Hot or Not #213: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!

@Ελίνα Γιουνανλή

Την ημέρα της τελευταίας παράστασης στη μεγάλη παραγωγή των Γιάννη Καλαβριανού και Θοδωρή Οικονόμου αξίζει να γραφτεί ένα σημείωμα έστω και με αρχειακό χαρακτήρα. Η προσέγγιση τους στο δραματικό ειδύλλιο του Δημητρίου Κορομηλά – έργο του 1891, δηλαδή ηλικίας 135 ετών – ήταν υποδειγματική, καταφέρνοντας όχι μόνο να φρεσκάρουν το έργο με θεατρικούς όρους, αλλά και να μας πείσουν ότι σε εποχές δυσοίωνες και σκληρές όπως η δική μας, μπορεί να νικήσει η αγάπη, μπορεί να γιορτάσει η χαρά. «Μόνο με τις ωραίες ιστορίες ομορφαίνει η ζωή» γράφει ο Γιάννης Καλαβριανός στην κανονική επανασύσταση του κειμένου κι έχει δίκιο.

Μέγα το επίτευγμα τους, λοιπόν. Αφενός για τον ποιητικό λόγο που μαεστρικά μεταχειρίστηκε ως συγγραφέας ο Καλαβριανός – δώστε προσοχή και στους στίχους των τραγουδιών που ο ίδιος υπογράφει – και ωραία τον δίδαξε στους ηθοποιούς του ως σκηνοθέτης. Αφετέρου γιατί ο Θοδωρής Οικονόμου έγραψε ένα ακόμα μουσικό αριστούργημα εν είδει μιούζικαλ που ελάχιστα περιορίστηκε στον ‘κανόνα’ του βουκολικού ήχου και πολύ περισσότερο άντλησε από τη λαϊκή ελληνική μουσική, μέχρι την τζαζ και την ελληνική ψυχεδέλεια (που είχαν τα τραγούδια του νεαρού Σαββόπουλου).

Μια παράσταση χάρμα, για τη θεατρικότητα, την ενέργεια της, το ρυθμό και την κινησιολογία της, για τη ζωντανή μουσική εκτέλεση μέχρι και τον παγανιστικό χαρακτήρα της που τιμά την εγχώρια παράδοση, δίχως να την ανακαλεί. Κι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ευτύχησαν στη σκηνική συνάντηση με τους περισσότερους ηθοποιούς: θα ξεχωρίσω τον Γιώργο Γλάστρα, την Ασημένια Βουλιώτη, τη Λένα Ουζουνίδου και τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο. Είναι, ομολογουμένως, κρίμα που η παράσταση δεν παίρνει παράταση και μετά το Πάσχα και στρατηγικό λάθος που δεν βγαίνει σε περιοδεία ανά την Ελλάδα. Θα έκανε θραύση.
Στέλλα Χαραμή

Αν υπάρχει κάτι που θα δώσω στο Netflix χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι οι horror μίνι σειρές του. The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor… γενικά οτιδήποτε έχει βγάλει ο Mike Flanagan σε συνεργασία με την πλατφόρμα, έχει ήδη θέσει τον πήχη πολύ ψηλά.

Τώρα ήρθε το Something Very Bad Is Going to Happen, μια μίνι σειρά 8 επεισοδίων με πρωταγωνιστές την Camila Morrone (Daisy Jones and the Six) και τον Adam DiMarco (The White Lotus). Η ιστορία ακολουθεί τη ζωή τους την εβδομάδα πριν τον γάμο τους, μέχρι τη στιγμή του «δέχομαι». Μόνο που, όπως προειδοποιεί και ο τίτλος… κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί.

