Το Φεστιβάλ Καννών ανοίγει αυλαία: 10+1 δυνατές πρεμιέρες που θα συζητηθούν

Ο Μάιος σημαίνει πως το καλοκαίρι πλησιάζει, όμως για τους λάτρεις του σινεμά και των glam red carpet εμφανίσεων σημαίνει κυρίως ένα πράγμα: Κάννες. Το φετινό Φεστιβάλ Καννών ξεκινά στις 12 Μαΐου και ολοκληρώνεται στις 23, μετατρέποντας ξανά τη γαλλική Ριβιέρα στο απόλυτο επίκεντρο του κινηματογράφου.

Το poster της φετινής διοργάνωσης είναι αφιερωμένο στις Geena Davis και Susan Sarandon από το θρυλικό Thelma & Louise και fun fact: η ταινία είχε κάνει το επίσημο ντεμπούτο της ακριβώς σε αυτό το φεστιβάλ. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής φέτος είναι ο Park Chan-wook, ένας σκηνοθέτης που έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στο σύγχρονο σινεμά μέσα από ταινίες όπως Oldboy, The Handmaiden, Decision to Leave και το πιο πρόσφατο No Other Choice.

Η Geena Davis και η Susan Sarandon στο Thelma & Louise είναι το φετινό poster της διοργάνωσης.

Η φετινή κριτική επιτροπή περιλαμβάνει επίσης μεγάλα ονόματα όπως οι Stellan Skarsgård, Demi Moore, Chloé Zhao και Isaach de Bankolé, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά το διεθνές prestige του φεστιβάλ. Tο φετινό competition lineup μοιάζει ήδη τρομακτικά δυνατό όμως εμείς ξεχωρίσαμε μερικές από τις ταινίες που ανυπομονούμε λίγο παραπάνω να δούμε στη μεγάλη οθόνη, μετά τις Κάννες.

Οκτώ χρόνια μετά τη νίκη του για Καλύτερη Σκηνοθεσία στις Κάννες, ο Paweł Pawlikowski επιστρέφει με το Fatherland, μια ταινία που μοιάζει από τώρα φτιαγμένη για να συζητηθεί έντονα μέσα στη χρονιά. Το φιλμ τοποθετείται στη μεταπολεμική Γερμανία του 1949 και ακολουθεί έναν συγγραφέα και την κόρη του σε ένα road trip μέσα σε μια χώρα που προσπαθεί ακόμα να σταθεί στα πόδια της. Από την υπό αμερικανική κυριαρχία Φρανκφούρτη μέχρι τη σοβιετική Βαϊμάρη το ταξίδι τους διασχίζει κυριολεκτικά και συμβολικά μια διχασμένη Ευρώπη γεμάτη ερείπια, μνήμες και πολιτικές εντάσεις.

Στον ρόλο της Erika Mann βρίσκεται η Sandra Hüller, η οποία συνεχίζει να χτίζει μία από τις πιο συναρπαστικές πορείες στο ευρωπαϊκό σινεμά. Αν και πολλοί τη γνώρισαν μέσα από το πολυβραβευμένο Anatomy of a Fall που κέρδισε μεταξύ άλλων τον Χρυσό Φοίνικα και Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, η Hüller έχει εξελιχθεί πλέον σε σταθερή δύναμη κάθε μεγάλου auteur project που περνά από τις Κάννες και το Fatherland μοιάζει ακριβώς σαν το επόμενο μεγάλο της βήμα.

Υπάρχει κανείς που να έχει ξεπεράσει πραγματικά το Close; Εμείς πάντως όχι. Ο Lukas Dhont κατάφερε το 2022 να διαλύσει συναισθηματικά κοινό και φεστιβάλ, κερδίζοντας το Grand Prix στις Κάννες με μια από τις πιο τρυφερές και σπαρακτικές ταινίες των τελευταίων χρόνων. Τώρα επιστρέφει με το Coward, ένα project που δείχνει να κουβαλά ξανά όλη αυτή τη συναισθηματική ένταση που έχει γίνει πλέον σήμα κατατεθέν του.

