Ο συνδικαλισμός …. ανώτερος της τέχνης;

Έτσι μου φάνηκε κάπως παράξενη η ακύρωση της χορευτικής παράστασης “Υπερπαραγωγή” με τον τρόπο που έγινε, στο Ελληνικό Φεστιβάλ. Μία ομάδα καλλιτεχνών΄- συνδικαλιστών μπήκαν στους χώρους του φεστιβάλ στην Πειραιώς 260 απαιτώντας οι καλλιτέχνες που θα παρουσίαζαν performance προχτές, να ασκήσουν το δικαίωμα της απεργίας.

Σε απάντηση ότι δεν θέλουν να απεργήσουν, οι συνδικαλιστές απαντούσαν ότι η θέληση αυτή δεν μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψη γιατί το κάνουν επειδή διαφορετικά θα απολυθούν. Φώναζαν συνθήματα του τύπου “καλλιτέχνες ενωμένοι- ποτέ νικημένοι”. Κατηγορούσαν το Φεστιβάλ, για φιλοχρήματη στάση. Μία συνδικαλίστρια (και μάλλον, από ό,τι κατάλαβα, χορεύτρια) είπε το εξής χαριτωμένο: “Εδώ κυρία μου πέφτει σήμερα η κυβέρνηση κι εσύ θες να δεις παράσταση χορού;” (Ο συνδικαλισμός είναι τελικά ανώτερος της τέχνης;)

Έκαναν τελικά τόση φασαρία, που αποφασίσθηκε η ακύρωση της παράστασης από το Φεστιβάλ.

Βέβαια, από την άλλη, όσο παράξενο κι ακούγεται καλλιτέχνες να απεργούν, δεν πρέπει να ξεχνάμε την τεράστια απεργία των σεναριογράφων στο Hollywood. Ήταν τόσο γενικευμένη, που δημιούργησε τεράστια προβλήματα στην βιομηχανία του θεάματος. Κι οφειλόταν στο γεγονός ότι οι σεναριογράφοι αισθάνονταν παραγνωρισμένοι και αδικημένοι.

Επομένως, το δικαίωμα της απεργίας υπάρχει σε όλους τους κλάδους των εργαζομένων, ακόμα και των καλλιτεχνών. Ακόμα κι αν κάνει δύσκολη τη ζωή του κοινού. Καλό πάντως είναι αυτά να τα περιμένουν οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ και να προλαβαίνουν τέτοιες καταστάσεις, όπως έγινε με την “Βρομιά” του Θεοδωρόπουλου που αναβλήθηκε εγκαίρως και γλίτωσε το κοινό την ταλαιπωρία. Από την άλλη, βέβαια, ήμασταν θεατές ενός ενδιαφέροντος θεάματος, με τους συνδικαλιστές στο τέλος να πανηγυρίζουν για τον θρίαμβό τους.

Γιώργος Σμυρνής