Τέλεση, του Φώτη Δούσου σε σκηνοθεσία Αγγελίνας Λάτση & Σταύρου Μόσχη στο Studio Μαυρομιχάλη

Ο Άρης, σε μία αλλιώτικη παρτίδα σκάκι, ανοίγει την αυλαία πραγματοποιώντας το όνειρο της ζωής του: να παίξει στον Οθέλλο του Σαίξπηρ σε μια μεγάλη παραγωγή. Όμως τα πράγματα ζορίζουν, γιατί πρέπει να παίξει φορώντας μια θεατρική μάσκα και του είναι αδύνατον να ενσαρκώσει το ρόλο. Σε κατάσταση κρίσης αποφασίζει να κολλήσει τη μάσκα πάνω στο πρόσωπό του με ισχυρές κόλλες. Όσο η μάσκα κολλά πάνω του, ο Ιάγος τον καταπίνει και η μεταμόρφωση τον φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό.

Βασισμένο στην «Τέλεση» του Φώτη Δούσου, από τις εκδόσεις Νήσος -ένα ψυχολογικό θρίλερ για τις δυνάμεις της δημιουργίας και της καταστροφής που κρύβουμε μέσα μας.

H παράσταση έρχεται από τις 8 Οκτωβρίου 2025 στο Studio Μαυρομιχάλη, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00.

Στη σκηνή, οι ηθοποιοί κινούνται ανάμεσα σε δύο κόσμους: εκείνον που κουβαλούν από την καθημερινότητά τους και εκείνον που ανασαίνει μπροστά στα μάτια του κοινού. Για εμάς, που ακόμη μαθαίνουμε να περπατάμε σε αυτό το εύθραυστο έδαφος, τα κείμενα του Φώτη Δούσου έγιναν καθρέφτες — αντανακλάσεις κομματιών της δικής μας αλήθειας μέσα στον άλλοτε γοητευτικό κι άλλοτε γεμάτο πληγές χώρο του θεάτρου. Υπάρχουν μέρες που ούτε εμείς ξέρουμε ποια κομμάτια μας, ποια μάσκα φοράμε για να αντέξουμε, κι ούτε πότε ξεπεράστηκε εκείνη η θολή γραμμή και χάθηκε ο εαυτός μας. «Πρέπει να σπάσεις» μας λέει ο Φώτης Δούσος — κι αυτό θα δείτε: μικρά κομμάτια ανθρώπων που προσπαθούν να ζήσουν ταυτόχρονα εντός κι εκτός σκηνής. Η κακοποίηση που μας παγιδεύει στην ευαλωτότητα του ρόλου μας ως ηθοποιοί.

Όταν προσπαθούμε να βρούμε το δικό μας κομμάτι γης στον χώρο του θεάτρου, είναι ένα ζήτημα που μας απασχολεί και θα μας απασχολεί. Όλες εκείνες οι φιγούρες —δάσκαλοι, σκηνοθέτες, συνάδελφοι— που κάποτε μας είπαν «δεν αξίζετε» γίνονται σκιές που μας ακολουθούν, ακόμη κι όταν τα φώτα ανάβουν. Κάθε φορά που πατάμε στο σανίδι, πλάθουμε αφηγήσεις: κάποιες δανεικές, άλλες φτιαγμένες από μνήμες δικές μας, κρυμμένες μέσα στις σιωπές και στις παύσεις. Σιγά σιγά, η γραμμή ανάμεσα στο «εγώ» και στον ρόλο ξεθωριάζει. Οι πρόβες αφήνουν σημάδια που δεν ξεπλένονται με το σβήσιμο των φώτων. Υπάρχουν στιγμές που η ένταση μάς κατακλύζει, που το ίδιο το υλικό μάς κοιτάζει κατάματα — κι όμως, στεκόμαστε εκεί. Γιατί η σκηνή έχει τον δικό της τρόπο να ξεγυμνώνει όσα κρύβουμε και να μας τα επιστρέφει πιο αληθινά.