Η νέα του ταινία διαδραματίζεται στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως το Coward δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τον πόλεμο με τη συμβατική κινηματογραφική έννοια. Αντί για μάχες και ηρωισμούς, ο Dhont στρέφει την κάμερά του στις ζωές, τις σχέσεις και τον εσωτερικό κόσμο των στρατιωτών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο χάος. Μέσα από τη βία, την απώλεια και τον φόβο, η ταινία επιχειρεί να αναδείξει κάτι βαθιά ανθρώπινο: πως ακόμη και στις πιο σκοτεινές συνθήκες, μπορεί να υπάρξει τρυφερότητα, οικειότητα και κάτι αληθινά όμορφο που επιμένει να ανθίζει.

Μετά από μια εξαιρετικά δυναμική χρονιά, η Renate Reinsve δείχνει πως το 2026 μπορεί να εξελιχθεί στην πιο σημαντική περίοδο της καριέρας της μέχρι σήμερα. Ανάμεσα στο πολυσυζητημένο Backrooms και το νέο φιλμ του Cristian Mungiu, Fjord, η Νορβηγίδα ηθοποιός συνεχίζει να επιλέγει έργα που ισορροπούν ανάμεσα στο απαιτητικό auteur σινεμά και σε πιο ευρύτερα αναμενόμενες παραγωγές.

Στο Fjord, η Reinsve ενώνει τις δυνάμεις της με τον Sebastian Stan, με τους δυο τους να υποδύονται ένα ρουμανο-νορβηγικό ζευγάρι που ζει απομονωμένο σε ένα μικρό χωριό της Νορβηγίας. Ως οικογένεια Gheorghiu, αναπτύσσουν στενή σχέση με τους γείτονές τους, την οικογένεια Halberg, όμως η φαινομενικά ήρεμη καθημερινότητά τους αρχίζει σταδιακά να αποκτά σκοτεινές αποχρώσεις. Καθώς τα παιδιά των δύο οικογενειών έρχονται όλο και πιο κοντά, οι Halberg αρχίζουν να υποψιάζονται πως πίσω από τη ζεστή εικόνα των Gheorghiu κρύβεται κακοποίηση και βία απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά. Με τον Mungiu ξανά σε γνώριμα ψυχολογικά και κοινωνικά μονοπάτια, το Fjord μοιάζει ήδη με ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρωπαϊκά projects στις Κάννες.

@ Iglesias Mas

Υπήρχε πραγματικά περίπτωση να υπάρξει λίστα με τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς (και μάλιστα στις Κάννες) χωρίς νέο Pedro Almodóvar; Μάλλον όχι. Μετά το ιδιαίτερο western μικρού μήκους με τον Pedro Pascal και το The Next Room με τις Julianne Moore και Tilda Swinton, ο Almodóvar επιστρέφει με το Bitter Christmas, μια ταινία που μοιάζει να κινείται ξανά σε γνώριμα, βαθιά συναισθηματικά μονοπάτια.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Elsa, μια σκηνοθέτιδα διαφημίσεων που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη δουλειά της μετά τον θάνατο της μητέρας της, προσπαθώντας ουσιαστικά να αποφύγει το ίδιο της το πένθος. Όμως μια κρίση πανικού την αναγκάζει να σταματήσει και να ταξιδέψει στη Λανθαρότε μαζί με τη φίλη της Patricia, σε μια προσπάθεια να απομακρυνθεί από όσα την πνίγουν.

Δέκα ολόκληρα χρόνια μετά το τελευταίο του φιλμ, ο Na Hong-jin επιστρέφει επιτέλους με το Hope, ένα από τα πιο μυστηριώδη και πολυσυζητημένα projects των επόμενων μηνών. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ιδέα της ταινίας γεννήθηκε έπειτα από ένα παράξενο περιστατικό που παρατήρησε ενώ έτρωγε σε εστιατόριο… μόνο αυτή η πληροφορία αρκεί για να μας κάνει να ανυπομονούμε.

Αν και οι λεπτομέρειες της πλοκής παραμένουν ελάχιστες, γνωρίζουμε πως η ιστορία ξεκινά όταν μια μυστηριώδης ανακάλυψη γίνεται στα περίχωρα μιας απομονωμένης πόλης-λιμανιού, οδηγώντας τους κατοίκους σε έναν απεγνωσμένο αγώνα επιβίωσης απέναντι σε κάτι εντελώς άγνωστο. Αν υπάρχει κάποιος που ξέρει να μετατρέπει τον τρόμο και την παράνοια σε κινηματογραφική εμπειρία, αυτός είναι σίγουρα ο Na Hong-jin.

