Είδαμε απόψε την παράσταση του Κωνσταντίνου Ντέλλα και της ομάδας Βouλούki (αχ, δεν βαριέστε με αυτές τις ορθογραφίες πια;) στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Είδαμε και το ίδιο το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, βασικά. Αυτή η παράσταση είναι τόσο περιήγηση στην ιστορία των βρυκολάκων στην ελληνική παράδοση όσο και ξενάγηση σε όλους τους εντυπωσιακούς και (δαπανηρά, σίγουρα, αλλά άξια) αποκατεστημένους χώρους του ιστορικού χώρου του Πειραιά.Από τον Μανώλη ΒαμβούνηΠηγή: www.gkoultoura.gr
Ο μολιερικός Σκρουτζ ονομάζεται Αρπαγκόν και παρουσιάζεται σε όλο του το «μεγαλείο» και κυρίως σε όλη του τη μικρότητα στο Φιλάργυρο του Γάλλου κωμωδιογράφου. Το συγκεκριμένο έργο σκηνοθετεί ο Γιάννης Μπέζος στο Εθνικό Θέατρο, ο οποίος ερμηνεύει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Αυτό, εδώ, είναι το θέμα. Το μέγεθος του έργου, θαυμαστό μα και φοβιστικό. Πώς να πλησιάσεις κάτι τόσο (εξ ορισμού) "επικό" και α) να σταθείς αντάξιος του, χωρίς όμως β) να αποθαρρύνεις το ευρύτερο κοινό σου; Το πρώτο 6ωρο ανέβασμα της παράστασης στο Φεστιβάλ Αθηνών ήταν μια -τολμώ να το πω- εμπειρία ζωής. Γιατί είναι όντως... Ε-Π-Ο-Σ η Ιλιάδα αυτή, δια χειρός Στάθη Λιβαθινού. Ένα τεράστιο στοίχημα που υλοποιείται αψεγάδιαστα και μεταφέρει την ουσία και (ναι) την αφάνταστη κλίμακα της Ιλιάδας χωρίς -πάρα πολύ σημαντικό- να καταπονεί τον θεατή, παρά τη μεγάλη διάρκεια του.Από τον Μανώλη ΒαμβούνηΠηγή: www.gkoultoura.gr
Η πιο μοιραία και φονική από όλες τις γυναίκες της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, η Μήδεια, σε μια από τις πιο μεταμοντέρνες εκδοχές στο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη "Ο Πολιτισμός: μια κοσμική τραγωδία". Η παράσταση ανεβαίνει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σκουρλέτη.
Ένας άντρας προσποιείται ότι είναι «στο βρακί» της φιλάρεσκης ερωμένης του, ενώ το μόνο που θέλει στην πραγματικότητα είναι να την ξεφορτωθεί, για να παντρευτεί μια άλλη. Αυτό πυροδοτεί την φάρσα κρεβατοκάμαρας με πολλά ευφάνταστα ερωτικά μπουρδουκλώματα του Georges Feydeau "Un Fil Ά La Patte" με τον ελληνικό τίτλο: "Μες Στο Βρακί Της".
Σε τι πιστεύει ο άνθρωπος, όταν ξεγυμνώνεται από τα ενδύματα που του βάζει ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός; Στο Θεό της Σφαγής, μας απαντάει η Γιασμίνα Ρεζά με το ομότιτλο έργο της που ανεβαίνει στο θέατρο 104 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου.
Η Οδύσσεια ενός εργαζομένου, προκειμένου να πάρει την πολυπόθητη αυξησούλα του, γίνεται μια αφηγηματική Οδύσσεια κι ένα πανέξυπνο παιχνίδι εξάντλησης και επινόησης πιθανοτήτων στο έργο «Η Αύξηση» του Georges Perec. Το λογοτεχνικό αυτό έργο έκανε θεατρική παράσταση η Ομάδα 4Frontal σε σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη στο θέατρο 104.
Τα παιδικά χρόνια τα θυμόμαστε συνήθως με νοσταλγία, καθώς είναι τα χρόνια της ανεμελιάς. Όμως μας στιγματίζουν κιόλας, γιατί αυτά που ζούμε τότε, χαράζονται βαθιά μες το υποσυνείδητό μας. Τον παραμυθένιο και συνάμα ζοφερό χαρακτήρα της παιδικότητας παρουσιάζει η παράσταση "Μορφές από το έργο του Βιζυηνού".