Τα πρώτα τρία επεισόδια έχουν έντονο horror στοιχείο και σε βάζουν αμέσως στο κλίμα. H σειρά όμως βρίσκει πραγματικά τα πατήματά της όσο προχωρά, χτίζοντας επεισόδιο με το επεισόδιο κάτι πιο ιδιαίτερο. Σκηνοθετημένη από τρεις γυναίκες, φλερτάρει όχι μόνο με το horror, αλλά και με τη σάτιρα, την κωμωδία και, προς έκπληξη, μια απολαυστική δόση camp. Αν δεν θέλετε να φτάσετε 3 το πρωί λέγοντας «άλλο ένα επεισόδιο»… και μετά άλλο ένα απλά για να δείτε τι θα γίνει στη συνέχεια, τότε καλύτερα να την αποφύγετε.
Δάφνη Τζώρτζη

Ένα φανταστικό έργο του Σαμ Σέπαρντ, που λειτουργεί ως αλληγορία για την κατάρριψη της ψευδαίσθησης του Αμερικανικού ονείρου, ενώ παράλληλα γίνεται σύμβολο της εξαθλίωσης της σημερινής κοινωνίας. Σίγουρα πρόκειται για ένα βαθιά ρεαλιστικό, άλλοτε σκληρό (χωρίς υπερβολές) και συνάμα ποιητικό έργο που ήρθε στο Σύγχρονο Θέατρο με διάθεση για αλήθεια: αυτό ακριβώς που φοβούνται οι οκτώ χαρακτήρες, που ερμηνεύονται από μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών.

Μια απίστευτη σκηνή, κατά τη γνώμη μου, ήταν εκείνη του διπλώματος της αμερικανικής σημαίας, του οποίου η διαδικασία εκτελέστηκε με ευλάβεια και καθωσπρεπισμό, σαν ιεροτελεστία, αφήνοντας -παγερά- απαρατήρητη την όποια ταυτόχρονη κραυγή για βοήθεια ή προσοχή, δείχνοντας πως η αμέριστη προσταγή και υπακοή σε ένα ραγισμένο έθνος γίνεται βάση για τη βία που υφίσταντο οι ήρωες. Γιατί στην πραγματικότητα εκείνο είναι που βιοπραγεί περισσότερο από τους ίδιους, χωρίς βέβαια να μειώνεται η σημασία της εγκληματικής πράξης της κακοποίησης που συμβαίνει νωρίτερα.

Οι ήρωες μιλούν, αλλά δεν ακούγονται. Θυμούνται, αλλά προσποιούνται μέχρις ότου να σβήσουν κάθε θραύσμα μνήμης και να πείσουν (και να πειστούν) πως το κατάφεραν. Βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα ψέματα του μυαλού τους, εκείνα που έχουν πλάσει για να επιβιώσουν σε έναν τόσο παρανοϊκό κόσμο, του οποίου γινόμαστε όλοι μάρτυρες καθημερινά..

«Το Ψέμα του Μυαλού» δικαίως με έκανε να αναρωτηθώ· πόσο έχει κανονικοποιηθεί η βία ώστε πλέον την ανέχονται (-όμαστε) τόσο απροκάλυπτα και απαξιώνουν το παρελθόν, με τα βλαβερά -εκούσια- κενά μνήμης, για την απατηλή διατήρηση ενός “υγιούς πνεύματος”, ενώ στο τέλος παραπατούν στα ίδια -περασμένα ξεχασμένα- λάθη;
Γιώτα Ευθυμίου

Για το πολλά υποσχόμενο «1984» βρέθηκα στο Θέατρο Δίπυλον γνωρίζοντας πως το εγχείρημα του Γιώργου Παπαγεωργίου –που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και παίζει τώρα και στην Αθήνα– δεν θέλει απλώς να αφηγηθεί τον Όργουελ, αλλά να τον ξεβολέψει από τη βιβλιοθήκη και να τον φέρει απευθείας στο σήμερα. Ο Παπαγεωργίου σκηνοθετεί και ερμηνεύει μόνος του όλους τους ρόλους της ιστορίας του Ουίνστον Σμιθ, στήνοντας ένα απαιτητικό σκηνικό πείραμα αντοχής: 1,5 ώρα επί σκηνής, με φωνή, σώμα και ρυθμό στα κόκκινα, σε έναν ερμηνευτικό άθλο που κρατά την ένταση αδιάκοπη.