Το cast συνδυάζει μεγάλα ονόματα της κορεατικής και της αμερικανικής σκηνής, με τον Hwang Jung-min να επανενώνεται με τον σκηνοθέτη μετά το The Wailing. Μαζί του βρίσκονται η Jung Ho-yeon, που έγινε παγκόσμιο φαινόμενο μέσα από το Squid Game, αλλά και οι Taylor Russell, Alicia Vikander και Michael Fassbender. Ειλικρινά, πώς να μη μας έχει ήδη κερδίσει;

Γίνεται να μιλάμε για τις Κάννες και να μην μιλήσουμε για τη “δική μας” Κωνσταντίνα Γκοτζαμάνη; Εχει ήδη χτίσει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πορείες του σύγχρονου ελληνικού σινεμά, με τις μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες της να ταξιδεύουν σταθερά σε Βενετία, Βερολίνο και Κάννες, ενώ έχει υπάρξει και δύο φορές υποψήφια από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου για Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους. Τώρα περνά στο επόμενο βήμα με το Titanic Ocean, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, σε συμπαραγωγή μεταξύ άλλων και με το Onassis Culture.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η 17χρονη Akame, η οποία ονειρεύεται να γίνει επαγγελματίας… γοργόνα. Για να το πετύχει φοιτά σε ένα αυστηρό ιδιωτικό σχολείο που εκπαιδεύει έφηβες κοπέλες για καριέρα σε θεάματα υποβρύχιων performances. Ανάμεσα σε εξαντλητικά προγράμματα, έντονο ανταγωνισμό και έναν εκθαμβωτικό υδάτινο κόσμο, η Akame έρχεται αντιμέτωπη με τον πρώτο έρωτα αλλά και με μια πλευρά του εαυτού της που μέχρι τότε παρέμενε κρυφή. Και κάπου εδώ, θα το πούμε σαν σχολιαστές της Eurovision: καλή επιτυχία Ελλάδα!

Μία από τις πιο καθοριστικές queer ταινίες της δεκαετίας μέχρι στιγμής ήταν χωρίς αμφιβολία το I Saw the TV Glow, με τo Jane Schoenbrun να μετατρέπεται σχεδόν αμέσως σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα δημιουργικά voices. Αυτή τη φορά επιστρέφει με το Teenage Sex and Death at Camp Miasma, ένα project που μοιάζει να συνδυάζει ό,τι αγαπήσαμε στην προηγούμενη δουλειά του: υπαρξιακό τρόμο, ονειρική αισθητική και pop culture εμμονές.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα φανταστικό slasher franchise και τη νεαρή σκηνοθέτιδα Kris, την οποία υποδύεται η Hannah Einbinder του Hacks, που αναλαμβάνει να επαναφέρει τη σειρά στη ζωή. Όμως τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο παράξενα όταν συναντά τη Billie, τη μυστηριώδη πρωταγωνίστρια των παλιών ταινιών, την οποία υποδύεται η Gillian Anderson. Καθώς οι δυο τους βυθίζονται όλο και περισσότερο στον κόσμο και τη μυθολογία του franchise, η σχέση τους γίνεται πιο στενή, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στη φαντασία, την επιθυμία και τον τρόμο.

Οι Javier Ambrossi και Javier Calvo επιστρέφουν ξανά μαζί με το The Black Ball, ένα φιλόδοξο project εμπνευσμένο από το ημιτελές έργο του Federico García Lorca, ο οποίος πρόλαβε να γράψει μόλις τέσσερις σελίδες πριν τη δολοφονία του το 1936. Μόνο αυτή η αφετηρία αρκεί για να καταλάβει κανείς πως η ταινία δεν θέλει απλώς να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά να συνομιλήσει με ολόκληρη την πολιτισμική και queer ιστορία της Ισπανίας.

