The sky up above στο θέατρο Αλκμήνη: Δυναμικό ξεγύμνωμα!

Το κείμενο είναι της ηθοποιού. Περιέχει σύνθεση αυθεντικών αποσπασμάτων από το ημερολόγιο του πατέρα της Erich Bernhardt. Η υπόθεση μιλάει για μια κόρη που έχει μεγαλώσει χωρίς τον πατέρα της. Κάποια βραδιά σε μια σοφίτα, η κιθάρα, τα ρούχα, οι φωτογραφίες, τα ηχογραφημένα τραγούδια, το ημερολόγιο του πατέρα, τα παιδικά παιχνίδια, οι μνήμες και οι φαντασίες της κόρης γίνονται οι μυστικοί δρόμοι που οδηγούν στη φανταστική τους συνάντηση. Εκείνη συνομιλεί μαζί του, παίρνει τη μορφή του και ζωντανεύει εκδοχές της ζωής του όπως μπορεί να τις φανταστεί. Ρίχνοντας φως στο σκοτάδι της απουσίας, της ψυχικής ασθένειας, της αυτοκτονίας του πατέρα, η κόρη φανερώνει τον ιστό μιας σχέσης που τρέφεται με ανεξίτηλες μορφές της ζωής: παιχνίδι, προσμονή, όνειρα, πόνο, τρέλα, φόβο, οργή, μα πάνω απ’ όλα αγάπη.

Η σκηνοθεσία είναι του Richard Nieoczym. Η συνύπαρξη ανάμεσα στην ηθοποιό- συγγραφέα και τον σκηνοθέτη αποβλέπει στην ανάδειξη της βιωματικής πλευράς του θεατρικού δρωμένου. Η ενδιαφέρουσα κινησιολογία και τα ενδιαφέροντα αφαιρετικά στοιχεία συγκαταλέγονται στα συν της παραστάσεως… Το όποιο γυμνό υπάρχει στην παράσταση, είναι δικαιολογημένο και ενισχύει την δραματική ένταση, συνδυαζόμενο με το υγρό στοιχείο. Το πάθος της ηθοποιού φτάνει σε μία δραματική κορύφωση, ξεγυμνώνοντας (συμβολικά και πραγματικά) το δράμα της μπροστά στο κοινό. Η όλη προσέγγιση είχε μια αυθεντικότητα και με ενδιαφέρουσα κινησιολογία.

Από εκεί και πέρα, το κείμενο ήταν αδιάφορα και η απαγγελία του προβληματική. Μιλώντας πότε στα ελληνικά και πότε στα γερμανικά η ηθοποιός, έμοιαζε να πατάει σε δύο βάρκες. Πολύ καλύτερη ήταν η απαγγελία της Bernhardt στα γερμανικά- αλλά τότε δεν καταλάβαινες τίποτα (τουλάχιστον οι μη γερμανομαθείς, όπως εγώ). Αλλά και εκεί που καταλάβαινες, όταν μιλούσε στα ελληνικά, η συρραφή ήταν σαν ένα ερασιτεχνικό έργο αφηρημένης λογοτεχνίας – ακατανόητο και βαρετό. Αυτό, σε συνδυασμό με την κακή απαγγελία, ζημίωσε σημαντικά το έργο.

Πιστεύω ότι αν δεν είχε καθόλου λόγο, το συγκεκριμένο εγχείρημα θα ήταν καλύτερο. Ίσως να ήταν καλύτερο αν παιζόταν μόνο στα γερμανικά. Κι επειδή η δίγλωσση (τουλάχιστον) ηθοποιός παίζει καλύτερα με την γερμανική γλώσσα, αλλά κι επειδή δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από το κείμενο.

Θεωρώ ότι η τόλμη και η αυθεντικότητα της περφόρμανς -που έφτασε στο επίπεδο ενός έντονου ψυχικού ξεγυμνώματος- καταστράφηκε από το ανούσιο κείμενο και την κακή απαγγελία του. Πιστεύω ότι το ίδιο έργο, χωρίς κείμενο και μόνο με την κινησιολογία και τα άλλα σκηνοθετικά ευρήματα, αλλά με σαφώς μικρότερη διάρκεια, θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Γιώργος Σμυρνής