Πώς θα ένιωθε η Μελίνα Μερκούρη αν έβλεπε τι συμβαίνει σήμερα και τι γίνεται με τον πολιτισμό, με τους ηθοποιούς, με τα μάρμαρα του Παρθενώνα και γενικά με όλα όσα πάσχισε; Με βάση αυτή την απορία "στήνεται" μια παράσταση και με αφορμή τη Μελίνα Μερκούρη μιλάει για τη σημερινή κατάσταση του πολιτισμού στο θέατρο Επί Κολωνώ.
Η «Μήδεια» ανεβαίνει και θα συνεχίσει να ανεβαίνει. Πώς όμως θα ανέβει σε μια μελλοντική Ελλάδα, που κυβερνιέται απολυταρχικά; Αυτό το ερώτημα θέτει η παράσταση «Λευτεριά στη Μήδεια» του Χάρη Μπόσινα, σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου.
Όπου φτωχός κι η μοίρα του; Το ακριβώς αντίθετο. Ο φτωχός κυνηγάει το όνειρό του πάση θυσία. Ένας πεινασμένος θίασος μένει σε ένα ξενοδοχείο φεσώνοντας του. Και προσπαθεί πάση θυσία να ανεβάσει μια παράσταση, αλλά και να γλιτώσει από τα χρέη του. Το αποτέλεσμα είναι εξωφρενικές καταστάσεις στην τρελή κωμωδία (φάρσα) Room Service που ανεβαίνει στη Στέγη σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου.
Μια αλλόκοτη συνέντευξη εργασίας που ποτέ δεν έρχεται και τρεις ηλικιωμένοι άνθρωποι που την περιμένουν, είναι το θέμα του θεατρικού έργου «Ζητείται Κλόουν Ηλικιωμένος» του Ρουμάνου συγγραφέα Ματέι Βίσνιεκ. Η παράσταση ανεβαίνει στην Β Σκηνή στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου.
Ένα αγαπημένο μυθιστόρημα των παιδικών μας χρόνων με έντονα στοιχεία περιπέτειας και όλα τα κλισέ των πειρατών, τα οποία κληρονόμησε στις επόμενες γεννιές, παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ο λόγος για "το νησί των θησαυρών" του Ρόμπερτ Στίβενσον σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.
«Η αγάπη που κινεί τον ήλιο και τα άλλα αστέρια», έγραψε ο Δάντης στη Θεία Κωμωδία. Για την παντοδυναμία της αγάπης μιλάει κι ο Λέων Τολστόι στο παραμύθι- αλληγορία του «Από τι ζουν οι άνθρωποι» ανεβαίνει στο θέατρο, για να γίνει βάλσαμο στις δύσκολές μέρες που ζούμε. Στην παράσταση σκηνοθετούν και πρωταγωνιστούν η Όλια Λαζαρίδου, ο Γιώργος Νανούρης και ο Ηλίας Κουνέλας στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».
Ένας μονόλογος για τον Ρεμπώ, με εκφωνητή τον ίδιο το Ρεμπώ, αλλά με θέμα όχι τη ζωή του Αρθούρου Ρεμπώ, αλλά... κάτι άλλο. Αυτό ήταν η παράσταση «Είμαι ένας άλλος» στο Από Μηχανής Θέατρο με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Στάνκογλου σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη – Knutsen.
Ο Χρήστος Φερεντίνος παγιδεύεται σε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και μεταμορφώνεται σε Ηρακλή Πουαρό, για να λύσει ένα "στοιχειωμένο" έγκλημα. Όλα αυτά για τις ανάγκες της μυθοπλασίας του έργου «Καλώς ήρθατε Ντετέκτιβ Πουαρό» που ανεβαίνει στο Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου σε σκηνοθεσία Φρόσως Λύτρα.
Μπορεί μία παράσταση να συνδυάσει το θέατρο με το πατινάζ, τη χαρά της ζωής με το πένθος του θανάτου, τα οικογενειακά προβλήματα με τις φιλοσοφικές αλήθειες; Αυτά τα στοιχεία επιχειρεί να συνδυάσει και να φέρει σε διάλογο η παράσταση «Παραλλαγές Θανάτου» του σημαντικού Νορβηγού συγγραφέα Γιον Φόσσε σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά, που ανεβαίνει στο θέατρο Πορεία.
Εμμονές, ανικανοποίητοι πόθοι, τα πρέπει που συνθλίβουν την επιθυμία, η χριστιανική ηθική και η υποκρισία των καθώς πρέπει, μαζί με μια σκοτεινή αρρώστια είναι τα πιο φοβερά φαντάσματα στις ζωές των ανθρώπων. Όλα αυτά στους Βρικόλακες, ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ίψεν, που ανεβαίνει στο θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού.