Το The Black Ball περιγράφεται ως μια queer δικαίωση που εκτείνεται σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους: το 1932, το 1937 και το 2017. Η ταινία ακολουθεί τρεις άνδρες που συνδέονται μέσα από την επιθυμία, την καταπίεση και τη μνήμη. Στο cast συναντάμε τον Guitarricadelafuente στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, αλλά και τον Miguel Bernardeau, τον οποίο πολλοί γνώρισαν μέσα από τις πρώτες (και σαφώς καλύτερες) σεζόν του Elite. Στο cast κάνουν την εμφάνισή τους και ονόματα του Χόλυγουντ όπως αυτά των Penélope Cruz και Glenn Close, γιατί αυτή η ταινία δεν ήρθε να παίξει μικρή μπάλα.

Ο Nicolas Winding Refn δεν υπήρξε ποτέ σκηνοθέτης της διακριτικότητας. Από το Drive με τον Ryan Gosling, που του χάρισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες, μέχρι το πλέον cult The Neon Demon, ο Refn έχει χτίσει έναν κινηματογραφικό κόσμο γεμάτο νέον, βία και υπνωτιστική αισθητική. Τώρα επιστρέφει με το Her Private Hell, μια ταινία που μοιάζει να συνεχίζει ακριβώς αυτή την παράδοση. Πρωταγωνίστρια είναι η Sophie Thatcher, η οποία μετά το Yellowjackets φαίνεται να εδραιώνεται σταθερά ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες scream queens του σύγχρονου horror.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια φουτουριστική μητρόπολη που κατακλύζεται από μια μυστηριώδη ομίχλη, μέσα από την οποία απελευθερώνεται μια φευγαλέα αλλά θανατηφόρα παρουσία. Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, η ηρωίδα της Thatcher ξεκινά μια σκοτεινή αναζήτηση για τον πατέρα της, με τη διαδρομή της να διασταυρώνεται με εκείνη ενός Αμερικανού στρατιώτη που προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει την κόρη του από την ίδια την Κόλαση. Ακούγεται ακριβώς όσο παρανοϊκό και οπτικά εντυπωσιακό θα ήθελε κανείς από ταινία του Refn.

Μετά το εξαιρετικά αγαπημένο Passages, ο Ira Sachs επιστρέφει με το The Man I Love, μια ταινία που ήδη μοιάζει έτοιμη να μας διαλύσει συναισθηματικά. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται ο Rami Malek, ενώ δίπλα του συναντάμε τον Tom Sturridge, που πολλοί γνώρισαν και αγάπησαν ως Μορφέα στο The Sandman.

Η ιστορία τοποθετείται στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’80, μια πόλη γεμάτη καλλιτεχνική ενέργεια αλλά και βαθιά σημαδεμένη από την κρίση του AIDS. Εκεί γνωρίζουμε τον Jimmy George, έναν ηθοποιό που, ενώ ζει με AIDS στο αποκορύφωμα της επιδημίας, αποφασίζει να αναλάβει έναν τελευταίο ρόλο. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, η ταινία φαίνεται να εξερευνά όχι μόνο την απώλεια και τον φόβο μιας ολόκληρης εποχής, αλλά και την ανάγκη για δημιουργία, αγάπη και σύνδεση ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.

Ανάμεσα στις μεγάλου μήκους ταινίες που ξεχωρίζουν φέτος, αξίζει να σταθούμε και σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μικρού μήκους συμμετοχές των Καννών: το Free Eliza (Notes On An Anatomical Imperfection) της Αλεξάνδρας Ματθαίου. Μια ταινία που, μόνο από την περιγραφή της μοιάζει ήδη να κουβαλά εκείνο το ιδιαίτερο μείγμα κοινωνικού σχολίου, ευαισθησίας και παράξενου χιούμορ που μένει μαζί σου πολύ μετά τους τίτλους τέλους.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Eliza, μια νεαρή γυναίκα που εργάζεται σε ένα πολυτελές resort, προσπαθώντας να επιβιώσει μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η ευγένεια και η «θετικότητα» μοιάζουν σχεδον υποχρεωτικές. Όμως η καθημερινότητά της γίνεται ακόμη πιο δύσκολη εξαιτίας μιας εξαιρετικά σπάνιας ανατομικής ιδιαιτερότητας: η Eliza δεν μπορεί να χαμογελάσει.