Το σπουδαίο έργο «Το Χελιδόνι» του Ισπανού συγγραφέα Γκιλιέμ Κλούα παρουσιάζεται από τις 20 Απριλίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο ΕΛΕΡ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη. Τους δυο ρόλους του έργου ερμηνεύουν η Μαρία Τσιμά και ο Κυριάκος Μαρκάτος.

Το «Χελιδόνι» έχει διαγράψει μια σημαντική διεθνή πορεία, με επιτυχημένες παραστάσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας, στο Λονδίνο, στην Ιταλία, στη Ρουμανία, στην Ουρουγουάη, στη Βραζιλία, στο Πουέρτο Ρίκο, στο Περού, στην Κύπρο, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες (Μαϊάμι, Νέα Υόρκη, Σικάγο). Στην Αθήνα έχει ανέβει δύο φορές, γνωρίζοντας ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση από το κοινό και την κριτική. Το έργο— γραμμένο με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στο «Pulse» nightclub στο Ορλάντο το 2016 — δεν λειτουργεί ως χρονικό ενός γεγονότος, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη διερεύνηση του τραύματος που αφήνει πίσω του. Ο Κλούα μετατρέπει την πληγή σε ένα πυκνό, εσωτερικό δράμα για τη μνήμη, την απώλεια και τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση και την αποδοχή του άλλου.

Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα, σε ένα μάθημα φωνητικής που ξεκινά ως μια τυπική συνάντηση. Πολύ γρήγορα όμως οι δύο χαρακτήρες, η Αμέλια κι ο Ραμόν, καταλαβαίνουμε πως συνδέονται με έναν τρόπο βαθύτερο και πιο οδυνηρό απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Ο διάλογός τους εξελίσσεται σε μια σταδιακή σύγκρουση, όπου ο πόνος, η άρνηση και η ενοχή έρχονται στην επιφάνεια. Ένα ψυχολογικό δράμα που μιλά καθαρά κι ειλικρινά για τη βία απέναντι στη διαφορετικότητα και για το κόστος που αφήνει αυτή η βία πίσω της. Χωρίς διδακτισμό και χωρίς εύκολες λύσεις, το έργο κι η παράσταση προσπαθούν  να οδηγήσουν  τους ήρωες και το κοινό σε μια άμεση επαφή με την αλήθεια.

«Αγαπώ την Ισπανία και την Τέχνη της, έχοντας αγαπήσει τα έργα του Λόρκα, έχοντας θαυμάσει τους πίνακες του  Γκόγια κι έχοντας σκηνοθετήσει παλιότερα το «Μια στιγμή πριν» και το «Είμαι άσχημη» του Σέρτζι Μπελμπέλ. Παρακολουθώ στενά τη σύγχρονη ισπανική δραματουργία και όταν συνάντησα το «Χελιδόνι» του Κλούα- πρώτη φορά στη σκηνή με την αξέχαστη Σοφία Σεϊρλή- συγκλονίστηκα. Έτσι, δεν το σκέφτηκα καθόλου όταν μου το πρότεινε ο φίλος και συνεργάτης Κυριάκος Μαρκάτος. Η Μαρία Τσιμά ενθουσιάστηκε, οι υπόλοιποι συνεργάτες βρέθηκαν αμέσως και αρχίσαμε δουλειά!

Σε κάθε πρόβα ανακαλύπταμε και μια καινούρια πτυχή στην ιστορία του Ντάνυ, του Ραμόν και της Αμέλια. Ένα καινούριο επιχείρημα που στέριωνε την απόφασή μας να παραστήσουμε το έργο ξανά στο κοινό, γιατί τα λόγια του έργου πρέπει να λέγονται ξανά και ξανά! Τα αισθήματα που γεννά το έργο πρέπει να γεννιούνται ξανά και ξανά! Το οφείλουμε καταρχήν στους εαυτούς μας αν θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι.

Ευχαριστώ τη Μαρία Χατζηεμμανουήλ για την εξαίρετη μετάφραση κι αφιερώνω τη δική μου εργασία στη Μνήμη της Σοφίας που τη χάσαμε πέρσι τόσο άδικα». 
Γιάννης Αναστασάκης