O Φονιάς, του Μήτσου Ευθυμιάδη στο Θέατρο ΠΛΥΦΑ

«Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός φονιάς; Εκείνος που διαπράττει το έγκλημα ή εκείνος που επιλέγει να το αφήσει να ζει μέσα στη σιωπή»;. Από τις 13 Νοεμβρίου, το Θέατρο ΠΛΥΦΑ φιλοξενεί τον «Φονιά» του Μήτσου Ευθυμιάδη, ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα ελληνικά θεατρικά έργα, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου.

Ένα έργο βαθιά ανθρώπινο και αφοπλιστικά επίκαιρο, που επιστρέφει στα τραύματα της μνήμης για να φωτίσει τις αθέατες διαδρομές της βίας, της ενοχής και της συλλογικής ευθύνης. Με τέσσερις σπάνιας θεατρικής δύναμης χαρακτήρες και μια υποδειγματική δραματουργική δομή, ο «Φονιάς» υπερβαίνει τα όρια ενός αστυνομικού ή κοινωνικού δράματος. Είναι μια βαθιά τομή πάνω στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι διαμορφώνονται από τις συνθήκες τους, εγκλωβίζονται στις επιλογές τους και καλούνται να αντιμετωπίσουν όσα έπραξαν — αλλά και όσα επέλεξαν να αποσιωπήσουν.

Υπάρχουν εγκλήματα που τελειώνουν τη στιγμή που διαπράττονται. Και υπάρχουν και εγκλήματα που συνεχίζουν να ζουν μέσα στη μνήμη, στις οικογένειες, στις σιωπές και στις ενοχές. Αυτόν τον κόσμο φωτίζει ο «Φονιάς», το σπουδαίο σύγχρονο ελληνικό έργο του Μήτσου Ευθυμιάδη.

Σε μια Ελλάδα που εξακολουθεί να κουβαλά τις δικές της πληγές, το έργο αποκτά μια αναπάντεχη επικαιρότητα. Με τέσσερις αυθεντικούς θεατρικούς χαρακτήρες και μια υποδειγματική δραματουργική δομή, ο Ευθυμιάδης συνθέτει ένα ψυχολογικό δράμα που μιλά με οξύτητα για τη βία, τη σιωπή, την οικογένεια, την ενοχή και την ευθύνη, αποδεικνύοντας πως ορισμένα έργα γράφονται πολύ πριν έρθει η εποχή τους.

Ύστερα από χρόνια εγκλεισμού στη φυλακή, ο Σάββας επιστρέφει στον κόσμο που άφησε πίσω του, κουβαλώντας το βάρος ενός εγκλήματος που καθόρισε τη ζωή του. Το σπίτι της αδελφής του γίνεται το σημείο μιας αναπάντεχης συνάντησης με πρόσωπα άρρηκτα δεμένα με το παρελθόν του. Όσο οι ώρες περνούν, παλιές σιωπές σπάνε, καλά κρυμμένα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια και σχέσεις χτισμένες πάνω στον φόβο, την ενοχή και την προδοσία δοκιμάζονται μέχρι τα όριά τους. Η αναζήτηση της αλήθειας μετατρέπεται σε μια αδυσώπητη ψυχολογική αναμέτρηση, όπου κάθε αποκάλυψη ανατρέπει τις βεβαιότητες και φέρνει τους ήρωες αντιμέτωπους όχι μόνο με όσα έκαναν, αλλά και με όσα επέλεξαν να αποσιωπήσουν.

Στον «Φονιά», το έγκλημα είναι μόνο η αφετηρία. Το πραγματικό διακύβευμα βρίσκεται στις κοινωνικές και ανθρώπινες συνθήκες που γεννούν τη βία, διαμορφώνουν τις συνειδήσεις και εγκλωβίζουν τους ανθρώπους σε έναν φαύλο κύκλο φόβου, σιωπής και αδυναμίας των ανθρώπων να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον κατάματα. Οι ήρωες δεν είναι ούτε αθώοι ούτε ένοχοι· είναι άνθρωποι βαθιά τραυματισμένοι, παγιδευμένοι στις επιλογές τους και στις συνθήκες που τους διαμόρφωσαν.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπίτος προσεγγίζει το έργο ως μια ιστορία που αφορά απόλυτα το σήμερα, μεταφέροντας τους χαρακτήρες σε ένα σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο και αναδεικνύοντας τη διαχρονική δύναμη του κειμένου.