Ζητείται μπαμπάς- πρίγκιπας του παραμυθιού, για να σώσει ένα ορφανό από τη μιζέρια. Ένα μιούζικαλ με πρωταγωνιστές παιδάκια και το όνειρο μιας καλύτερης ζωής με φόντο την εποχή του κραχ του 29 κι ένα μεγιστάνα που αποδεικνύεται ο πρίγκιπας του παραμυθιού για ένα ορφανό, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Αυτό είναι το Annie, ένα ακόμα διάσημο μιούζικαλ που παίζεται αυτή την περίοδο στο Θέατρον του Ελληνικού Κόσμου σε σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλου.
Κάνουμε ταινίες για την τέχνη ή για το χρήμα; Τα ηθικά διλήμματα ενός παραγωγού του Hollywood εξετάζει το έργο «Τώρα που γυρίζει» του David Mamet, που ανεβαίνει στο θέατρο Faust σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου.
Το ομηρικό τέρας της Χάρυβδης, που άνοιγε τα απύθμενα σαγόνια της και καταβρόχθιζε τα πάντα, θυμίζει η «συμπαθητική» γιαγιούλα στο La Nonna. Η γιαγιά αυτή στο έργο του Roberto Cossa είναι ένα πλάσμα αστείο και συνάμα καταστροφικό, που τρώει ασταμάτητα, ρημάζοντας την οικογένεια που τη φροντίζει.
Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης φιλοξενεί φέτος ένα δυνατό καλλιτεχνικό εγχείρημα, την μουσικοθεατρική παράσταση «Όταν έχω εσένα» του Σταμάτη Κραουνάκη και της Σπείρα -Σπείρα, που ανοίγει την αγκαλιά της για να χαρίσει γέλιο και να μοιράσει ελπίδα.
Η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι τόσο πολύπλοκη, που είναι ένα σύμπαν ολόκληρο. Αλλά και ο κόσμος που μας περιβάλλει είναι ακόμα πολυπλοκότερος, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να τον κατανοήσει. Αυτή τη συμπαντική πολυπλοκότητα αναδεικνύει με έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα τρόπο του έργο του Νικ Πέιν "Αστερισμοί", που ανεβαίνει στο θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.
«Όσοι είστε για το Μουνή της Κιτσοπούλου, παρακαλώ περάστε κάτω τις σκάλες»...Το να παρακολουθείς τις άβολες συμπεριφορές του προσωπικού όποτε πρέπει να αναφερθούν στην παράσταση «Μουνής», είναι τόσο απολαυστικό όσο και τα bold γράμματα του τίτλου στη γιγαντοαφίσα έξω από το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Από μόνο του, αυτό είναι μια μικρή νίκη ενάντια στον επιφανειακό καθωσπρεπισμό που πνίγει αυτή τη χώρα, σήμερα όπως και πάντοτε. Σ'αυτόν τον καθωσπρεπισμό επιτίθεται με απίστευτο «Κέφι» και η Λένα Κιτσοπούλου, μέσα από το ομώνυμο διήγημα «Ο Μουνής» (συλλογή «Μεγάλοι Δρόμοι»).Από τον Μανώλη ΒαμβούνηΠηγή: www.gkoultoura.gr
Η τσιγκουνιά των Γερμανών, η εμμονή στην προσέλκυση ξένων κεφαλαίων, η οικονομική διάσταση της δημοσιότητας και ο φόβος για ένα πιο φιλελεύθερο μέλλον είναι στοιχεία που εμφανίζονται στον «Κροκόδειλο» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ένα έργο που γράφτηκε 150 χρόνια πριν (1865).
Τον μονόλογο δεν τον λες κι εύκολο ως θεατρικό είδος. Όταν μάλιστα έχεις εννέα μονολόγους στην ίδια παράσταση, δύο είναι οι τρόποι για να "τσουλήσει": ή να έχεις ερμηνείες και σκηνοθεσία υψηλού επιπέδου, ή γνωρίζοντας τις ατέλειές σου να προσπαθήσεις να φτιάξεις τουλάχιστον μια παράσταση "ζωντανή", που να καταφέρει να επικοινωνήσει με κάποιο τρόπο με το κοινό.Η Kούκλα της Βιτρίνας, που παρουσιάζεται στον πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού Λύχνος, κάνει το δεύτερο... από την Αργυρώ Σταυρίδη
Ποιος είπε ότι μια ιδιαίτερα θεαματική σκηνική δημιουργία δεν μπορεί να έχει μέσα της το στοιχείο της ποίησης; Η παράσταση Tabac Rouge του εγγονού του Τσάπλιν Τζέημς Τιερρέ, αποδεικνύει ότι το θέαμα και η ποίηση μπορούν να συνυπάρχουν με έναν θαυμάσιο τρόπο.