Με τη διασκευή της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου, την πρωτότυπη μουσική του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη να ερμηνεύεται ζωντανά από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, τα προηχογραφημένα μέρη και το εξαιρετικά λεπτομερές sound design, το «1984» μετατρέπεται σε ένα υβρίδιο θεάτρου και συναυλίας, όπου ο ήχος δεν συνοδεύει απλώς τη δράση αλλά την «αγκαλιάζει» δημιουργώντας ένα μυσταγωγικό, σκοτεινό σύμπαν, μέσα στο οποίο εσύ βυθίζεσαι σταδιακά. Η σκηνοθεσία είναι λιτή αλλά ευρηματική, ο ρυθμός καταιγιστικός και η ατμόσφαιρα ασφυκτική κρατώντας σε διαρκώς σε εγρήγορση.

Και τότε ο Ουίνστον Σμιθ, ο Μεγάλος Αδερφός, η Αστυνομία Σκέψης και η Καινογλώσσα παύουν να είναι σύμβολα μιας μακρινής δυστοπίας και μοιάζουν όλο και περισσότερο με όρους της δικής μας καθημερινότητας: social media, διαρκής έκθεση, έλεγχος πληροφορίας, πρόθυμη εκχώρηση ιδιωτικότητας. Το «1984» δεν είναι πια προφητεία, είναι καθρέφτης όσων ήδη ζούμε σήμερα. Ανατριχιαστικά επίκαιρο, πυκνό και ουσιαστικό ανέβασμα, από αυτά που δεν σου αφήνουν την πολυτέλεια να μείνεις απλός θεατής. Ο Μεγάλος Αδερφός δεν παρακολουθεί από μακριά· είναι ήδη μέσα στο δωμάτιο. Η παράσταση επιστρέφει για μια ακόμη σεζόν από τον Οκτώβριο – και ναι, δεν πρέπει να την χάσεις!

«Όλοι μας επιτελούμε έναν εαυτό». Με αυτή τη σκέψη, αλλά και με αυτή την εικόνα, έφυγα από το Θέατρο Φιλίπ, όπου παρακολούθησα την παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου, «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη. Και αυτό γιατί η παράσταση ανέδειξε με ιδιαίτερη καθαρότητα κάτι που βρίσκεται στον πυρήνα του έργου: Πως η κοινωνική ζωή είναι, σε μεγάλο βαθμό, μια διαρκής επιτέλεση. Σε αυτή την κωμωδία με το έντονο τραγικό υπόστρωμα δεν σατιρίζεται μόνο η κοινωνική υποκρισία, αλλά εξερευνώνται τα όρια της ειλικρίνειας, οι κοινωνικές συμβάσεις, η δυσκολία της κοινωνικής συμβίωσης, η ανάγκη της μετριοπάθειας, καθώς και η παθολογία της αρετής όταν μετατρέπεται σε ηθική ακαμψία.

Η Ιόλη Ανδρεάδη παρουσιάζει ένα υβριδικό μπαρόκ-σύγχρονο σύμπαν και διατηρεί σκηνοθετικά τις λεπτές ισορροπίες του έργου ανάμεσα στη φάρσα, τη σατιρική οξύτητα, τη φιλοσοφική εξερεύνηση, τη συναισθηματική πολυπλοκότητα και τους τραγικούς τόνους. Επί σκηνής διαμορφώνεται ένα τελετουργικό, μια κοινωνική χορογραφία, σχεδόν ένα μουσείο ανθρώπινων τύπων. Αυτή η αίσθηση ενισχύεται τόσο από τον έμμετρο λόγο της διασκευής της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη, που αναδεικνύει τη φορμαλισμένη, επιτελεστική φύση του κόσμου του έργου, όσο και από τα σκηνικά της Δήμητρας Λιάκουρα και τα κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη, που αποδίδουν έναν κόσμο έκθεσης, προσωπείου και αποξένωσης. Στις κοινωνικές συναναστροφές όλοι μοιάζουν εκθέματα, παγιδευμένοι μέσα στα αυστηρά πλαίσια των κανόνων κοινωνικής αποδοχής.

