Ταξίδια Φωτός: Η νέα έκθεση της Νεφέλης Μασία στο Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης στη Ρόδο

Η Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης Δήμου Ρόδου παρουσιάζουν την ατομική έκθεση της Νεφέλης Μασία με τίτλο Ταξίδια Φωτός, σε επιμέλεια Κώστα Πράπογλου, Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Μουσείου.

Η έκθεση που πραγματοποιείται στη Νέα Πτέρυγα του Νεστορίδειου Μελάθρου διαμορφώνει έναν τόπο όπου το φως αντιμετωπίζεται ως δύναμη που διαμορφώνει ό,τι αντιλαμβανόμαστε. Μέσα από εγκαταστάσεις που συνδυάζουν ακρυλικά στοιχεία, φιλμ mylar, μαρμαρόσκονη και φωτιστικές παρεμβάσεις LED, η καλλιτέχνις οργανώνει μια αλληλουχία μετατοπίσεων. Οι επιφάνειες δέχονται το φως, το μεταφέρουν, το αποκλίνουν, το επαναφέρουν, οδηγώντας την εικόνα σε διαρκή αστάθεια.

Αφετηρία της σκέψης της είναι η ένταση του ροδιακού φωτός. Ένα φως που γεννιέται μέσα από τη θάλασσα, την πέτρα, τη θερμότητα και τη χρονική συσσώρευση του τόπου. Η Μασία το προσεγγίζει σαν υλικό που διαθέτει δική του συμπεριφορά, παρακολουθώντας τις μεταπτώσεις του κατά τη διάρκεια της ημέρας, από την οξύτητα του πρωινού έως την εξασθένηση της νύχτας.

«Η θέαση παύει να είναι ουδέτερη. Το σώμα καλείται να εμπλακεί. Η διαφάνεια βαραίνει, η αντανάκλαση αποσύρεται, η σκιά δηλώνει μια δεύτερη εγγραφή. Η μετακίνηση μεταβάλλει όλα όσα βλέπουμε, η εγγύτητα ανατρέπει την κλίμακα.

Τα έργα, δουλεμένα τα τελευταία χρόνια, διατηρούν μια εσωτερική ένταση, με την επιθυμία, τη μνήμη και την ανάγκη προσανατολισμού να παραμένουν ενεργές. Το βλέμμα αναζητά σταθερό σημείο, όμως αυτό διαρκώς μετατοπίζεται.

Η πρακτική της Μασία εδράζεται σε μια βαθιά γνώση της ύλης. Η διαδικασία είναι χειρωνακτική και δοκιμαστική. Κάθε υλικό ανταποκρίνεται διαφορετικά: τα ακρυλικά συγκρατούν και ανακατευθύνουν, το mylar πάλλεται, η μαρμαρόσκονη μεταφέρει μια αίσθηση στρωμάτων που παραπέμπει σε μια μακρά γλυπτική παράδοση. Η σχέση αυτή είναι καλλιεργημένη μέσα από πολυετή αφοσίωση, ενώ η μαθηματική της συγκρότηση συναντά την εικαστική εμπειρία, δημιουργώντας μια ισορροπία που δεν καταλήγει ποτέ σε πλήρη έλεγχο». 

Παράλληλα, η έκθεση διατρέχει υπόγεια μια αναφορά σε μορφές όπως ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος ως τρόπος σκέψης. Σε μια εποχή επιτάχυνσης και αυτοματοποιημένων διαδικασιών, επανέρχεται το ερώτημα της ισορροπίας: πώς διατηρείται το μέτρο όταν οι ρυθμοί επιτάχυνσης υπερβαίνουν την ανθρώπινη επεξεργασία;

Στα Ταξίδια Φωτός, το φως αποσύρεται από τον ρόλο της αποκάλυψης και μετατρέπεται στο ίδιο το πεδίο όπου ο κόσμος αποκτά υπόσταση.

H Νεφέλη Μασία είναι Ελληνίδα καλλιτέχνις με έδρα τη Νέα Υόρκη, της οποίας το έργο εκτείνεται στη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη χαρακτική και τις εγκαταστάσεις. Eίναι κάτοχος MFA στη Ζωγραφική και τη Χαρακτική από το University of Pennsylvania και διπλωμάτων στη ζωγραφική από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Το έργο της περιλαμβάνεται σε πολλές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές σύγχρονης τέχνης παγκοσμίως. Έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία, μεταξύ των οποίων επιχορηγήσεις από το Ίδρυμα Ωνάση και την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και υποτροφίες από το Ίδρυμα Ωνάση και το University of Pennsylvania.

Ατομικές της εκθέσεις περιλαμβάνουν το Dreamstorming στο Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών Σπουδών στη Βενετία (2003), που παρουσιάστηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακολούθησαν οι εκθέσεις A Telluric Path στο American University Museum στο Katzen Arts Center, Ουάσινγκτον, DC (2008) και Remaking Realities στο Stevenson University, Μέριλαντ (2011). Μία από τις πρώτες ομαδικές εκθέσεις της ήταν στην έκθεση του Σοβιετικού Υπουργείου Πολιτισμού στο Παλάτι Σοβιετικών Καλλιτεχνών στη Μόσχα (1988), και στη συνέχεια στη Μπιενάλε της Σόφιας (1989), όπου έλαβε το δεύτερο βραβείο διάκρισης.

Το 1990, συμμετείχε στον Διεθνή Διαγωνισμό της UNESCO Man and Human Values into the 21st  Century στην Αθήνα. Ακολούθησαν διεθνείς συμμετοχές όπως η 19η Μπιενάλε της Λιουμπλιάνα (1991), η Μπιενάλε του Μάαστριχτ (1993), η 3η Μπιενάλε του Βελιγραδίου (1994) και ο Διαγωνισμός της UNESCO στο Παρίσι (1994). Συμμετείχε επίσης στο The Missing Peace Project, μια περιοδεύουσα έκθεση που παρουσιάστηκε σε ιδρύματα όπως το Frost Museum στη Φλόριντα, το San Antonio Museum of Art στο Τέξας και το UCLA Fowler Museum στην Καλιφόρνια (2006-11). Πιο πρόσφατα, συμμετείχε στις εκθέσεις wanderlust / all passports, Μέγαρο Σλήμαν – Μελά (2024) στην Αθήνα και Femicide (2025) στη Νέα Υόρκη. Ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.