Το βιβλίο που γέννησε τον όρο «μαζοχισμός», η «Αφροδίτη με τη γούνα» του αυστριακού Λέοπολντ Φον Μαζόχ, έγινε το αντικείμενο ενός άλλου έργου με τον ίδιο τίτλο, από έναν αμερικανό συγγραφέα, τον David Ives, και ανεβαίνει στο θέατρο Θησείον σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου, με πρωταγωνιστές τη Βίκυ Παπαδοπούλου και τον Γιώργο Παπαγεωργίου.
Στο «Ένα» υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος. Πάθος, συγκίνηση, Σοπέν και ένα φινάλε με ανατροπή στο θεατρικό έργο της Ειρήνης Λουκάτου που ανεβαίνει στο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Σπύρου Μιχαλόπουλου.
Οι Γιάννης Ζουγανέλης και Θοδωρής Αθερίδης γίνονται γυναίκες, η Ζέτα Μακρυπούλια γίνεται Μέριλιν και ο Κώστας Βουτσάς εκατομμυριούχος και θυμάται την διάσημη του ατάκα «Έχω και κότερο. Πάμε μια βόλτα;» Όλα αυτά στο «Μερικοί το προτιμούν καυτό» την κωμωδία-μιούζικαλ, που ανεβαίνει στο Παλλάς σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.
Ο Αρκάς είναι ο πιο διάσημος δημιουργός κόμικ στην Ελλάδα. Το χιούμορ του, ένα μείγμα αλληγορικού λόγου, σάτιρας και γελοιογραφίας, εδώ και χρόνια είναι πασίγνωστο. Τώρα στο θέατρο Στοά βλέπουμε έργο του διάσημου κομίστα και στο θεατρικό σανίδι, την παράσταση «Επείγοντα Περιστατικά» σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου.
«Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα», αλλά όχι για πολύ ακόμα, στην πειραματική παράσταση «Τέλος» του Σίμου Κακάλα. Η παράσταση που ανεβαίνει στη Στέγη ασχολείται με το τέλος (ένα τραγικό φινάλε) της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της.
Στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους, βρέθηκαν χθες στη σκηνή του Βοτανικού, οι Orquesta Buena Vista Social Club μαζί με την Omara Portuondo και τον Eliades, ταξιδεύοντάς μας στους μαγικούς ρυθμούς της Κούβας. Το αποτέλεσμα; Βοτανικός vs Κούβα σημειώσατε x!
Η Τίρζα (Η βασίλισσα του ήλιου) του σύγχρονου Ολλανδού συγγραφέα Άρνον Γκρούνμπεργκ είναι ένα έργο που αναδεικνύει το σκληρό πρόσωπο της αγάπης. Ένα πρόσωπο τρυφερό και συγκινητικό, αλλά που εξελίσσεται σε κτητικό, συμπλεγματικό, βίαιο και απάνθρωπο. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο Ιλίσια σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου.
Ο άνθρωπος έχει αχαλίνωτα επιθετικά ένστικτα, που είναι εξαιρετικά επικίνδυνα. Εξίσου επικίνδυνα όμως είναι και τα χαλινάρια, τα οποία μπαίνουν από κρατικές δυνάμεις, όταν αυτές λειτουργούν χωρίς έλεγχο, στα όρια του ολοκληρωτισμού. Η παράσταση Κουρδιστό Πορτοκάλι, που ανεβαίνει στο θέατρο Αποθήκη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, αναφέρεται σε αυτό ακριβώς το θέμα.
Η ευαίσθητη σχέση ανάμεσα σε μητέρα και παιδί σε πολλαπλά επίπεδα εξετάζεται με έντονα συναισθηματικό, αλλά και προκλητικό τρόπο στο «Όλα για τη μητέρα μου» την θεατρική μεταφορά της διάσημης ταινίας του Πέδρο Αλμοδοβάρ. Η παράσταση ανεβαίνει στην σκηνή του Ακροπόλ σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια.
