Θεατής: “Η Eπανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα” στο Θέατρο Τέχνης

Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο οι συνειρμοί του πάνε σε ένα πολιτικό έργο. Κάθε άλλο όμως. Παραπλανητικός και αυτός όπως παραπλανητική είναι και η αγάπη, αστεία, μελαγχολική, σκληρή, αδιέξοδη ενίοτε. Με το πρόσφατο σπονδυλωτό δημιούργημά του (2013) ο Joel Pommerat συνέθεσε ακριβώς το αντίθετο από τον αβαντοδόρικο τίτλο: μέσα από μικρές, αυτόνομες ιστορίες παρουσίασε την αποσύνδεση, τον χωρισμό, το άδοξο τέλος της αγάπης, όπου και όπως εκδηλώνεται αυτή. Ζευγάρια νόμιμα, παράνομα, οικογένειες, φίλοι, όλα δεμένα γύρω από την πλανεύτρα αγάπη, την αγάπη ως συναίσθημα που δεν αρκείται, συνεχώς θέλει και άλλο, αναζητά το νέο, την επιβεβαίωση από το παλιό, την αγάπη ως επινόηση για να δικαιολογηθούν οι πόθοι και τα απαγορευμένα.

Η Παράσταση

Φαίνεται πως ο Νίκος Μαστοράκης πέτυχε εκ νέου διάνα. Μετά την περσινή επιτυχία (Τα παιδιά του ήλιου) επιστρέφει για άλλη μια, ακόμα μεγαλύτερη. Με εσωτερική και εξωτερική χημεία σκηνοθέτης και ηθοποιοί κατάφεραν με ελάχιστα τεχνικά μέσα να ζωντανέψουν 20 διαφορετικές ιστορίες, στήνοντας 20 σκηνές-εκδοχές της αγάπης, εστιάζοντας κυρίως σε εκείνη τη λεπτή κόκκινη γραμμή του τέλους της, αναγκαστικού ή μη. Αυτός είναι ο κοινός άξονας. Ιστορίες κάθε λογής που μπλέκουν την αλήθεια με το όνειρο, την εξήγηση με την παράνοια, την αστεία στιγμή με την πίκρα.

Όσο δύσκολο είναι να υπάρξει μαζί η Βόρεια με τη Νότια Κορέα έτσι δύσκολη φαντάζει στις ιστορίες αυτές η αγάπη με το αίσιο τέλος, είναι μάλιστα ιδωμένη στη πιο δύσκολη φάση της, αυτή της κατάληξης. Ιστορίες που μας μιλούν απευθείας στην καρδιά, κάνοντας μας να σκεφτούμε προσωπικές άδοξες αγάπες. Το σκηνικό λιτό, κάγκελα, γύρω και ανάμεσα στα οποία περιφέρονται τα υποκείμενα της αγάπης, συμβολίζοντας προφανώς εμπόδια φυσικά ή ακόμα και υπερφυσικά που δεν επιτρέπουν την (επαν)ένωση, λειτουργώντας ως σύμπλεγμα οριστικού διαχωρισμού.

Οι ιστορίες καθαρές, σύντομες οι περισσότερες, πιο εκτενείς οι λιγότερες, δοσμένες στην ουσία τους -σημαντικότατη σε αυτό η αρωγή της μετάφρασης της Μαριάνας Κάλμπαρη- , καθρεφτίζουν τις ποικίλες αιτίες διάλυσης της πολύμορφης αγάπης (διαζύγιο, χρήματα, παιδιά, αρρώστια, κατάθλιψη), συνθέτουν μια θεατρική απεικόνιση κοινωνιολογικής έρευνας με αποτελέσματα απαισιόδοξα για το μέλλον της ανθρώπινης συνύπαρξης.

Ρυθμοί γοργοί, κρατούν το ενδιαφέρον ζωντανό. Στα συν θα εντάσσαμε τη μετάβαση στο νέο κάθε φορά περιεχόμενο με τρόπο πρωτότυπο, σχεδόν παιγνιώδη, ανάμεσα στις σιδεριές που έφερνε μπροστά τους πρωταγωνιστές της κάθε ιστορίας και αφήνοντας σε πάγκο αναμονής (το άλλο κομμάτι του σκηνικού) τους υπολοίπους. Κοστούμια και φωτισμοί συνδράμουν σε μια ουτοπία μέτρου αφήνοντας τις ερμηνείες να αναδειχθούν.

Αν η σκηνοθετική ματιά του Νίκου Μαστοράκη χαρακτηρίζεται από λιτότητα είναι προφανώς γιατί έχει να κάνει -εχέγγυο εξάλλου και η περσινή συνεργασία με την ίδια ομάδα- με ερμηνευτές υποδειγματικούς εκτελεστές των ιστοριών του, αρκούντως συνειδητοποιημένοι αν κρίνουμε πώς εναλλάσσονταν στους ρόλους εμπλεκόμενοι με τα λογής θύματα-υποκείμενα της αγάπης. Κλέων Γρηγοράδης, Μαρία Καλλιμάνη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Ιωάννα Μαυρέα, Δημήτρης Πασσάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου και ο εξαιρετικότατος Χάρης Φραγκούλης (συμμετοχή Χριστίνα Παπατριανταφύλλου, Ανθή Σαββάκη), εκφραστικότατοι ερμηνευτικά αλλά και κινησιολογικά, “ελίσσονται” με σθένος ανάμεσα στα κάγκελα, διεκδικώντας αγάπες καταδικασμένες, κερδίζοντας, ωστόσο, χειροκροτήματα ενθουσιώδη για τον “αγώνα” αυτό.