Η Ερυθρά Νήσος στο Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης
Η Εταιρεία Θεάτρου Οίστρος παρουσιάζει από 8 Νοεμβρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή την αλληγορική κωμωδία του Μιχαήλ Μπουλγκάκοβ “Η Ερυθρά Νήσος” στο Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης για 15 μόνο παραστάσεις.
Η «Ερυθρά Νήσος» είναι μία αλληγορία που, αν και γραμμένη σε κωμικό ύφος, αποτελεί στην ουσία της ένα πολιτικό κείμενο που πραγματεύεται τη ματαιοδοξία της εξουσίας και την ανάγκη του πλήθους να ακολουθήσει τον επόμενο «σωτήρα».
Λίγα λόγια για το έργο:
Η ιστορία που αφηγείται ο Μπουλγκάκοβ τοποθετείται σε μία συνθήκη πρόβας τζενεράλε ενός θιάσου, που θα παρουσιάσει το έργο ενός πρωτοεμφανιζόμενου Ρώσου συγγραφέα. Το έργο μιλάει για ένα νησί στη μέση του πουθενά, την Ερυθρά Νήσο. Μεγάλος φυσικός πλούτος, ένας ανόητος βολεμένος άρχοντας, ένας φτωχός λαός. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι επισκέπτονται το νησί και αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι μόνο ένας παραθεριστικός παράδεισος αλλά και μια απύθμενη πηγή εύκολου πλουτισμού και κερδοσκοπίας. Πεντακόσια καντάρια μαργαριτάρια ανταλλάσσονται με δέκα κασόνια ρούμι και μια μεταχειρισμένη δερμάτινη βαλίτσα. Όμως η μοίρα τα φέρνει έτσι και το ηφαίστειο καταπίνει τον παλαιό άρχοντα. Το κενό εξουσίας και την ανάγκη του λαού για ελπίδα εκμεταλλεύεται ο Κίρι Κούκι και ανεβαίνει στο θρόνο. Πληροί όλες τις προϋποθέσεις της νέας εποχής. Είναι μορφωμένος, έχει καλούς τρόπους και ξέρει ξένες γλώσσες για να μπορεί να συναλλάσσεται με τους Ευρωπαίους, οι οποίοι έρχονται να διεκδικήσουν τον πλούτο που τους “ανήκει”.
νεαρό Ρώσο συγγραφέα να παραδίδει το νέο του έργο, την «Ερυθρά Νήσο», σ’ ένα φημισμένο θέατρο της Μόσχας. Ο λογοκριτής θα καταφτάσει στο θέατρο από στιγμή σε στιγμή και ο θίασος υποχρεώνεται να παρουσιάσει κατευθείαν το έργο σε γενική δοκιμή. Η αλήθεια της ζωής και της σκηνής συνδιαλέγονται καθώς ο θεατής παρακολουθεί την πραγματικότητα μέσα από ένα θεατρικό καλειδοσκόπιο.
Η ομάδα Οίστρος βουτάει στα παρθένα νερά της «Ερυθράς Νήσου» και στήνει ένα κωμικό πανηγύρι αθωότητας. Υπό τους ήχους ζωντανής μουσικής, μέσα στο ρυθμό του συνόλου κρουστών του Βασίλη Βασιλάτου, κοιτάει κατάματα την εξουσία και προσπαθεί να μη σαγηνευθεί από τη γλύκα της.
