Σαλώμη, του Όσκαρ Ουάιλντ στο Μπάγκειον

Η «Σαλώμη» του Όσκαρ Ουάιλντ επιστρέφει σε μια σύγχρονη σκηνική μεταγραφή που διερευνά τη γυναικεία ταυτότητα, την επιθυμία και τις δομές εξουσίας. Σε σκηνοθεσία και διασκευή της Μαρίνας Δατσέρη, μια νεοσύστατη γυναικεία θεατρική ομάδα παρουσιάζει μια πειραματική σκηνική σύνθεση για δέκα παραστάσεις στον ιστορικό χώρο του Μπάγκειον από τις 20 Απριλίου.

«Αυτή τη μέρα ξεκινώντας από το σημείο μηδέν, μέσα από τα μάτια της ασημοστόλιστης παρθένας, θα χορέψει για χιλιοστή φορά η Αγία πόρνη της Παλαιστίνης…»

Η παράσταση επαναπροσεγγίζει το εμβληματικό έργο του Ουάιλντ μέσα από μια σύγχρονη σκηνική γλώσσα που συνδυάζει performance, διακειμενικότητα και συλλογική αφήγηση. Επτά γυναικεία σώματα λειτουργούν ως φορείς μνήμης και αφήγησης, επανασυνθέτοντας την ιστορία της Σαλώμης πέρα από τη γνωστή μυθική της εικονογράφηση.

Ο ιστορικός χώρος του Μπάγκειον, ένα νεοκλασικό κτίριο που φέρει εμφανώς τα σημάδια του χρόνου, μετατρέπεται σε ενεργό σκηνικό πεδίο. Οι φθαρμένες επιφάνειες και η ιδιαίτερη ατμόσφαιρά του δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου ο χώρος, τα σώματα και η μνήμη συνυπάρχουν.

Σε ένα ανάκτορο που πάλλεται από σπάταλους εορτασμούς και πολιτική αστάθεια, η Σαλώμη ασφυκτιά κάτω από το φιλήδονο βλέμμα του πατριού της, Ηρώδη. Η επιθυμία για αποδέσμευση από την ετεροκαθοριζόμενη σεξουαλικότητά της γίνεται σταδιακά αυτοσκοπός.

Η συνάντησή της με τον Γιοχανάαν, μια φωνή αδιάλλακτης πίστης, πυροδοτεί μια επικίνδυνη κλιμάκωση: ο θαυμασμός γίνεται ανάγκη για επαφή, η απόρριψη μετατρέπεται σε εμμονή και η εμμονή σε απαίτηση. Μέσα στο στενό πεδίο της εξουσίας, η απαίτηση αυτή αποκτά τη βαρύτητα μιας αμετάκλητης πράξης.

Η παράσταση αντιμετωπίζει την τραγωδία όχι ως κλειστή δραματική φόρμα του παρελθόντος, αλλά ως έναν διαχρονικό μηχανισμό όπου επιθυμία, πίστη και εξουσία συγκρούονται ξανά και ξανά.