The Delivery Edition: Η ομάδα Ντουθ διασκευάζει το «Με δύναμη από την Κηφισιά» στο Θέατρο 104

Η ομάδα Ντουθ εμπνέεται από το εμβληματικό έργο «Με δύναμη από την Κηφισιά» και το ξαναγράφει από την αρχή στο σήμερα. Χωρίς καμία νοσταλγία. Χωρίς μουσειακή διάθεση. Με αφετηρία το έργο, αλλά με τα μάτια στραμμένα στη ζωή όπως τη ζούμε τώρα: στην αγωνία, τη φιλία, το άγχος, τις εμμονές μας, την κατανάλωση, τον έρωτα, το τέλος του κόσμου και το επόμενο delivery. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο 104.

Το The Delivery Edition είναι μια κωμωδία για τέσσερις φίλες και έναν φίλο, ένα παιχνίδι επιβίωσης, μια αλυσίδα κατανάλωσης και παραδοχών, μια αστεία βραδιά για όσα μας κρατούν ακόμη όρθιους όταν όλα γύρω μοιάζουν αβέβαια. Ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε.

Πέντε πρόσωπα σε καταναλωτική μανία φιλοσοφούν.
Ή πως μια παρέα φίλων παλεύει να επιβιώσει μια Δευτέρα βράδυ μέσα στον ύστερο καπιταλισμό.
Μια αυτοσχέδια κωμωδία όπως αυτοσχέδια στήνονται πάντοτε οι φαντασιώσεις μας και μόνο οι φίλες μας είναι εκεί να τις στηρίξουν.

Η Μαρία, η Μυρτώ, η Ευδοξία, η Ιωάννα είναι πολύ κουρασμένες αλλά αισιόδοξες. Εξίσου κουρασμένος και αισιόδοξος είναι κι ο Ρωμανός. Και οι πέντε είναι απόψε εδώ με δύναμη, με διάθεση να αντέξουν στο απόλυτο παρόν, να κάνουν manifest τις επιθυμίες τους και να συμφωνήσουν έστω στα βασικά.

Κάπου ανάμεσα σε τσιγάρα και σοκοφρέτες, κοκτέιλ και φιλοσοφικές αναλύσεις, ποπ είδωλα, σούσι, ψυχαναλυτικές συζητήσεις, βαράκια γυμναστικής, videoclips, ασκήσεις ψυχραιμίας και πολύ λάτιν χορό, τα πρόσωπα ψάχνουν απαντήσεις σε μεγάλα ή μικρά ερωτήματα: Τι είναι σήμερα νεύρωση; Τι σημαίνει να μεγαλώνεις; Τι σημαίνει «στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα»; Ποια είναι η πιο πετυχημένη συμβουλή στα ερωτικά; Τι απέγινε η πίστη μας στο μέλλον; Και ποιος χτυπάει πάλι το κουδούνι;

Γιατί τελικά, ίσως η πραγματική δύναμη να βρίσκεται μόνο στις φίλες και τους φίλους μας.

Ή στο επόμενο delivery.

Κάποτε οι άνθρωποι έπιναν για να ξεχάσουν. Τώρα πίνουν νερό με κολλαγόνο.
Στη διάρκεια της παράστασης το μπαρ παραμένει ανοιχτό. Μπορείς να πιεις ένα ποτό, να μπεις, να βγεις, να επιστρέψεις, να κάτσεις λίγο ακόμη. Ίσως και να παραγγείλεις και ένα delivery.

«Ο Κεχαίδης έχει πει κάποτε ότι όταν άκουγε «Κηφισιά» πίστευε πως σημαίνει «εκεί που φυσάει». Ας πούμε λοιπόν ότι Κηφισιά είναι εκεί που έχει οξυγόνο. Σε αυτή τη φάση λοιπόν για μας οξυγόνο έχει η κωμωδία, το παρόν, η τραγικά αστεία αγωνία της υπαρξιακής νοηματοδότησης, οι ασκήσεις ψυχραιμίας, η ανανέωση των όρκων φιλίας, το manifest των επιθυμιών στο τώρα, όποιες κι αν είναι αυτές. Όπως και στο με Δύναμη από την Κηφισιά, έτσι κι εδώ τα πρόσωπα καταναλώνουν χρόνο, μαζί, και κάνουν χρήση ενός «βέτο» που υπάρχει στις βαθιές φιλίες, το βέτο που λέει «θα μείνω μαζί σου να πούμε τα ίδια και τα ίδια, θα ακούσω και θα ακούσεις κι εσύ». Τα πρόσωπα δεν νοσταλγούν τίποτα. Καταναλώνουν – όπως είναι φυσικό – στο σήμερα, μια τεράστια σειρά από delivery. Τα προϊόντα εναλλάσσονται με νευρώσεις, αποκαλύψεις, ψυχοθεραπευτικές ασκήσεις, μεγάλες γενικεύσεις και κοινοτοπίες – αυτό που συμβαίνει δηλαδή όταν μια παρέα φίλων παλεύει να επιβιώσει μια Δευτέρα βράδυ μέσα στον ύστερο καπιταλισμό. Για μας δεν χρειάζεται να συμβαίνουν πολλά. Ίσως αυτό ακριβώς να συμβαίνει. Και μέσα σε αυτή τη μικρή ακινησία, εξακολουθούμε να επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον. Όχι επειδή σώζουμε πάντοτε ο ένας τον άλλον. Αλλά ίσως επειδή η συνήθεια της συντροφικότητας αποδείχθηκε πιο ανθεκτική από την ιδέα της ατομικής ευτυχίας. Το υπόλοιπο μένει ανοιχτό. Όπως μια ταινία που τελειώνει χωρίς να εξηγεί αν οι ήρωες έφυγαν ή απλώς άλλαξαν θέση. 

Μια κωμωδία με την παραδοχή ότι τα τρικς του θεάτρου δεν πιάνουν πια, και που – αν θέλετε και κάπου – μας έχουν και σας έχουν κουράσει».