Βόλφγκανγκ Άμπλινγκερ-Σπερχάκε: Ένας ιδανικός Ηρώδης για τη «Σαλώμη» της ΚΟΑ

Με τη μονόπρακτη όπερα «Σαλώμη» του Ρίχαρντ Στράους, ένα δραματικό έργο των αρχών του 20ού αιώνα, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υποδέχεται τις εορτές των Χριστουγέννων, παρουσιάζοντάς την σε συναυλιακή μορφή, στις 23 Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η «Σαλώμη» βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ και διακρίνεται για τον συνδυασμό της ερωτικής εμμονής με τον μυστικισμό και τη θρησκευτική ένταση, καθώς αναδεικνύει την πάλη του παλιού κόσμου με τον νέο, αυτόν του χριστιανισμού, αποδίδοντας ταυτόχρονα τη σκοτεινή ψυχολογία των χαρακτήρων με μια πλούσια ορχηστρική παλέτα.

Στην εορταστική συναυλία της ΚΟΑ συμμετέχουν σολίστ διεθνούς ακτινοβολίας, όπως η διακεκριμένη υψίφωνος Ελένα Στίχινα, η οποία έχει βραβευτεί για τον συγκεκριμένο ρόλο, ενσαρκώνει την ομώνυμη ηρωίδα. Μαζί της, στον ρόλο του Ηρώδη, ο σπουδαίος τενόροςδραματικών ρόλων Βόλφγκανγκ Άμπλινγκερ-Σπερχάκε. Το καστ συμπληρώνουν ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός, στον ρόλο του Ιωάννη, και σε εκείνον της Ηρωδιάδας η υψίφωνος Κατερίνα Οικονόμου, η οποία, μάλιστα, ξεκίνησε την καριέρα της ερμηνεύοντας τον ρόλο της Σαλώμης. Τη μουσική διεύθυνση υπογράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Κ.Ο.Α., Λουκάς Καρυτινός.

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών © Margarita Yoko Nikitaki

Με την ευκαιρία της συναυλίας της 23ης Δεκεμβρίου, είχαμε μια σύντομη συνομιλία με τον τενόρο Βόλφγκανγκ Άμπλινγκερ-Σπερχάκε, ιδανικό ερμηνευτή του Ηρώδη, κάτι που απέδειξε φέτος τόσο στην πλήρως σκηνοθετημένη παράσταση της «Σαλώμης» στην Όπερα του Αμβούργου όσο και στη συναυλιακή εκδοχή της στο Μπάρμπικαν του Λονδίνου.

Άλλωστε, ο Wolfgang Ablinger-Sperrhacke είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους τενόρους της διεθνούς λυρικής σκηνής. Γεννημένος το 1967 στο Τσελαμ Ζέε της Αυστρίας, σπούδασε φωνητική και τραγούδι στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης και γρήγορα ξεχώρισε για τη δραματική ένταση, την εκφραστικότητα και την υποκριτική ακρίβεια των ερμηνειών του. Αφού εργάστηκε σε σημαντικά ευρωπαϊκά θέατρα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισε να συνεργάζεται με τα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα και φεστιβάλ παγκοσμίως, όπως η Metropolitan της Νέας Υόρκης, η Σκάλα του Μιλάνου, η Βασιλική  Όπερα του Λονδίνου, η Όπερα της Βιέννης, το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ κ.ά. Έχει ταυτιστεί με εμβληματικούς ρόλους του λυρικού ρεπερτορίου, ιδιαίτερα σε έργα Βάγκνερ, Μότσαρτ και συνθετών του 20ού αιώνα (Μπεργκ, Χίντεμιτ, Γιάνατσεκ,Μπρίτεν κ.ά.), που απαιτούν όχι μόνο φωνητική δεξιοτεχνία αλλά και έντονη θεατρική παρουσία.

Κάθε παράσταση είναι καινούρια

Ναι, πρόκειται για την πρώτη μου εμφάνιση στην Ελλάδα. Έχω τραγουδήσει τον ρόλο με γερμανικές ή αυστριακές, γαλλικές, βρετανικές και ιταλικές ορχήστρες, και κάθε φορά η προσέγγιση διαφέρει αισθητά. Γι’ αυτό, ανυπομονώ ιδιαίτερα να δω πώς μια ελληνική ορχήστρα και ένας έλληνας μαέστρος προσεγγίζουν αυτή τη μουσική.

Το συναρπαστικό στοιχείο είναι πάντοτε η συνεργασία με νέους ανθρώπους, είτε πρόκειται για σκηνοθέτη είτε για μαέστρο, καθώς ο καθένας έχει τη δική του οπτική για το έργο αλλά και για τον ρόλο μου. Αυτό κάνει κάθε παράσταση καινούρια και, κατά κάποιον τρόπο, δημιουργεί μια διαφορετική προσωπικότητα. Για μένα, αυτή είναι και η μόνη ειλικρινής προσέγγιση στην ερμηνεία: να μπορείς να ανταποκρίνεσαι σε νέες συνθήκες και καλλιτεχνικά ερεθίσματα, ιδίως όταν πρόκειται για ένα ρόλο που έχεις ερμηνεύσει πολλές φορές. Η ελευθερία έγκειται στο να μετασχηματίζεις αυτά ταερεθίσματα σε μια νέα προσέγγιση του ρόλου και να πετυχαίνεις μια πειστική απεικόνιση.

Η συναυλιακή εκτέλεση αφήνει περισσότερα στη φαντασία

Ασφαλώς, διότι όταν δεν εντάσσεσαι σε ένα συγκεκριμένο σκηνικό ή σε μια αυστηρά καθορισμένη σκηνοθεσία, η συναυλιακή εκτέλεση αφήνει πολύ περισσότερα στη φαντασία του κοινού. Η ερμηνεία μπορεί να γίνει πιο αμφίσημη και υπαινικτική μέσα από το ίδιο το κείμενο, αντί να «εξηγείται» μέσω μιας συγκεκριμένης σκηνικής δράσης. Σε ένα κονσέρτο, μια χειρονομία ή μια κίνηση του χεριού αρκεί συχνά για να δημιουργήσει μια αυθεντική δραματική αίσθηση.

Αγαπώ τόσο τη σύγχρονη μουσική όσο και τη μουσική του 20ού αιώνα, καθώς δεν θέλω να περιορίσω το ρεπερτόριό μου μόνο στον Βάγκνερ και τον Στράους, παρότι συγκαταλέγονται στους εξαιρετικά αγαπημένους μου συνθέτες. Όλοι αυτοί οι διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι, από τον Μοντεβέρντι και τον Μότσαρτ, τους οποίους εξακολουθώ να ερμηνεύω συχνά, έως τον Λίγκετι, εμπλουτίζουν τη ζωή μου ως μουσικού ερμηνευτή.