Μεσημέρι σχεδόν στη KNOT gallery

Το μεσημέρι σχεδόν είναι μία παράσταση-ωδή στο μη ορθό. Τέσσερις ερμηνευτές εργάζονται μεθοδικά πάνω στην ταξινόμηση του υλικού της ζωής. Και στήνουν μια εγκατάσταση, μια άλλη, διαφορετική για τον καθένα, εκδοχή. Κάνουν τη δική τους απόπειρα. Χωρίς περιορισμούς. Για να μπορούν να παίξουν, να δοκιμάσουν, να μην ανησυχούν προπάντων μην τύχει κι αποτύχουν.
Ένα [non] crash test.

Συντελεστές:
σύλληψη-σκηνοθεσία: Σίμος Πατιερίδης
σχεδιασμός σκηνικού: Σίμος Πατιερίδης, Κατερίνα Μηλιαρέση
κατασκευή σκηνικού: Κατερίνα Μηλιαρέση, Γεωργία Μπούρδα, Σίμος Πατιερίδης
κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Ζερβουδάκη
ηχητικό τοπίο: Χρύσανθος Χριστοδούλου
φωτογραφικό υλικό: Alessandro Giacalone

Ποια είναι η ομάδα tok talk_
Η ομάδα tok talk_ σχηματίστηκε το 2009 από τους Βασίλη Λιάκο, Στέφη Πουλοπούλου και Σίμο Πατιερίδη. Βασικοί στόχοι της ομάδας από την αρχή της σύστασής της ήταν αφενός η διαμόρφωση μιας προσωπικής αισθητικής φόρμας έκφρασης με ερευνητικό τρόπο, ώστε δυνητικά να συνδυάζονται πολλά και διαφορετικά μέσα αφήγησης ανάλογα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της κάθε παραγωγής και αφετέρου η συλλογικότητα, στη λογική της συνδημιουργίας, της από κοινού λήψεως αποφάσεων αλλά και ισότιμης συμμετοχής σε ό,τι αφορά την υλοποίηση των εκάστοτε παραγωγών.

Η πρώτη παραγωγή της ομάδας ήταν η παράσταση με τίτλο ‘θέλει σκάψιμο’, Είχε χαρακτήρα θεάτρου λόγου, με κείμενο γραμμένο από τους ίδιους και με θεματική την αναζήτηση της προσωπικής ελευθερίας και ισορροπίας μέσα από την κατάκτηση της μη αναβλητικότητας στην διαχείριση των προσωπικών μας ζητημάτων. Παρουσιάστηκε στο Bob Theatre Festival στο Θέατρο ‘Χώρα’ την άνοιξη του 2009 και στο Μικρό Φεστιβάλ 3 της Ομάδας καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα, στην Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 2010.

Η παράσταση ‘μεσημέρι σχεδόν’ είναι η δεύτερη παραγωγή της ομάδας. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει λόγος και το βάρος πέφτει στην εικόνα, στην φαντασία που αυτή μπορεί να προάγει. Πρόκειται για μία ζωντανή εγκατάσταση που πρωτεύοντα ρόλο έχει ο εικαστικός της χαράκτηρας.
Η παράσταση κινείται σε δύο άξονες, ο πρώτος από τους οποίους είναι το δικαίωμα (ουτοπικά) στην απόλυτη επιλογή της ζωής που θέλω να ζήσω, ο δεύτερος έχει να κάνει με ένα είδος μεγέθυνσης της μη ορθότητας των στιγμών μας, κυρίως όμως της απενοχοποίησης από εμάς σε ό,τι αφορά την αποτελεσματικότητά μας, άλλως την αποδεκτή από το σύνολο συμπεριφορά μας ως προς την παραγωγική μας δεινότητα.

Πρόκειται για μια παράσταση-ωδή στην αποτυχία, στο άστοχο, στον μη παραγωγικό χρόνο, μια ωδή στο μη ορθό.ερμηνεία-συνδημιουργία: