Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο που προσεγγίζει με απόλυτο ρεαλισμό το θέμα της έκτρωσης και τις συνέπειες σε γυναίκες και άνδρες.
Μια γυναικεία φωνή ακούγεται – μια ανύπαντρη γυναίκα που έχει στα σπλάχνα της ένα παιδί. Η γυναίκα αυτή δεν έχει όνομα, ούτε αποκαλύπτει την κοινωνική της θέση. Άλλωστε δεν έχει νόημα. Αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε γυναίκα. Πως αντιμετωπίζεται από τον περίγυρο της. Από τον πατέρα του παιδιού, τους γονείς της, τον εργοδότη της. Πως μπορεί να νιώσει μια γυναίκα όταν θέλει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί και κανείς άλλος δεν το θέλει. Ακόμα και το ίδιο το παιδί..
Αν το μωρό αυτό που βρίσκεται ακόμα μέσα στην κοιλιά και καταλάβαινε όλο αυτό που συμβαίνει, μπορούσε να μιλήσει, τι θα έλεγε;
Ο μονόλογος γίνεται σχεδόν μια εξομολόγηση. Ο πατέρας του παιδιού, η φίλη, ο γιατρός, η μοντέρνα γιατρός, το αφεντικό της δουλειάς και οι γονείς. Όλοι μάρτυρες μιας συμβολικής δίκης στην οποία αποφασίζεται η καταδίκη, που επιβεβαιώνει ότι η γυναίκα είναι πάντα ένοχη.
Κείμενο: Μάρω Μπουρδάκου
Σκηνοθεσία: Μάνος Πετούσης
Σκηνογραφία – κοστούμι: Νίκος Καλαϊτζίδης
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης
Φωτογραφίες: Δημοσθένης Γαλλής
Βοηθός σκηνοθέτη: Κώστας Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνογράφου: Στέλλα Παπάζογλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ιωάννα Βουγιούκα
Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Καλαϊτζίδης
Χειρισμός μουσικής και φώτων: Θοδωρής Κυρατζής
