Κοινός Λόγος: Η εναρκτήρια παράσταση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου αναβιώνει σε νέα πολυμεσική εκδοχή

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου γιορτάζει τα 30 του χρόνια με μια νέα σκηνική προσέγγιση της πρώτης του παραγωγής. Από τις 25 Σεπτεμβρίου έως τις 11 Οκτωβρίου, ο «Κοινός Λόγος» επιστρέφει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Η Λουίζα Κωστούλα (Violet Louise) αντλεί από το έργο της Έλλης Παπαδημητρίου και το αρχείο της παράστασης του 1997, δημιουργώντας μια πολυμεσική αφήγηση για τη μνήμη και την καταγραφή της.

Το 1997, πριν ακόμη η παλιά ζυθαποθήκη του ΦΙΞ μετατραπεί σε θέατρο, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος παρουσίασε στην αυλή της τον «Κοινό Λόγο» της Έλλης Παπαδημητρίου, στην πρώτη παραγωγή του Θεάτρου. Η Σούλα Αθανασιάδου, η Ανθή Ανδρεοπούλου, η Όλγα Δαμάνη, η Μαρία Κατσανδρή και η Τζίνη Παπαδοπούλου έδωσαν φωνή σε γυναίκες που δεν υπήρξαν πρωταγωνίστριες της επίσημης Ιστορίας, αλλά έζησαν τις μεγάλες ανατροπές της.

Η Έλλη Παπαδημητρίου αφιέρωσε τη ζωή της στη συλλογή και διάσωση προφορικών μαρτυριών. Στον «Κοινό Λόγο» διατήρησε την αμεσότητα, την απλότητα και την αυθεντικότητα της γλώσσας των ανθρώπων που αφηγήθηκαν όσα έζησαν. Μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες ζωντανεύουν η Μικρασιατική Καταστροφή, ο ξεριζωμός και η προσφυγιά, η Κατοχή, τα Δεκεμβριανά και ο Εμφύλιος. Ο πόνος της απώλειας και η λαχτάρα για επιβίωση μετατρέπουν την ατομική εμπειρία σε πολύτιμη συλλογική μνήμη.

Στη νέα αυτή προσέγγιση, οι μαρτυρίες που συγκέντρωσε η Έλλη Παπαδημητρίου, η σκηνική τους μεταφορά από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και το βιντεοσκοπημένο αρχείο της παράστασης του 1997 συνυπάρχουν ως διαφορετικά ίχνη της ίδιας μνήμης. Η Violet Louise επιστρέφει σε αυτό το υλικό μέσα από το προσωπικό της φίλτρο, χωρίς να αναπαράγει την παράσταση του 1997.

Μουσική, τραγούδι, κάμερες, αντικείμενα και ζωντανή επεξεργασία εικόνας και ήχου ενεργοποιούν το αρχείο επί σκηνής. Το καταγεγραμμένο υλικό τροφοδοτεί τη ζωντανή δράση, ενώ η δημιουργός παρεμβαίνει σε αυτό και το μετασχηματίζει σε πραγματικό χρόνο. Έτσι δημιουργείται ένας διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Πώς περνά η μνήμη από γενιά σε γενιά; Πώς μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι που δεν ζήσαμε οι ίδιοι; Και τι απομένει από μια ιστορία όταν εκείνοι που τη βίωσαν δεν υπάρχουν πια για να την αφηγηθούν;