Ο Γεράσιμος Γεννατάς, πλαισιωμένος από έναν εξαιρετικό θίασο — Στεφανία Καραγιάννη, Στάθης Κόκκορης, Αστέρης Κρικώνης, Μαρσέλα Λένα, Νάντια Μαργαρίτη — ερμηνεύει έναν Αλσέστ κωμικό και ταυτόχρονα βαθιά τραγικό: Έναν άνθρωπο ερωτευμένο με την ιδέα της απόλυτης καθαρότητας, αλλά και παγιδευμένο στον ανεκπλήρωτο έρωτά του για μια γυναίκα που ενσαρκώνει όσα εκείνος απορρίπτει. Δεν μισεί απλώς την υποκρισία· βασανίζεται επειδή αναγνωρίζει τα προσωπεία των άλλων, αλλά και επειδή αντιλαμβάνεται ότι και ο ίδιος, με την εμμονή του στην ειλικρίνεια, παραμένει μέρος αυτής της θεατρικότητας.

Και ίσως η πιο παρεξηγημένη μορφή του έργου να παραμένει η Σελιμέν: Μια γυναίκα που, μέσα στην εποχή της, αρνείται να οργανώσει τη δική της επιθυμία σύμφωνα με την αντρική απαίτηση για αποκλειστικότητα και έλεγχο.
Αριστούλα Ζαχαρίου

Η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες εβδομάδες δυσκολεύομαι να συμβαδίσω με τον παλμό της επικαιρότητας. Γεγονότα, ευχάριστα ή δυσάρεστα, διαδέχονται το ένα το άλλο με τέτοια ταχύτητα που δεν ξέρεις τελικά πού να πρωτοεστιάσεις.

Ενώ ένας φρικτός πόλεμος μοιάζει να μην έχει τέλος, στην ελληνική πραγματικότητα αποχαιρετήσαμε πριν λίγες μέρες τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. Όπως της άξιζε. Με τιμές, με λουλούδια, με επικήδειους που συγκλόνισαν. Αν έπρεπε να σταθώ κάπου, θα ήταν σίγουρα στα λόγια της Χαρούλας Αλεξίου. Λόγια που έβγαιναν από τα βάθη της καρδιάς της με τρεμάμενη φωνή, λες και έδινε μία ακόμη ερμηνεία μέσα στη Μητρόπολη Αθηνών. Μια μεγάλη φωνή αποχαιρετά μία άλλη εμβληματική κι αυτή δεν μπορεί να είναι παρά μια τρανή απόδειξη ότι η τέχνη και η μουσική μόνο ενώνουν. Ενώνουν κόσμους, ψυχές και ανθρώπους, όπως μόνο εκείνες ξέρουν, κόντρα στο φθαρτό της ύπαρξής μας.

Από την άλλη, μια γυναίκα που ζητά το αυτονόητο – την ενοχή δύο ανθρώπων που επεδίωξαν τον εξευτελισμό της μέσω της δημοσιοποίησης αυστηρά προσωπικών της στιγμών – δικαιώνεται. Με πολύ κόπο και πόνο αλλά δικαιώνεται. Και ίσως κάποιοι να παραδειγματιστούν και από δω και πέρα κανένας άνθρωπος να μη χρειαστεί να βιώσει κάτι τόσο τραυματικό. Η εποχή του revenge porn ας τελειώσει εδώ…
Μιλένα Αργυροπούλου