Ο Συνήγορος

«Αν ως φίλο σου ορίζεις κάποιον που θα πέθαινε για σένα, τότε λυπάμαι αλλά δεν έχεις φίλους!» Oι Μάικλ Φασμπέντερ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Μπράντ Πιτ, Πενέλοπε Κρουζ και Κάμερον Ντίαζ εμπλέκονται σε μια σκληρή περιπέτεια παρανομίας και ναρκωτικών.

Ο Ρίντλεϊ Σκότ ενώνει τις δυνάμεις του με τον βραβευμένο με Πούλιτζερ, συγγραφέα Κόρμαν ΜακΚάρθι (“Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους”) και χρησιμοποιεί ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, με σκοπό να στήσει ένα θρίλερ με ένταση και σκοτεινό χιούμορ. Το αν το καταφέρνει όμως είναι ένα θέμα…

Ο σκοτεινός κόσμος των ναρκωτικών με αρκετές δόσεις ακραίας βίας και περίπλοκες συνωμοσίες, λατίνους μετανάστες, ακριβό life style εμφανίζονται στην νέα και πολυαναμενόμενη ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ. Γρήγορα αυτοκίνητα, ακόμα πιο γρήγορες (στο θέμα του σεξ) γυναίκες, αλλά τρομερά επικίνδυνες, ένας κόσμος γεμάτος κινδύνους, εγκληματίες που κάνουν φοβερά εκλήματα χωρίς να τους νοιάζει, αλλά φιλοσοφούν στο κινητό τηλέφωνο, λες και αναλύουν το Νίτσε, είναι μερικά από τα στοιχεία της ταινίας.

Η ταινία θα λέγαμε ότι είναι πλούσια σε εντυπωσιασμό, αλλά φτωχή σε ουσία. Μια ανάλυση για τα διαμάντια, το σεξ που κάνει η ξεβράκωτη Κάμερον Ντίαζ με το παμπρίζ της Φεράρι του Χαβιέ Μπαρδέμ (με τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου να κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια) και ένα καλογυρισμένο πιστολίδι, κάποια ωραία αυτοκίνητα και μερικά ενδιαφέροντα πλάνα ήταν τα σημεία του έργου, που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον.

Η Κάμερον Ντίαζ είναι σέξι (πολύ πιο σέξι σε αυτό το έργο από την Πενέλοπε Κρουζ), αλλά πολύ ψεύτικη ως χαρακτήρας. Συνδυάζει στοιχεία μιας μοιραίας γυναίκας, που δύσκολα συνταιριάζουν και είναι αρκετά κλισέ. Αλλά το έργο γενικά δεν έχει πολύ πειστικούς χαρακτήρες. Και γι’ αυτό δεν ευθύνεται η ποιότητα των ηθοποιών, η οποία είναι υψηλή, αλλά στο σενάριο και την πλοκή, που εστιάζουν στην ίντριγκα, τις ανατροπές και την ακραία βία, αλλά όχι στην ουσία. Και ιδίως- αυτό είναι το παράξενο για σενάριο ταινίας- δείχνουν μια κουραστική εμμονή στις ατάκες.

Το έργο δεν σου εξηγεί πολλά βασικά της συνωμοσίας που στήνεται. Αντίθετα, το σενάριο «καταβροχθίζει» άπλυστα πάρα πολύ χρόνο σε διάφορες ατάκες από τους χαρακτήρες, που δεν προσφέρουν τίποτα στην εξέλιξη του φορτωμένου με αρκετό αίμα έργου ή στην κατανόηση της υπόθεσης.

Συνολικά, το έργο του Ρίντλεϊ Σκοτ έχει έντονη πλοκή, αρκετή βία, σεξ απίλ, είναι αρκετά καλά γυρισμένο, αλλά δεν έχει πολλή ουσία και σου αφήνει πολλά κενά. Ενώ προσπαθεί-υποτίθεται- να σου δείξει το πραγματικό πρόσωπο του άγριου κόσμου των ναρκωτικών, στην πραγματικότητα κάνει το εντελώς αντίθετο: δημιουργεί μια ελάχιστα πειστική συνωμοσία με κεντρικό ενορχηστρωτή το πιο αταίριαστο πλάσμα, για να την σκεφτεί και να την υλοποιήσει.

Γιώργος Σμυρνής