάττερτον: Μιλιτιάδης Φιορέντζης. Κίττυ Μπέλ: Όλια Λαζαρίδου. Τζών Μπέλ: Λάμπρος Παπαγεωργίου. Πάστωρ: Βαγγέλης Χατζηνικολάου. Τάλμποτ: Δημήτρης Ντάσκας. Δήμαρχος Μπέκφορντ: Γιώργος Σταυριανός

«Ο αληθινός ποιητής ως μουσειακό είδος. Σε τί χρησιμεύει ένας ποιητής, στην εποχή της τεχνολογίας, των αριθμών και της βιομηχανοποιημένης παραγωγής; Ίσως για να προσδώσει κάποτε με τα ποιήματα του μια ψευδαίσθηση αληθινής ζωής στο σύστημα. Σε μία μικρή μάλλον γωνία τού συστήματος. Ο ποιητής, αυτός ο ανεπάγγελτος “ξένος”, θα ανοίγει τα φτερά του πάντα μόνος στον πιο ψηλό βράχο. Θα πένεται ψυχή (όσο πιο πλούσια είναι αυτή) τε και σώματι και όσο πιο ειλικρινής και αυθεντικός είναι τόσο θα του προσφέρονται για στέγη οι παρυφές της κοινωνίας. Κάθε νέος, που η ιδιαιτερότητα και η ποιητική ματιά του ανησυχούν την εμπορευματοποιημένη ευπρέπεια και τέχνη, θα πρέπει ή να κρυφτεί κάτω από μια προσποιητή κανονικότητα ή να απομακρυνθεί. Η ζωή τού υπαρκτού νεαρού ποιητή Τσάττερον και το ομώνυμο έργο του Αλφρέντ ντε Βινύ είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα μπροστά στα τόσα που γνωρίζουμε ή αγνοούμε. Ο Τσάττερτον είναι όλοι οι νέοι που δεν καταλαβαίνουμε, όλα τα ποιήματα που η ζωή δεν μας αφήνει να γράψουμε και να διαβάσουμε. Είναι η έκφραση τού κοιμισμένου ανήσυχου πνεύματος μας. Κάθε χαρακτήρας τού έργου αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι της κοινωνίας που δεν αντέχει τις ιδιαιτερότητες, αν αυτές πάψουν να είναι μέσα στα ευυπόληπτα επιτρεπτά όρια. Ο Γ. Χειμωνάς έχει πει ότι η ποίηση είναι το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που έχει αιτία και γι’ αυτό αφανίζεται ρημαγμένη από κάτι που δεν έχει αιτία. Η ερώτηση είναι Θα θέλατε να προστατεύσετε την ποίηση και τον ποιητή ακόμα κι αν φωτίζει κάτι που μοιάζει να βρίσκεται έτη φωτός μακριά σας;»