(Ο μικρός) Έγιολφ, του Χένρικ Ίψεν στο ΠΛΥΦΑ

Ο Ντίνος Ψυχογιός καταπιάνεται με το κλασικό αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν «Μικρός Έγιολφ», προτείνοντας μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της ιστορίας μέσα από το βλέμμα μιας γενιάς που παλεύει να επαναπροσδιορίσει τις αξίες, τα όρια και τις ευθύνες που της κληροδότησαν οι προηγούμενες. Η παράσταση παρουσιάζεται από τις 4 Μαρτίου στο ΠΛΥΦΑ.

Επί σκηνής συναντιέται μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Aulona Lupa, Φαίδρα Αγγελάκη και Πασέ Κολοφωτιάς.

Σε ένα από τα ώριμα ρεαλιστικά του έργα, που γράφτηκε το 1894, ο Ίψεν δεν περιορίζεται στις αναμενόμενες αντιδράσεις απέναντι σε μια τόσο συγκλονιστική πραγματικότητα, αλλά προχωρά πολύ βαθύτερα. Εστιάζει στις καταλυτικές συνέπειες του πένθους και της ενοχής στο αγαπημένο του αντικείμενο μελέτης, το ζευγάρι, το οποίο, μέσα από τη θλίψη και τον πόνο, καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στον κόσμο, να αποκαταστήσει ό,τι είναι δυνατό και να ανακαλύψει νέους τρόπους σύνδεσης.

«Πως μετράμε την απώλεια; Τι θα πει πραγματικά ‘ανθρώπινη ευθύνη’;

Ένα παιδί χάνεται στη θάλασσα. Με τον χαμό του, γίνεται ο καθρέφτης μέσα στον οποίο οι γονείς αναγκάζονται να αντικρίσουν τον εαυτό τους: τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τις ενοχές, την αδυναμία τους να συνδεθούν. Η μετάνοια για όσα δεν έγιναν όταν έπρεπε μετατρέπεται σε πένθος, οργή και αποστασιοποίηση. Ο Έγιολφ ήταν πάντα η σκιά που έκρυβε τα μυστικά τους.

Για εμάς η απώλεια του Έγιολφ συμβολίζει τα όνειρα που χάσαμε. Τις χαμένες προσδοκίες της γενιάς μας. Η απουσία του κάθε Έγιολφ αναγκάζει τους ανθρώπους να κοιτάξουν κατάματα τον εαυτό τους. Ως άνθρωποι, ως μέλη συνόλων, γονείς, αδέρφια, σύντροφοι. Στη γενιά της αβεβαιότητας, της υπερβολικής τεχνολογίας, της εύθραυστης ελευθερίας, της υπογεννητικότητας και της διαρκούς επαναδιαπραγμάτευσης του θεσμού της οικογένειας, η έννοια της ‘ανθρώπινης ευθύνης’ έχει ένα νέο βάρος που προσπαθούμε να σηκώσουμε».
Ντίνος Ψυχογιός